วิเคราะห์การใช้คำและการเรียงคำในภาษาถิ่นใต้ ชุมพรและนครศรีธรรมราช

Abstract

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์การใช้คำและการเรียงคำในภาษาถิ่นใต้ ข้อมูลในการวิเคราะห์ได้มาจากผู้วิจัยซึ่งใช้ภาษาถิ่นใต้ในชีวิตประจำวันส่วนหนึ่ง และอีกส่วนหนึ่งได้มาจากผู้บอกภาษาในจังหวัดชุมพร และจังหวัดนครศรีธรรมราช โดยกำหนดให้ภาษาถิ่นในจังหวัดชุมพรเป็นตัวแทนของภาษาถิ่นใต้ตอนบน และภาษาถิ่นนครศรีธรรมราช เป็นตัวแทนของภาษาถิ่นใต้ตอนกลาง ผลการวิจัยได้แบ่งประเภทคำออกเป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ คือ แบ่งโดยใช้หน้าที่ทางไวยากรณ์ มี 11 ประเภท คือ คำบุรุษสรรพนาม คำลำดับญาติ (คำสรรพนาม) คำลักษณนาม คำกริยา คำปฏิเสธ คำลงท้ายประโยค คำไวยากรณ์ คำประสม คำซ้ำเสียง คำซ้อน คำยืม และแบ่งโดยใช้ความหมาย มี 6 ประเภท คือ คำบอกวันเวลา คำเกี่ยวกับอาหารการกิน คำเกี่ยวกับชื่อพืชและสัตว์ คำเกี่ยวกับโรคภัยไข้เจ็บ คำเกี่ยวกับเครื่องมือเครื่องใช้ คำเกี่ยวกับคติชนวิทยา คำทั้ง 6 ประเภทนี้ กล่าวไว้ในภาคผนวก สำหรับคำที่แบ่งโดยใช้หน้าที่ทางไวยากรณ์ มีลักษณะการใช้คำ ส่วนใหญ่ใช้ตามลักษณะภาษาไทโบราณ คือ การใช้คำบุรุษสรรพนาม ใช้โดยคำนึงถึงความสัมพันธ์ของผู้พูดและผู้ฟังเป็นสำคัญ การใช้คำลำดับญาติใช้ตามลักษณะครอบครัว คือ ส่วนใหญ่ใช้ตามคำลำดับญาติทางฝ่ายหญิง คำลักษณนามใช้เพื่อต้องการนับจำนวน ใช้เพื่อชี้เฉพาะ และใช้ตามหลังคำแสดงคำถาม /kii4 / คำลักษณนามแบ่งได้ 3 ประเภท คือ คำลักษณนาม / ?an3 / คำลักษณนามที่ซ้ำกับคำนาม และคำลักษณนามอื่น ๆ มีคำลักษณนามหลายคำที่ยังคงรักษาลักษณะโบราณไว้ คือ ใช้นำหน้าคำนามได้ การใช้คำกริยาใช้โดยมีหรือไม่มีคำนามตามหลังก็ได้ และใช้โดยไม่มีคำนามตามหลังคำปฏิเสธมีใช้มากกว่าในภาษาไทยกลาง และมีคำกริยาบางคำสามารถใช้เป็นคำปฏิเสธได้ การใช้คำลงท้ายประโยค ใช้เพื่อสื่อความรู้สึก และเพื่อไม่ให้คำพูดห้วนหรือสั้น จัดเป็นคำจำเป็นในภาษาถิ่นใต้ คำไวยากรณ์ใช้คำต่างจากภาษาไทยกลาง และคำไวยากรณ์บางประเภทเช่นคำเชื่อมจัดเป็นคำไม่จำเป็นในภาษา จึงมีใช้น้อย คำประสมมีลักษณะการใช้คำเหมือนภาษาไทยกลาง แต่ใช้คำต่างกัน คำประเภทนี้มีเป็นจำนวนมาก คำซ้ำเสียงโดยทั่วไป มีลักษณะเป็นคำที่ไม่อาจแยกเป็น 2 พยางค์ได้ ถ้าแยกแล้วจะกลายเป็นคำที่ไม่มีความหมาย และคำซ้ำเสียงที่สื่อความหมายพหูพจน์ จะสื่อความหมายขนาดและปริมาณด้วย คำซ้อนมีใช้น้อยกว่าคำประสมและคำซ้ำเสียง คำยืมภาษามลายูมีใช้มากกว่าคำยืมภาษาจีน ลักษณะการใช้คำยืมใช้ตามคำเดิม หรือตัดเฉพาะบางส่วนของคำมาใช้ การเรียงคำและรูปประโยค การเรียงคำไม่ต่างไปจากภาษาไทยกลาง กล่าวคือ คำขยายอยู่ข้างหลังคำถูกขยาย สิ่งที่ต่างกันคือ ภาษาถิ่นใต้ยังคงรักษาลักษณะการเรียงคำแบบภาษไทยโบราณไว้ คือ คำนับจำนวนนำหน้าคำนาม และคำนามเป็นคำนามที่มีลักษณนามนำหน้าหรือใช้คำลักษณนามนำหน้าคำนามดังนี้ คำนับจำนวน + คำลักษณนาม + คำนาม ส่วนรูปประโยคที่ใช้โดยทั่วไป และเป็นที่นิยมมากคือ รูปประโยคแบบ ประธาน + กริยา + กรรม รูปประโยคแบบนี้เมื่อใช้กฎการตัดจะทำให้เกิดรูปประโยคอีก 5 แบบคือ รูปประโยคแบบประธาน + กริยา กริยา (ส่วนเดียว) กริยา + กรรม ประธาน (ส่วนเดียว) และ กรรม (ส่วนเดียว) เมื่อใช้กฎการย้ายจะทำให้เกิดรูปประโยคอีก 1 แบบ คือ รูปประโยคแบบกรรม + ประธาน + กริยา

