https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/905 คณะโบราณคดี Fri, 11 Sep 2026 02:37:26 GMT 2026-09-11T02:37:26Z https://sure.su.ac.th:443/xmlui/bitstream/id/688873de-3cae-4d54-b721-878c8fd85ace/ https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/905 https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31403 Paratexts in Tai Yaun palm leaf manuscripts found at Wat Mai Nakhonban, Ratchaburi province; ปราปรบทในคัมภีร์ใบลานไทยวน วัดใหม่นครบาล จังหวัดราชบุรี ดอกรัก พยัคศรี This research aims to study the characteristics and functions of paratexts and to analyze the cultural reflections within the Tai Yuan palm leaf manuscripts of Wat Mai Nakhonban, Ratchaburi Province, which constitute the intellectual heritage of the diasporic Tai Yuan community from Chiang Saen. This study is a qualitative analysis of 297 manuscript fascicles , employing Gérard Genette's Paratextuality Theory as its primary framework and applying the concepts of Diaspora and Acculturation as interpretive tools. The findings reveal that the paratexts in the manuscripts can be classified into two main types: "original paratexts," created contemporaneously with the main text, and "contemporary paratexts," added in later periods. These paratexts serve three primary functions: 1) Structural paratexts, such as titles exhibiting polynymy and a highly diverse foliation system with four formats, reflecting flexible production conventions; 2) Commenting paratexts, manifested as corrections and additions, notably featuring "invitations to correct" that render the manuscripts as texts open to modification ; and 3) Documenting paratexts, particularly the colophons, which function as significant sources of historical and sociocultural data, recording overlapping Tai Yuan and Siamese temporal systems, social structures, religious networks, and the aspirations and humility that reflect the scribes' humanity. In terms of cultural reflection, the paratexts function as primary source material that documents the experience of the diasporic Tai Yuan community. They reveal: 1) Traces of Diaspora, manifested through the preservation of cultural identity—including the use of the Tham Lanna script, Tai Yuan language, and traditional calendar systems—to construct a symbolic representation of the homeland in a new territory; 2) The dynamics of acculturation, wherein the community adopted an integration strategy by selectively adopting and synthesizing cultural elements from Central Siam to forge a unique hybrid identity. In conclusion, the paratexts in these Tai Yuan manuscripts are not merely secondary textual elements but constitute significant components documenting existence. They inscribe a local history and serve as tangible evidence of the processes of identity adaptation and maintenance of a diasporic community that preserved its cultural roots while adapting to a new environment.; การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะและหน้าที่ของปราปรบท และวิเคราะห์ภาพสะท้อนทางวัฒนธรรมในคัมภีร์ใบลานไทยวน ของวัดใหม่นครบาล จังหวัดราชบุรี ซึ่งเป็นมรดกทางภูมิปัญญาของชุมชนไทยวนพลัดถิ่นจากเมืองเชียงแสน การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ จากคัมภีร์ใบลานไทยวนจำนวน 297 ผูก โดยใช้ทฤษฎีปราปรบทของ Gérard Genette เป็นกรอบแนวคิดหลัก และประยุกต์ใช้แนวคิดการพลัดถิ่น และการปรับตัวทางวัฒนธรรมเป็นเครื่องมือในการตีความ ผลการศึกษาพบว่า ปราปรบทในคัมภีร์ใบลานไทยวน วัดใหม่นครบาล สามารถจำแนกได้ 2 ประเภทหลัก คือ ปราปรบทดั้งเดิม ที่สร้างขึ้นพร้อมกับตัวบทหลัก