https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/605 Mon, 15 Jun 2026 07:43:40 GMT 2026-06-15T07:43:40Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/12873 การประเมินการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรมกับการท่องเที่ยววัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหาร จังหวัดนครปฐม วรรณกร ชาวนาไร่; Wannakorn Chawnarai การศึกษาเรื่องการประเมินการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรมกับการท่องเที่ยววัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหาร จังหวัดนครปฐม มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารวบรวมข้อมูลทรัพยากรวัฒนธรรม/รูปแบบการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรม ประเมินความพึงพอใจต่อการจัดการข้อมูลทรัพยากรวัฒนธรรมของนักท่องเที่ยว/ผู้มีส่วนในการบริหารจัดการการท่องเที่ยวและนำเสนอแนวทางที่เหมาะสมในการจัดการข้อมูลทรัพยากรกับการท่องเที่ยววัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหาร จังหวัดนครปฐม ผลการศึกษาพบว่า วัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหารมีทรัพยากรวัฒนธรรมเป็นจำนวนมากที่สามารถนำมาใช้ในการท่องเที่ยวได้ ซึ่งประกอบด้วยทรัพยากรวัฒนธรรมประเภทที่จับต้องได้ เช่น องค์พระปฐมเจดีย์, ต้นไม้สำคัญในพุทธประวัติ, ภาพจิตรกรรมฝาผนัง, จารึกอักษรขอมย่อที่ฝาระเบียงคด, พระพุทธรูปที่ระเบียงรอบองค์พระปฐมเจดีย์ เป็นต้น และทรัพยากรวัฒนธรรมประเภทที่จับต้องไม่ได้ เช่น ตำนานพระปฐมเจดีย์, งานเทศกาลนมัสการพระปฐมเจดีย์ เป็นต้น โดยวัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหารมีเป้าหมายหลักของการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรมเพื่อการอนุรักษ์และการศึกษาไม่ใช่เพื่อการท่องเที่ยว ดังนั้นรูปแบบจึงอาจจะไม่สามารถตอบสนองนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยวระยะสั้นหรือมีเวลาจำกัดได้เต็มที่ ข้อเสนอแนะคือ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการจัดการท่องเที่ยววัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหารควรร่วมมือกันเพื่อความเป็นเอกภาพ ควรมีการจัดทำแผนผังแสดงตำแหน่งที่ตั้งและป้ายสื่อความหมายทรัพยากรวัฒนธรรมให้มีความถูกต้องชัดเจน เข้าใจง่าย และมีความน่าสนใจเพิ่มมากขึ้น ปรับปรุงรูปแบบหนังสือที่ระลึกให้มีเนื้อหาที่ครอบคลุม สวยงามและน่าอ่านเพิ่มขึ้น; The objectives of this study are to collect the existing cultural resources data at Wat Phra Pathom Chedi, Nakhon Pathom, and their management style. The study also evaluates the satisfaction of tourists and stakeholders toward the present style of cultural resource management for tourism purpose. It also aims to recommend appropriate approaches to the management of cultural resources at the Wat Phra Pathom Chedi, Nakorn Pathom for tourism purpose. The study found that Wat Phra Pathom Chedi has a large number of valuable cultural resources that can be used for tourism. These resources consist of tangible cultural resources such as Phra Pathom Chedi Stupa, the sacred trees in Buddha life history legends, wall murals, Khmer inscriptions on Cloister walls, the Buddha images installed around the Phra Pathom Chedi Stupa, etc. There are also intangible cultural resources in the form of the myth of Phra Pathom Chedi Stupa construction and the festivals held on the Stupa ground. The main goals of the management of the cultural resources at Wat Phra Pathom Chedi are for conservation and education, not for tourism. For this reason, the present cultural resources management style is unable to satisfactorily meet tourists’ combined demand of merit-making activities, knowledge, and pleasure during the limited time they spent there. Recommendations for appropriate cultural resource management at this site include stronger and more uniform collaboration between the different government agencies and local organizations. There should be more accurate, easy to understand, and interesting maps and signage in different languages for tourists. Improvement should be made to tourist brochures and souvenir books to provide more comprehensive content with attractive pictures to capture readers’ interest. Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 GMT https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/12873 2013-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/12874 การจัดการหอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ ผ่านการมีส่วนร่วมในระบบอาสาสมัคร วีระเดช จันภิรมย์; Weeradet Chanpirom การศึกษาเรื่อง “การจัดการหอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ ผ่านการมีส่วนร่วมในระบบอาสาสมัคร” มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาแนวคิดและรูปแบบจัดการทรัพยากรวัฒนธรรมของหอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ เพื่อเป็นแหล่งเรียนรู้ และ 2. ศึกษาการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรมของหอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ ให้มีส่วนร่วมของธรรมภาคีหรืออาสาสมัคร งานวิจัยฉบับนี้เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพโดยการสัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 9 ราย ประกอบด้วย เจ้าหน้าที่ฝ่ายกิจกรรม ธรรมภาคีหรืออาสาสมัคร (ซึ่งเป็นกลุ่มแรก ๆ ที่เข้ามาช่วยงานธรรม) ผู้เข้าร่วมกิจกรรม ซึ่งผู้วิจัยได้นำข้อมูลทั้งหมดมาวิเคราะห์เชิงพรรณนา การศึกษาครั้งนี้พบว่า ทรัพยากรวัฒนธรรมของหอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ นั้น มีทั้งทรัพยากรวัฒนธรรมที่จับต้องได้และจับต้องไม่ได้ ซึ่งทั้งสองประเภทมีความสอดคล้องกันไม่ว่าจะเป็นรูปแบบอาคารที่มีลักษณะเป็นโมเดิร์นเรียบง่าย แสดงถึงความสงบภายในจิตใจ หรือภาพศิลปะที่มีความสวยงามแล้ว ยังมีคำสอนและข้อคิดทางธรรมสอดแทรกอีกด้วย อีกทั้งการจัดการของหอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ ผ่านการมีส่วนร่วมของระบบอาสาสมัคร นั้นจะมีธรรมภาคีหรืออาสาสมัครที่เป็นองค์ประกอบสำคัญในการขับเคลื่อนให้ปณิธานของหอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ ในการเผยแผ่ธรรมะสู่สังคมเป็นไปอย่างกว้างขวางมากขึ้น ดังนั้น กลุ่มธรรมภาคีและอาสาสมัครคือผู้เผยแผ่ธรรม โดยผ่านการนำทรัพยากรวัฒนธรรมของหอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ เช่น คำสอน หลักคิด หลักธรรม ภาพปริศนาธรรม นำมาสร้างสรรค์กิจกรรมในรูปแบบต่าง ๆ และหลากหลายสอดรับกับยุคสมัยเพื่อให้เข้าใจได้ง่ายและสามารถนำไปปฏิบัติใช้ในชีวิตประจำวัน ซึ่งถือเป็นปณิธานของหอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ ที่จะให้มีสวนโมกข์ทุกที่ทุกแห่งนั่นเอง; The objectives of the present study on “The Management of Buddhadasa Indapanno Archives Through a Volunteer Participation System are : 1) To study the concepts and forms of the management cultural resources in Buddhadasa Indapanno Archives to be learning places ; 2) To study the management of the cultural resources in Buddhadasa Indapanno Archives through volunteer work and participation. The research methodology used includes participant observation and in-depth interviews of nine informants, namely, the Archives officers, volunteers and visitors. Descriptive analysis was used for the analysis of research data. The findings of this study reveal that the cultural resources in Buddhadasa Indapanno Archives are both tangible and intangible resources. They are combined and presented in various forms such as the modern form building that represent the