บทสนทนาระหว่างสัตว์เลี้ยงกับฉัน

Abstract

ความกังวลและความสับสนต่อเรื่องในอนาคต ได้เริ่มเดินทางคู่ขนานกับช่วงวัยแห่งการเปลี่ยนแปลง จากวัยเด็กสู่วัยรุ่นและเตรียมพร้อมเข้าสู่วัยผู้ใหญ่นั้นมักสร้างความลำบากใจ ก่อเกิดการตั้งคำถามกับตนเองถึงความพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับบทบาทใหม่ ที่กำลังมาพร้อมกับประสบการณ์ที่ก้าวผ่านจากอดีตหรือไม่ อีกทั้งเมื่อตนได้ตกอยู่ท่ามกลางความคาดหวังของบุคคลจนกลับกลายเป็นความกดดัน เกิดเป็นสภาวะความกระวนกระวายต่อจิตใจ และมักเผลอไผล หลงลืมโดยมักนำคุณค่าของตนไปเปรียบเทียบกับบุคคลอื่นตามค่านิยมที่เป็นมาตรฐานของสังคมอยู่เสมอ ๆจนก่อเกิดเป็นความขัดแย้ง, ความสับสนอยู่ภายในจิตใจของข้าพเจ้าเอง โดยเริ่มส่งผลเสียต่อสุขภาพกายและจิตใจจนกลายเป็นความทุกข์ จึงจำเป็นต้องหาทางระบายเอาความรู้สึกเหล่านั้นออกมาเมื่อบุคคลรอบข้างไม่ใช่ตัวเลือกแรกที่ตนอยากสร้างบทสนทนา ดังนั้นเหล่าบรรดาสัตว์เลี้ยงภายใน บ้านจึงเป็นสิ่งแรกที่ได้นึกถึง แม้ไม่ใช่การใช้วิธีเอื้อนเอ่ยถ้อยคำให้ฝ่ายตรงข้ามรับฟัง แต่เป็นลักษณะการใช้กายสัมผัสกายให้สามารถรับรู้ถึงความรู้สึก ความรัก ความอบอุ่น ความปรารถนาดี และทุกครั้งเมื่อตนรู้สึกเศร้า รู้สึกถึงภาวะความเครียด ก็มักหันกลับไปหาพวกเขาทันทีเพื่อสร้างกิจกรรมเล็ก ๆ กับเหล่าสัตว์เลี้ยงที่ตนเองมีความผูกพัน จนก่อเกิดเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ผลงานศิลปะภาพพิมพ์เทคนิคภาพพิมพ์หิน (Lithography) ด้วยแนวทางศิลปะแบบเหมือนจริงผสมการจินตนาการ กึ่งแฟนตาซี เพื่อสื่อถึงมุมมองส่วนตนที่มีต่อสัตว์เลี้ยง โดยเลือกใช้สีสันที่สดใส รูปร่างและรูปทรงที่สะท้อนให้เห็นถึงการเคลื่อนไหว สนุกสนาน และความสุขที่พวกเรานั้นได้ร่วมกันสร้างขึ้นมา รวมถึงการสร้างพื้นที่ในจินตนาการขึ้นใหม่เปรียบเสมือนเป็นสนามเด็กเล่นแห่งใหม่ที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขตไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ และเมื่อใดที่จิตใจรู้สึกผ่อนคลาย ยิ่งทำให้เกิดความพร้อมและกล้าที่จะเผชิญหน้าเพื่อเตรียมรับมือกับปัญหาที่ก่อกวนจิตใจขึ้นใหม่อีกครั้ง