และปราปรบทร่วมสมัย ที่ถูกเพิ่มเข้ามาในภายหลัง ปราปรบทเหล่านี้ทำหน้าที่ 3 ประการหลัก ได้แก่ 1) ปราปรบทเชิงโครงสร้าง เช่น  ชื่อเรื่องที่แสดงลักษณะพหุนาม  และอักษรบอกอังกาหรือระบบการนับหน้าใบลานที่หลากหลายถึง 4 รูปแบบ ซึ่งสะท้อนถึงธรรมเนียมการผลิตที่ยืดหยุ่น 2) ปราปรบทเชิงอรรถาธิบาย ปรากฏในรูปของการแก้ไข และการเพิ่มเติม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องของการเชื้อเชิญให้แก้ไขที่ทำให้คัมภีร์ใบลานมีสถานะเป็นตัวบทที่เปิดกว้างต่อการแก้ไข และ 3) ปราปรบทเชิงสารัตถะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนของบันทึกผู้สร้าง ซึ่งเป็นแหล่งข้อมูลสำคัญทางประวัติศาสตร์และสังคม วัฒนธรรม โดยบันทึกระบบเวลาของไทยวน และสยามที่ซ้อนทับกัน โครงสร้างทางสังคม เครือข่ายทางศาสนา ตลอดจนความปรารถนา และความถ่อมตนอันสะท้อนความเป็นมนุษย์ของผู้จาร ในมิติของภาพสะท้อนทางวัฒนธรรม ปราปรบททำหน้าที่เป็นหลักฐานชั้นต้นที่บันทึกประสบการณ์ของชุมชนไทยวนผู้พลัดถิ่นโดยเผยให้เห็น 1) ร่องรอยของการพลัดถิ่น ที่ปรากฏผ่านการธำรงรักษาอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม ทั้งการใช้อักษรธรรมล้านนา ภาษาไทยวน และระบบปฏิทินดั้งเดิม เพื่อสร้างภาพตัวแทนเชิงสัญลักษณ์ของบ้านเกิดในดินแดนใหม่ และ 2) พลวัตของการปรับตัวทางวัฒนธรรม โดยชุมชนได้เลือกใช้กลยุทธ์การผสมผสาน ผ่านการเลือกรับและสังเคราะห์องค์ประกอบทางวัฒนธรรมจากสยามภาคกลาง เพื่อสร้างอัตลักษณ์ลูกผสมที่มีลักษณะเฉพาะ โดยสรุปปราปรบทในคัมภีร์ใบลานไทยวนเหล่านี้จึงไม่ได้เป็นเพียงองค์ประกอบรองของตัวบท แต่เป็นองค์ประกอบสำคัญที่บันทึกการดำรงอยู่ โดยทำหน้าที่จารึกประวัติศาสตร์ท้องถิ่น และเป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ของกระบวนการปรับตัวและธำรงรักษาอัตลักษณ์ของชุมชนไทยวนผู้พลัดถิ่นที่ยังคงรักษารากเหง้าทางวัฒนธรรมของตนไปพร้อมกับการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ Thu, 01 Jan 0028 00:00:00 GMT https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31403 0028-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31190 An Analysis on Language Content in Khmer Textbooks of Cambodia; การวิเคราะห์เนื้อหาด้านภาษาในแบบเรียนวิชาภาษาเขมรของประเทศกัมพูชา สุทธินันท์ ศรีสมศักดิ์ This research aimed to 1) study the lesson structure of the Khmer language textbooks in Cambodia, 2) study the content of knowledge on language skills in the Khmer language textbooks in Cambodia, and 3) study the content of knowledge on grammar and literature in the Khmer language textbooks in Cambodia. The study was based on the Khmer language textbooks for grades 1 to 6 published by the Ministry of Education, Youth and Sports of the Kingdom of Cambodia, according to the 2016 Education Reform Curriculum, totaling 12 volumes. This research was a qualitative research. The content data from the textbooks were analyzed for the development of language skills and knowledge by using Benjamin S. Bloom’s 6 stages of learning (Bloom’s Taxonomy) which was revised by Lorin W. Anderson and David R. Krathwohl. The results of the study found that the Khmer language textbooks had 3 lesson structures which were integrated lessons, skills-based lessons, and core concept lessons. The integrated lesson, predominantly observed in Grades 1 and 2 of primary education, presents a combination of language skills within a single instructional unit, framed through content grounded in everyday life contexts. The skill-knowledge-class lesson, evident in Grades 2 and 3, features clearly delineated instruction based on discrete language competencies namely writing, reading, speaking, listening, and grammar each signposted at the beginning of the lesson. The core concept lesson, most frequently identified in Grades 4 through 6, is organized around a central thematic idea such as perseverance, integrity, or patriotism. These lessons incorporate subordinate components aligned with specific language skills and knowledge domains such as literature, grammar, and practical language use in order to foster an integration of linguistic proficiency with overarching conceptual understanding.           