The objective of this study is to analyse the usage of words and syntax in Southern Thai dialects. The data used in this research is provided by the writer that uses Southern Thai dialects in dialy life and by informents from Chumphon and Nakornsrithamarat Provinces. Chumpon dialect is used as the representative of the upper Southern Thai dialects and Nakornsrithamarat, the Central Southern Thai dialects. The result of the study is as follows. Words are classified into 2 main categories by using grammatical and semantic criterias. The first category using grammatical critereon is divided into 11 types : personal pronouns, kinship terms used as pronouns, classifiers, verbs, negators, final particles, function words, compounds, reduplicatives, iteratives and loan words. The second category using semantic critereon is devided into 6 types : time-words, words about food, names of plants and animals, words about diseases, words of tools, and words about folklore. The words in these 6 types are presented in the appentdix. The use of words in the first category is like those in Proto-Tai dialect. In using the personal pronouns, the relation between the speaker and hearers has to be taken into consideration. Kinship terms are used according to the family charactoristics. For example it is used according to the female’s kinship term. Classifies are used with numerals, determinatives and after the question word /kii4 /There are 3 types of classifiers : the classifiers /?an3 /, classifiers which have the same forms as the nouns and others. There are many classifiers which still keep the characteristics of Proto-Tai classifiers by preceding nouns. Verb are used in 2 ways : one is used with or with out nouns following them and the other always without nouns following them. There are more negators in Southern Thai dialects than in Central Thai. Some verbs can also be used as negators. Final particles are assential in Southern Thai dialects and they are used to convey speaker’ s feeling and to make the utterances sound polite. Function words are different from those is Central Thai. Some kind of function words such as linkers are unnecessary so there are only a few of them. There are lots of compounds in Southern Thai dialects and they are used in the same way as those in Central Thai though the words are different. Normally reduplicatives cannot separated into 2 syllable with meaning on both of them. Reduplicatives which indicate plandty also indicate the degree of to singe and volume. Iteratives are less used than compounds and reduplicatives. There are more of the Malay Ioan-words than the Chinese loan-words. These loan-words are used exactly in the same way as they are used by the native speakers of the language but sometimes parts of words are cut off. The order of words and sentence patterns are as follows. The order of words in Southern Thai dialects is similar to the one in Central Thai in that modifiers follows the words they modify. But the order “word + modifier” is used in Southern Thai dialect, and is also used in Central Thai. Normally the order “numerals + classifiers + nouns” Which is used in Southern Thai dialect is not used in Central Thai but it is used in Proto-Tai dialect. The most common sentence pattern is “subject + verb + object”. It apply the deletion rule to this kind of sentence pattern, there will be 5 other types of sentence pattern : “subject + verb”, “verb”, “verb + object”, “subject” and “object” and if the rearrangement rule is applied to it, there will be another type : “object + subject + verb’.