อักษรไทยน้อย : การศึกษาในด้านอักษรวิทยา

Abstract

วิทยานิพนธ์นี้มุ่งที่จะศึกษาการแพร่ขยายของอักษรไทยไปสู่ดินแดนลุ่มแม่น้ำโขงและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย และการวิวัฒนาการตามลำดับขั้นตอน เป็นอักษรไทยน้อยที่ปรากฏอยู่ในภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยศึกษาจากศิลาจารึก เอกสารใบจุ้ม และเอกสารใบลาน เพื่อดูรูปแบบของตัวอักษรไทยน้อยในสมัยต่าง ๆ ว่ามีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบของตัวอักษรอย่างไร ตลอดจนอักขรวิธีของอักษรไทยน้อย ฉะนั้นการวิจัยครั้งนี้จึงมุ่งศึกษาทางด้านการเปลี่ยนแปลงรูปแบบของตัวอักษรและอักขรวิธีที่เรียกกันว่า อักขรวิทยา วิทยานิพนธ์นี้แบ่งออกเป็น 7 บท บทที่ 1 เป็นบทนำ บทที่ 2 ภูมิหลังของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เน้นทางด้านประวัติศาสตร์เพื่อเป็นประโยชน์ในการอธิบายถึงการแพร่ขยายของอักษรไทยน้อย บทที่ 3 เป็นบทที่แสวงหาอายุความเก่าแก่ของอักษรไทยน้อยโดยศึกษาอ้างอิงจากศิลาจารึกสมัยต่าง ๆ ตลอดจนการกำหนดสมัยของอักษรไทยน้อย และการแพร่ขยายอักษรไทยสุโขทัยสู่อาณาจักรลานช้าง และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ บทที่ 4 รูปแบบและวิวัฒนาการของอักษรไทยน้อยแต่ละสมัย เพื่อดูขั้นตอนของวิวัฒนาการ บทที่ 5 วิเคราะห์เปรียบเทียบอักษรไทยน้อยตามลำดับอายุ เพื่อให้เห็นการเปลี่ยนแปลงของรูปแบบตัวอักษรโดยพิสดาร พิจารณาทั้งรูปแบบของพยัญชนะ สระ เครื่องหมายและตัวเลข พยัญชนะประสม ตลอดจนอักขรวิธี บทที่ 6 อักขรวิธีอักษรไทยน้อย มุ่งอธิบายถึงรูปแบบของตัวอักษรไทยน้อยที่ปรากฏอยู่ในเอกสารใบลาน และอักษรวิธีพิเศษต่าง ๆ ที่พบอยู่เนือง ๆ บทที่ 7 เป็นผลสรุปการวิจัยครั้งนี้ และข้อเสนอแนะต่าง ๆ ภาคผนวกเป็นการเสนอการอ่านศิลาจารึกที่ยังไม่เคยมีการพิมพ์เผยแพร่ ซึ่งเป็นวัตถุประสงค์สำคัญประการหนึ่งของการศึกษาวิจัยครั้งนี้ เพราะเหตุว่าศิลาจารึกในภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยนั้นยังไม่มีการรวบรวมและศึกษากันอย่างจริงจัง.

The main objectives of this thesis are, to study the spread of Sukhothai alphabet, and the development of Sukhothai alphabet in Northeastern part of Thailand and Lan Xang Kingdom. This kind of alphabet is generally knows as Thainoi alphabet. The work is devided into 7 chapters. Chapter One covers an introduction. Chapter Two gives a general information on the history of the Northeast which serves as the foundation for Thainoi palaeography. Chapter Three tries to define the Thainoi alphabet and searches the former Thainoi alphabet in the epigraphies. Chapter Four defines Thainoi by chronological order. Chapter Five studies the detail of Thainoi palaeography with a stress on comparison of forms. Chapter Six illustracts Thainoi orthography. Chapter Seven gives a conclusion and suggestion for further research on the same subject.