In the domain of language skills, the textbook fosters the development of all four core competencies reading, writing, listening, and speaking through a systematically structured progression. For instance, the instruction of reading skills at the primary education level begins with foundational letter recognition and advances toward analytical and creative reading, whereas at the secondary level, the focus shifts to cultivating analytical reasoning and evaluative judgment. The reading passages encompass a substantial corpus of both prose and poetry, exhibiting a wide array of content and textual formats including fairy tales, short stories, informational texts, theatrical scripts, and translated literary works all of which contribute to the enhancement of linguistic competence and the cultivation of moral values among learners. In terms of writing skills, the textbooks are designed to foster progressive development, beginning with foundational abilities and advancing toward creative expression in both prose and poetry. Instruction encompasses the construction of letters, words, and sentences, extending to the composition of reports, essays, and dramatic scripts. At the secondary education level, particular emphasis is placed on cultivating the ability to express ideas in a coherent, systematic, and imaginative manner. With regard to listening skills, instruction at the primary level emphasizes the development of abilities related to listening for information, comprehension, analysis, and evaluation. Certain lessons also promote creative listening through activities such as storytelling or sentence construction inspired by auditory stimuli. At the secondary level, listening instruction focuses on enhancing comprehension, analyzing components of content such as character traits and literary values and evaluating behaviors or ideas conveyed in spoken language. Although creative listening is not explicitly delineated at the secondary level, students continue to be encouraged to engage in imaginative thinking through speaking and writing activities integrated in other parts of the curriculum. In terms of speaking skills, instruction at the primary level emphasizes practicing spoken language in simple, everyday contexts and gradually extends to activities involving explanation and expression of opinions. At the secondary level, these skills are further developed through structured discussions, persuasive communication, and the evaluation of ideas. In terms of linguistic knowledge content, the primary education level emphasizes foundational understanding of letters, phonological systems, words, and sentence structures through methods such as memorization, repetitive practice, and basic analysis. At the secondary level, instruction places greater emphasis on explanation and analytical thinking, along with the integration of linguistic knowledge for example, the application of phonetics, the comparison of word classes, and the analysis of sentence structures through diagrammatic representation. In terms of literary knowledge, the textbooks establish