พระวรวงศ์ วรรณกรรมจังหวัดสุราษฎร์ธานี : การศึกษาเชิงวิเคราะห์

Abstract

การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาวรรณกรรมจังหวัดสุราษฎร์ธานี เรื่อง พระวรวงศ์ อันปรากฏอยู่ในสมุดไทย หรือชาวบ้านเรียกว่า “หนังสือบุค” จำนวน 4 เล่ม การวิเคราะห์นั้นจะพิจารณาถึงลักษณะอักษร, อักขรวิธี, วรรณกรรมและสังคม ตลอดจนถึงเปรียบเทียบอนุภาคฉบับต่าง ๆ เนื้อหาของการวิจัยแบ่งออกเป็น 6 บท บทแรกเป็นบทนำ ซึ่งกล่าวถึงหัวข้อวิจัยตลอดจนถึงการดำเนินการวิจัย บทที่ 2 ว่าด้วยลักษณะการบันทึกอักษรและอักขรวิธีของวรรณกรรมภาคใต้ บทที่ 3 ว่าด้วยการศึกษาวิเคราะห์ในเชิงวรรณกรรม บทที่ 4 ว่าด้วยการศึกษาวิเคราะห์ในเชิงสังคม บทที่ 5 ว่าด้วยการเปรียบเทียบระหว่างฉบับจังหวัดสุราษฎร์ธานี กับฉบับภาคกลาง และบทที่ 6 เป็นบทสรุปและข้อเสนอแนะ การวิจัยทำให้ทราบว่า อักษรที่ใช้บันทึกเป็นอักษรไทยสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ส่วนอักขรวิธีนั้นถึงแม้มีลักษณะบันทึกตามภาษาถิ่น แต่มีลักษณะเด่นเป็นระบบนับเป็นเอกลักษณ์ของการบันทึกวรรณกรรมภาคใต้ วรรณกรรมเรื่องนี้เป็นนิทานชาดกเรื่องหนึ่ง จึงแสดงให้เห็นถึงกฎแห่งกรรมเป็นประการสำคัญ รูปแบบในการประพันธ์เป็นร้อยกรองประเภทกาพย์ กวีมีความสามารถในการใช้ภาษาไม่ว่าจะเป็นการใช้ถ้อยคำ สำนวน โวหารอันก่อให้เกิดอรรถรสทางวรรณคดี ในเชิงสังคมนั้น ได้สะท้อนให้เห็นถึงค่านิยมของชาวบ้านเกี่ยวกับความเชื่อด้านต่าง ๆ ตลอดจนถึงประเพณีที่น่าสนใจ ส่วนการเปรียบเทียบอนุภาคฉบับต่าง ๆ ปรากฏว่าฉบับปัญญาสชาดกน่าจะเป็นต้นเค้าของฉบับจังหวัดสุราษฎร์ธานี และฉบับหอสมุดแห่งชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งฉบับสุราษฎร์ธานีกล่าวถึงสังคมชนบทได้ดีกว่าฉบับใด ๆ

The purpose of the research presented here is to study the story Phra Vorawong, from the literature of Surathani Province, as recorded in a set of four volumes of Samut Thai. The scope of this study includes an examination of the orthography and orthographic convention of the manuscripts, an examination of the work as literature and its relationship to its social context, and a comparison of the major motifs in the story across different manuscripts. The thesis is presented in six chapters. The first chapter is an introduction which presents the major points of analysis and discusses the methodology used in the research. Chapter two presents a discussion of the orthography and orthographic conventions of Southern Thai literature. Chapter three presents a literary analysis. Chapter four discusses the work from the point of view of its social context. Chapter five presents a comparison of the Surathani version of this story and the National Library version. Chapter six conclusions and suggestions for further research. This research has led to the following conclusions. The orthography used in the Surathani menuscript is the same as that of Central Thai in the Early Bangkok period. As for the orthographic convention, these show special characteristics for the dialect area which are internally syatematic and in dependent of Central Thai. This story is a Jataka Tale ; its most important role is thus to display rules about merit and sin. The from the story is presented in is poetry of the kaap style ; The poet is a akilled user of this language, and has created a beautiful and moving piece of literature. With respeot to social context, this story allows us to see many aspects of the beliefs of its Southern Thai audience and also presents several interesting customs. Finally, concerning the comparison of the motifs of the story across different manuscripts, it appears that the Pannasa Jataka version is the likely original for both the Surathani version and the National Library version, and it is also noteworthy that the Surathani version presents a better picture of the conditions of country life than other versions.