serenity of the soul or the exquisite and symbolic art works and architecture that represent Buddhadasa Indapanno’ steaching and ideas about Dharma. The novel aspect in the management of cultural resources at Buddhadasa Indapanno Archive is the introduction of “Dharma Phaki”, a volunteer participation system. This system consists of individual and group volunteers who play important roles in the spreading of Buddhadasa Indapanno’s religious concepts and the success of the Archives’ operations and activities. Individual and group volunteers under the Dharma Phaki systems are the driving forces behind the dissemination of the Archive’s cultural resources to the public, such as the Dharma ideas, teaching, and principles as well as the Dharma riddle art works. Volunteers develop these resources into many interesting activities that suit modern lifestyles, making them easier to understand and practice in daily life. It is the main mission of Buddhadasa Indapanno Archives to introduce and disseminate the spirit of “Suan Mokh” everywhere. Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 GMT https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/12874 2013-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/12872 การจัดการแหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาการทำบาตร : กรณีศึกษาร้านหัตถกรรมไทยโบราณ สุนีย์ ภัทรเจียรพันธุ์; Sunee Pattarajierapan การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. เพื่อศึกษาประวัติความเป็นมาของร้านหัตถกรรมไทยโบราณ 2. เพื่อศึกษาการจัดการแหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาการทำบาตร 3. เพื่อวิเคราะห์ปัญหาและเสนอแนะเกี่ยวกับการจัดการแหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาการทำบาตร งานวิจัยได้ใช้แนวคิดเกี่ยวกับภูมิปัญญา แหล่งเรียนรู้ และพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 เป็นแนวทางในการวิจัย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือการรวบรวมข้อมูลจากการวิจัยเอกสาร และการสำรวจภาคสนาม 3 วิธี ได้แก่ การสังเกต การสัมภาษณ์ และการแจกแบบสอบถามให้กับกลุ่มประชากรตัวอย่างคือ ผู้เรียนรู้ที่ร้านหัตถกรรมไทยโบราณ จำนวน 50 คน โดยใช้ระยะเวลาการแจกแบบสอบถามคือ 23 สิงหาคม – 18 กันยายน 2556 ผลการวิจัยพบว่า 1. ร้านหัตถกรรมไทยโบราณเป็นแหล่งการผลิตบาตรและอนุรักษ์ภูมิปัญญาการทำบาตรด้วยการดำเนินงานร้านเป็นแหล่งเรียนรู้ สำหรับนักเรียนนักศึกษาและบุคคลทั่วไป ซึ่งการจัดการแหล่งเรียนรู้ไม่ได้มีการวางแผน เป็นการจัดการตามความคิดเห็นของเจ้าของแหล่งเรียนรู้ 2. ปัญหาของแหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาการทำบาตรของร้านหัตถกรรมไทยโบราณ ได้แก่ กิจกรรมการเรียนรู้ของแหล่งเรียนรู้ไม่ได้จัดตามความเหมาะสมของผู้เรียนรู้และรูปแบบกิจกรรมขาดการส่งเสริมด้านการปฏิบัติและการอ่าน สภาพพื้นที่ไม่อำนวยความสะดวกให้กับผู้เรียนรู้ บุคลากรไม่เพียงพอ การประชาสัมพันธ์ไมมีความหลากหลายและกระจายไม่ทั่วถึง งบประมาณไม่มีการทำรายรับ-รายจ่าย และขาดความร่วมมือกับคนในชุมชนบ้านบาตร 3. ข้อเสนอแนะ คือ กิจกรรมการเรียนรู้ควรจัดให้เหมาะสมกับผู้เรียนรู้ในแต่ละวัย ควรทำทะเบียน จัดระบบวัตถุสิ่งของในแหล่งเรียนรู้ และจัดแสดงวัตถุสิ่งของต่าง ๆ ให้เข้าใจง่าย และบ่งบอกถึงเอกลักษณ์ของภูมิปัญญาการทำบาตร ควรเพิ่มการจัดแสดงป้ายนิทรรศการและกิจกรรมการเรียนรู้ เช่น กิจกรรมการอ่าน กิจกรรมการทำบาตรที่ระลึก ฯลฯ ควรจัดกิจกรรมในรูปแบบมาตรฐานเดียวกัน ทั้งการเรียนรู้ในแหล่งเรียนรู้ปกติและร่วมกิจกรรมกับองค์กรภายนอกและการเรียนรู้นอกสถานที่ นอกจากนั้นการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ควรปรับปรุงภูมิทัศน์และบริเวณโดยรอบแหล่งเรียนรู้ เพิ่มจำนวนบุคลากร ทำประชาสัมพันธ์ทางสื่อออนไลน์ เช่น เฟสบุ๊คส์ส่วนตัว