foundational learning at the primary level through the use of folktales, poetry, and dictionaries. At the secondary level, the focus shifts toward the analysis of literary elements, the stylistic features of language use, and the exploration of ideas across a variety of literary genres, including novels, plays, and translated works. Instruction in this domain aims to cultivate aesthetic appreciation, analytical thinking, and a sense of pride in Khmer cultural heritage.; การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาโครงสร้างบทเรียนในแบบเรียนวิชาภาษาเขมรของประเทศกัมพูชา 2) ศึกษาเนื้อหาความรู้ด้านทักษะทางภาษาที่ปรากฏในแบบเรียนวิชาภาษาเขมรของประเทศกัมพูชา และ 3) ศึกษาเนื้อหาความรู้ด้านหลักภาษาและวรรณกรรมที่ปรากฏในแบบเรียนวิชาภาษาเขมรของประเทศกัมพูชา โดยศึกษาจากแบบเรียนวิชาภาษาเขมรระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 จนถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จัดพิมพ์โดยกระทรวงอบรม ยุวชน และกีฬาของราชอาณาจักรกัมพูชา ตามหลักสูตรการปฏิรูปการศึกษา ค.ศ. 2016 รวม 12 เล่ม การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีการนำข้อมูลเนื้อหาสาระจากแบบเรียนมาวิเคราะห์ขั้นการพัฒนาทักษะและความรู้ทางภาษาโดยใช้การเรียนรู้ 6 ขั้นของ Benjamin S. Bloom (Bloom’s Taxonomy) ซึ่งได้รับการปรับปรุงใหม่โดย Lorin W. Anderson และ David R. Krathwohl มาปรับใช้ ผลการศึกษาพบว่า แบบเรียนวิชาภาษาเขมรมีโครงสร้างบทเรียน 3 รูปแบบ ได้แก่ บทเรียนแบบบูรณาการ บทเรียนแบบจำแนกทักษะความรู้ และบทเรียนแบบร่วมแนวคิดสำคัญ โดยบทเรียนแบบบูรณาการพบในระดับประถมศึกษาปีที่ 1 และ 2 มีลักษณะการนำเสนอทักษะภาษาแบบผสมผสานในบทเรียนเดียวผ่านเนื้อหาที่เชื่อมโยงกับชีวิตประจำวัน ส่วนบทเรียนแบบจำแนกทักษะความรู้พบในระดับประถมศึกษาปีที่ 2 และ 3 โดยจัดบทเรียนแยกตามทักษะหรือความรู้ทางภาษาอย่างชัดเจน เช่น ทักษะการเขียน การอ่าน การพูด การฟัง และหลักภาษา พร้อมคำกำกับบ่งชี้ทักษะที่หน้าแรกของบทเรียน ขณะที่บทเรียนแบบร่วมแนวคิดสำคัญพบมากที่สุดในระดับประถมศึกษาปีที่ 4 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้แนวคิดหลักเป็นแกนในการจัดบทเรียน เช่น ความพยายาม ความซื่อสัตย์ หรือความรักชาติ พร้อมจัดบทเรียนย่อยตามทักษะภาษาและความรู้ เช่น วรรณกรรม หลักภาษา และการใช้ภาษา เพื่อบูรณาการทักษะภาษาเข้ากับแนวคิดหลักของบทเรียน ในด้านทักษะทางภาษา แบบเรียนได้ส่งเสริมการเรียนรู้ทั้ง 4 ทักษะ ได้แก่ ทักษะการอ่าน ทักษะการเขียน ทักษะการฟัง และทักษะการพูด โดยมีลำดับการพัฒนาอย่างเป็นระบบ เช่น ทักษะการอ่านในระดับประถมศึกษามีเป้าหมายตั้งแต่การจดจำรูปตัวอักษร ไปจนถึงการวิเคราะห์และการอ่านอย่างสร้างสรรค์ ส่วนระดับมัธยมศึกษาเน้นการคิดวิเคราะห์และประเมินค่า บทอ่านประกอบด้วยร้อยแก้วและร้อยกรองจำนวนมาก มีความหลากหลายทั้งเนื้อหาและรูปแบบ เช่น นิทาน เรื่องสั้น สารคดี บทละคร และวรรณกรรมแปล ที่ช่วยพัฒนาทั้งภาษาและคุณธรรมในตัวผู้เรียน ในด้านทักษะการเขียน แบบเรียนมุ่งพัฒนาทักษะจากระดับพื้นฐานไปจนถึงการเขียนอย่างสร้างสรรค์ ทั้งในรูปแบบร้อยแก้วและร้อยกรอง ตั้งแต่การเขียนตัวอักษร คำ ประโยค ไปจนถึงการเขียนรายงาน ความเรียง และบทละคร โดยระดับมัธยมศึกษาจะเน้นการเขียนถ่ายทอดความคิดอย่างมีเหตุผล มีแบบแผน และมีความสร้างสรรค์ ทักษะการฟังในระดับประถมศึกษา มุ่งเน้นการฝึกฟังเพื่อความรู้ความเข้าใจ การวิเคราะห์ และการประเมินค่า บางบทเรียนมีการส่งเสริมการฟังเพื่อการสร้างสรรค์ เช่น การเล่าเรื่องหรือแต่งประโยคตามจินตนาการจากสิ่งที่ได้ฟัง ส่วนในระดับมัธยมศึกษา การพัฒนาทักษะการฟังเน้นไปที่การฟังเพื่อความเข้าใจ การวิเคราะห์องค์ประกอบของเนื้อหา เช่น ลักษณะตัวละครและคุณค่าทางวรรณกรรม ตลอดจนการประเมินคุณค่าของพฤติกรรมหรือแนวคิดในเรื่องที่ฟัง แม้จะไม่ปรากฏขั้นการฟังเพื่อการสร้างสรรค์อย่างชัดเจนในระดับมัธยมศึกษา แต่ผู้เรียนยังได้รับการส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ผ่านทักษะด้านการพูดและการเขียนในบทเรียนอื่น