เสียวสวาด : การศึกษาเชิงวิเคราะห์

Abstract

วิทยานิพนธ์นี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อการศึกษาวรรณกรรมอีสานเรื่องเสียวสวาดซึ่งปรากฏในต้นฉบับหนังสือผูก ฉบับร้อยแก้ว จารด้วยอักษรตัวธรรมสำนวนจังหวัดสุรินทร์ การวิจัยครั้งนี้จะพิจารณา 2 ด้านคือ ด้านรูปแบบตัวอักษร เครื่องหมายต่าง ๆ ตัวพิเศษที่ใช้ตามแบบอักขรวิธีของภาคอีสาน การประสมอักษรตลอดจนวิธีเขียน วิธีอ่าน โดยนำมาเปรียบเทียบกับอักษรของภาคกลาง กับด้านวรรณกรรมและสังคม เนื้อหาของวิทยานิพนธ์นี้แบ่งออกเป็น 7 บท บทที่ 1 เป็นบทนำ กล่าวถึงความสำคัญของเรื่องที่จะวิจัย ตลอดจนวิธีการศึกษาค้นคว้า บทที่ 2 ว่าด้วยประวัติความเป็นมาและจุดมุ่งหมายของเรื่องที่จะวิจัย บทที่ 3 ว่าด้วยการวิเคราะห์ทางด้านอักขรวิธี บทที่ 4 ว่าด้วยเนื้อเรื่องโดยสังเขป บทที่ 5 ว่าด้วยการศึกษาวิเคราะห์ในเชิงวรรณกรรม บทที่ 6 ว่าด้วยการศึกษาวิเคราะห์ในเชิงสังคม บทที่ 7 เป็นบทสรุปและข้อเสนอแนะ การวิจัยทำให้ทราบว่า ชาวไทยอีสานโบราณมีรูปแบบอักษรและอักขรวิธีที่เป็นของตนเอง ซึ่งแตกต่างไปจากอักษรของชาวไทยในภาคกลาง ทางด้านวรรณกรรมและสังคม วรรณกรรมเรื่องนี้สะท้อนให้เห็นสภาพที่แท้จริงของสังคมชาวอีสานในสมัยโบราณ รวมทั้งวัฒนธรรมประเพณีตลอดจนความเชื่อในเรื่องโชคลาง ผีสาง เทวดา กฎแห่งกรรม อันเป็นหลักธรรมทางพุทธศาสนา

The purpose of this thesis is to study the literary work, “The Siaw Swad,” in the Northeast of Thailand, as originally recorded with Them Characters in the form of prose, and found in Surin Province. This study includes 2 aspects. One is the examination of orthography : punctuations, special orthographic conventions of manuscripts used in the Northeast, how they are written and read in contrast with those of central Thai and the other is its relationship between literary work and social context. This thesis is presented in 7 chapters. The first chapter is an introduction which presents the major points of analysis and didcusses the methodology used in the research. Chapter two presents a discussion of history and purposes of the analysis of the research. Chapter three presents a discussion of the orthographic convention. Chapter four presents various synopsises mentioned in the whole context. Chapter five presents methodology of a literary analysis. Chapter six discusses the work from the point of view of its social context. Chapter seven gives conclusion and suggestions for furthur research. This research is led to the conclusion that the ancient Thai in the Northeast has his own orthography, and orthographic convention of manuscript which differ from those of the central Thai. With respect of literary work and social context, this story allows us to see the actual condition of the social context of the ancient Thai in the Northeast including its culture, tradition, beliefs, and laws of karma which are considered as a main version of Buddhism.