ๆ อย่างต่อเนื่อง ส่วนทักษะการพูดในระดับประถมศึกษามุ่งฝึกพูดในสถานการณ์ง่าย ๆ ไปจนถึงการพูดอธิบาย หรือพูดแสดงความเห็น ในขณะที่ระดับมัธยมศึกษาพัฒนาไปสู่การพูดอภิปราย การพูดโน้มน้าวใจ และการประเมินค่าทางความคิด ด้านเนื้อหาความรู้ทางหลักภาษา พบว่าระดับประถมศึกษาเน้นความรู้พื้นฐานทางด้านตัวอักษร ระบบเสียง คำ และประโยค โดยใช้วิธีการท่องจำ ฝึกใช้ และฝึกวิเคราะห์เบื้องต้น ส่วนระดับมัธยมศึกษาเน้นการอธิบายและวิเคราะห์ รวมทั้งมีการบูรณาการความรู้ทางภาษาศาสตร์ เช่น การใช้ สัทอักษร การเปรียบเทียบชนิดของคำ การวิเคราะห์โครงสร้างประโยคโดยใช้แผนภาพ เป็นต้น ความรู้ทางวรรณกรรม แบบเรียนมีการวางรากฐานตั้งแต่ระดับประถมศึกษาด้วยนิทานพื้นบ้าน บทร้อยกรอง และพจนานุกรม จนถึงระดับมัธยมศึกษาที่เน้นการวิเคราะห์องค์ประกอบวรรณกรรม ศิลปะการใช้ภาษา และแนวคิดในวรรณกรรมประเภทต่าง ๆ เช่น นวนิยาย บทละคร วรรณกรรมแปล การเรียนรู้ด้านนี้ช่วยปลูกฝังคุณค่าทางสุนทรียภาพ การคิดวิเคราะห์ และความภูมิใจในวัฒนธรรมเขมร Tue, 01 Jan 0004 00:00:00 GMT https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31190 0004-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31140 Development of Nonthaburi during Ayutthaya to Rattanakosin (King Rama III) periods; พัฒนาการของเมืองนนทบุรีในสมัยอยุธยาถึงรัตนโกสินทร์ (รัชกาลที่ 3) ภูริช พงษ์แพทย์ The research titled “Development of Nonthaburi during Ayutthaya to Rattanakosin (King Rama III) Periods” aims to study the historical and archaeological development of Nonthaburi through the integration of documentary sources and archaeological evidence found across four districts—Mueang Nonthaburi, Bang Bua Thong, Bang Yai, and Bang Kruai—in order to reconstruct the transformation of the city from the Ayutthaya period to the early Rattanakosin period (reign of King Rama III). The study reveals that Nonthaburi originated as a small agricultural communities located along Khlong Om Non, the old course of the Chao Phraya River. This corresponds with the widespread discovery of sandstone Buddha images dating to the early Ayutthaya period. One of these early settlements, known as “Ban Talad Kwan,” was later elevated to the status of a city, “Nonthaburi” during the reign of King Maha Chakraphat, following the Burmese–Siamese war in 1549. Archaeological evidence associated with this establishment includes sandstone Buddha images and red sandstone sima found in Bang Kraso Subdistrict, supporting the hypothesis that this was the original site of Nonthaburi. During the late Ayutthaya period, Nonthaburi continued to develop, particularly after the excavation of Khlong Lat Nonthaburi under the reign of King Prasat Thong, which improved water transportation and prompted the relocation of the city center to the western bank of the new Chao Phraya River during the reign of King Narai the Great. This shift allowed better control over communication routes linking the area to Ayutthaya, while older inland communities remained inhabited. This continuity is reflected in the construction and restoration of several temples. In the Thonburi and early Rattanakosin periods, Nonthaburi transitioned from a strategic frontier town to a suburban area of the capital. It became an important hub of waterborne trade and transportation, as well as a major agricultural zone supplying food to the capital. Furthermore, Nonthaburi emerged as a multicultural society shaped by the settlement of diverse ethnic groups attracted by the fertility of this area and economic opportunities. The findings suggest that the development of Nonthaburi was not merely a process of physical expansion but also a reflection of the dynamic interrelationship between geography, culture, and the political structures of successive capitals. This interplay endowed Nonthaburi with enduring significance in political, economic, and socio-cultural dimensions up to the present day.; การศึกษาวิจัยเรื่อง “พัฒนาการของเมืองนนทบุรีในสมัยอยุธยาถึงรัตนโกสินทร์ (รัชกาลที่ 3)” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประวัติศาสตร์และโบราณคดีของเมืองนนทบุรีในอดีต โดยนำข้อมูลจากเอกสารประวัติศาสตร์มาประกอบกับหลักฐานทางโบราณคดีที่พบในพื้นที่ 4 อำเภอ ได้แก่ เมืองนนทบุรี บางบัวทอง บางใหญ่ และบางกรวย เพื่อสร้างภาพจำลองการเปลี่ยนแปลงของเมืองตั้งแต่สมัยอยุธยาถึงรัตนโกสินทร์ (รัชกาลที่ 3) ผลการศึกษาพบว่า เมืองนนทบุรีมีต้นกำเนิดมาจากชุมชนเกษตรกรรมขนาดเล็กตั้งอยู่บริเวณริมคลองอ้อมนนท์ ซึ่งเป็นเส้นทางของแม่น้ำเจ้าพระยาสายเก่า สอดคล้องกับการพบกลุ่มพระพุทธรูปหินทราย สมัยอยุธยาตอนต้น ที่กระจายตัวเป็นจำนวนมาก ก่อนที่ชุมชนแห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ “บ้านตลาดขวัญ” จะได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นเมืองนนทบุรีในรัชกาลสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ภายหลังศึกสงครามกับพม่าในปี พ.ศ. 2092 ปรากฏหลักฐานที่สัมพันธ์กับการตั้งขึ้นเป็นเมือง คือ พระพุทธรูปหินทรายและใบเสมาหินทรายสีแดงที่ค้นพบในพื้นที่ตำบลบางกระสอ สนับสนุนข้อสันนิษฐานว่าเป็นบริเวณที่ตั้งเมืองนนทบุรีในยุคแรก ในขณะเดียวกัน เมืองนนทบุรียังมีพัฒนาการต่อเนื่องในสมัยอยุธยาตอนปลาย ภายหลังการขุดคลองลัดนนทบุรีในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง ทำให้เส้นทางคมนาคมทางน้ำสะดวกยิ่งขึ้น นำไปสู่การย้ายศูนย์กลางเมืองมายังฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาสายใหม่ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เพื่อควบคุมเส้นทางการคมนาคมที่เชื่อมต่อกับกรุงศรีอยุธยา ควบคู่กับชุมชนดั้งเดิมตอนในที่ยังคงมีการตั้งถิ่นฐานสืบเนื่อง สะท้อนผ่านการสร้างและซ่อมแซมวัดหลายแห่ง ในสมัยธนบุรีและรัตนโกสินทร์ เมืองนนทบุรีปรับบทบาทจากเมืองหน้าด่านทางยุทธศาสตร์มาเป็นเมืองชานพระนคร มีความสำคัญในฐานะศูนย์กลางการคมนาคมและการค้าทางน้ำของราชธานี ตลอดจนเป็นแหล่งผลิตพืชผลทางการเกษตรและอาหารสำคัญสำหรับหล่อเลี้ยงเมืองหลวง นอกจากนี้ เมืองนนทบุรียังเป็นพื้นที่ที่สะท้อนความเป็นสังคมพหุวัฒนธรรมจากการตั้งถิ่นฐานของผู้คนหลากเชื้อชาติ อันเกิดจากความอุดมสมบูรณ์ของพื้นที่และโอกาสทางเศรษฐกิจ       ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า พัฒนาการของเมืองนนทบุรีไม่ได้เป็นเพียงการขยายตัวทางกายภาพของเมือง หากยังสะท้อนถึงความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นระหว่างภูมิศาสตร์ วัฒนธรรม และโครงสร้างทางการเมืองของราชธานีในแต่ละยุคสมัย ทำให้เมืองนนทบุรีมีบทบาทสำคัญทั้งในเชิงการเมือง เศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรมต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน Thu, 01 Jan 0028 00:00:00 GMT https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31140 0028-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31033 BALUSTRADE WITH NAGA AND MAKARA IN LANNA CHIANG MAI(15TH – 20TH CENTURY A.D.); รูปแบบและลวดลายนาคและมกรคายนาคประดับราวบันไดในศิลปะล้านนา เชียงใหม่พุทธศตวรรษที่ 21 – 25 ณัฐตะวัน นามบุตร Naga balustrades in the Lanna style of art appeared clearly in the 21st–22nd Buddhist century during the golden age of the Lanna Kingdom. Before those times, there was no evidence that the Naga was used to build as a railing. Therefore, it may be assumed that this is an art form that was inspired by other kingdoms (Ayutthaya). Until they became a specific style during the golden age of the Lanna Kingdom, and continued to the present with more diverse forms. Lanna Naga balustrades in the 21st – 22nd Buddhist century which appeared until nowsday, Its function is significantly to be use for balustrades of the stairs heading to Main Stupa on each four directions, mostly made in the form of five-headed Naga wearing crown with big one to six Stripe Patterns such as Lanna floral motif, Curved Patterns and Lanna Kranok patterns, which are popular forms in those time. Studing from those Pattern, according to the number of evidences such as inscriptions in the 21st-22nd buddhist century shows the relation of fine arts of all the remain Lanna Naga balustrades in Wat Chedi Luang temple, Wat Suan dok temple and Wat U mong temple. While the art style of Naga balustrades decorating the railing in Lanna art from the late 22nd Buddhist century to the beginning of the 25th Buddhist century, there was a change in style and an increase in techniques in ornamental works from Rattanakosin, Burmese, and Chinese art. During the 24th Buddhist century, the Naga balustrades were present from the post-22nd Buddhist century to the beginning and end of the 25th Buddhist century. There are 3 main characteristics in common: First, the Naga balustrades have smaller sizes. Second, Ornamental techniques are more diverse, while decorative stucco works alone. There is an additional technique for decorating glass Angwa glass and Glass - Sawdust. The entry of important artistic groups, such as the Royal craftsmen from Lampang, Burmese, Tai Yai, and Chinese families, and the popular making of Naga with pointed crests with a frame similar to a bird's pattern instead of making large dragons wearing bristles, has appeared before in Ayutthaya art. – Rattanakosin and Burmese art.; ราวบันไดนาคในศิลปะล้านนามีปรากฏหลักฐานชัดเจนราวพุทธศตวรรษที่ 21 ในช่วงสมัยยุคทองของศิลปะล้านนา ซึ่งแต่เดิมยังไม่ปรากฏการนําคตินาคมาสร้างเป็นราวบันไดมาก่อน จึงอาจสันนิษฐานได้ว่าคติดังกล่าวเป็นรูปแบบศิลปกรรมที่รับเข้ามาจากรัฐภายนอกอย่างอยุธยา และเมื่อรูปแบบดังกล่าวเข้ามายังดินแดนล้านนาปรากฏการปรับเปลี่ยนรูปแบบและสร้างสรรค์ขึ้นใหม่โดยช่างล้านนาอย่างสร้างสรรค์และเป็นเอกลักษณ์ บันไดนาคล้านนากลุ่มมกรคายนาคสวมกระบัง ถือเป็นรูปแบบราวบันไดนาคในศิลปะล้านนาในช่วงพุทธศตวรรษที่ 21 ที่ปรากฏหลักฐานถึงปัจจุบัน โดยมีลักษณะสำคัญ คือ มักประดับที่ราวบันไดขึ้นสู่ศาสนสถานสำคัญอย่างเจดีย์บรรจุพระธาตุ นิยมทําเป็นนาค 5 เศียร สวมกระบังขนาดใหญ่ที่ประดับด้วยแถบลวดลายในแนวนอน 1 – 6 แถบ ซึ่งเป็นลวดลายที่นิยมอยู่ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 21 เช่น ลวดลายเครือล้านนา กระหนกล้านนา เป็นต้น ในขณะที่รูปแบบทางศิลปกรรมของมกรคายนาคประดับราวบันไดในศิลปะล้านนาช่วงราวปลายพุทธศตวรรษที่ 22 ถึงช่วงต้นพุทธศตวรรษที่ 25 เกิดการเปลี่ยนแปลงรูปแบบและการเพิ่มขึ้นของเทคนิคในงานประดับ จากศิลปะรัตนโกสินทร์ พม่า และจีน โดยอาจส่งผ่านมาทางอิทธิพลทางการค้า และการเมืองการปกครอง ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 24 ราวบันไดนาคในช่วงหลังพุทธศตวรรษที่ 22 ถึงช่วงต้นและปลายพุทธศตวรรษที่ 25 จะมีลักษณะหลักร่วมกัน 3 องค์ประกอบ คือ นิยมราวบันไดนาคและมกรคายนาคขนาดเล็กและนาคมักมีเศียรเดียว เทคนิคงานประดับที่มีความหลากหลายมากขึ้นนอกจากงานปูนปั้นประดับเพียงอย่างเดียว มีการเพิ่มเติมเทคนิคงานประดับกระจกจืน แก้วอังวะ และงานกระเบื้องเคลือบ การเข้ามามีบทบาททางศิลปกรรมกลุ่มสำคัญ ๆ เช่น สกุลช่างลำปาง พม่า ไทใหญ่ และชาวจีน และนิยมทำนาคมีหงอนแหลมมีโครงคล้ายลายกนก แทนการทำนาคสวมกระบังขนาดใหญ่ ซึ่งปรากฏมาก่อนแล้วในศิลปะอยุธยา – รัตนโกสินทร์ และศิลปะพม่า Tue, 01 Jan 0004 00:00:00 GMT https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31033 0004-01-01T00:00:00Z