ขอความร่วมมือกับฝ่ายพัฒนาชุมชนของเขตป้อมปราบฯ ช่วยประชาสัมพันธ์แหล่งเรียนรู้ในฐานะแหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย ทำรายรับ-รายจ่าย เพื่อจะได้ทราบว่ากำไรหรือขาดทุน และส่งเสริมการหารายได้เพื่อนำมาเป็นงบประมาณในการก่อสร้างอาคารแหล่งเรียนรู้ และการขอความร่วมมือจากคนในชุมชนบ้านบาตรเพื่อร่วมพัฒนาแหล่งเรียนรู้; The purposes of this research are 1. To study in background of alms bowl hand making, the Thai traditional handicrafts 2. To examine the management Thai traditional handicrafts as a learning center and 3. To identify the problems and suggest a guideline for the future management plan. The conceptual frameworks include the local wisdom learning center and National Educational Act 2542 B.E. The methodologies include literature review data collecting by field survey including observation informal interview and questionnaires. The sample size is 50 people collected between 23 August to 18 September 2013. The results of research as following : 1. Mrs. Kritsanar Sangchai the owner of the Thai traditional handicrafts preserved the making of alms bowl by establishing the learning center by herself. The management at the centre depends of her and don’t have a plan. 2. The problems include the activities weren’t suitable for children as most of, the activities were not support skill by learning by yourself the surrounding environment was not comfortable for learners. In addition, the learning center is a private owner not the state, so the Ban Batt community didn’t participate in any activities and events. 3. Based on above problems the guidelines for management are presented as follows the learning center should have the activities for children and adults the activities should support the making of alms bowl and reading about alms bowl stories the owner should keep the place clean in order to improve environment of learning center the owner should set a budget plan and involve the Ban Batt community to participate in creating the event and activities at learning center. Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 GMT https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/12872 2013-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/12871 ความเปลี่ยนแปลงของทรัพยากรวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้กับโครงการรถไฟฟ้าใต้ดินสายสีน้ำเงินสถานีวัดมังกรกมลวาส อภันตรี เศรษฐีธรรม; Aphantri Settheetham งานวิจัยเพื่อศึกษารูปแบบความเปลี่ยนแปลงของทรัพยากรทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ในมิติของการพัฒนาของชุมชนเมือง ในการศึกษาวิจัยผู้วิจัยได้ผสมแนวคิดจากต่างประเทศ ระเบียบที่เกี่ยวข้อง และตัวอย่างแนวทางการสงวนรักษาที่ได้รับการยอมรับมาพิจารณาเป็นแนวทางประกอบ ซึ่งพบว่าความสำคัญของการวิจัยนี้คือการมีส่วนร่วมของชุมชนเจ้าของวัฒนธรรมต่อการรับมือกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น แต่ด้วยระเบียบกฎหมายของการครอบครองพื้นที่ทำให้เกิดข้อจำกัดในการจัดการพื้นที่ของชาวชุมชนเอง อย่างไรก็ตามด้วยลักษณะของวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่ไม่ได้ยึดโยงกับพื้นที่ แต่ให้ความสำคัญกับมิติของชุมชน การสงวนรักษา และการส่งต่อทางวัฒนธรรม ประกอบกับผลการศึกษาที่พบว่ารายการวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่ได้เลือกศึกษามีการปรับรูปแบบเปลี่ยนแปลงไปในหลายมิติ ผู้วิจัยจึงขอเห็นควรให้มีการศึกษาวิจัยในมิติของความเปลี่ยนแปลงของวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ท่ามกลางกระแสการพัฒนาต่อไป; This study was aimed at understanding pattern of change in intangible cultural resource under the dimension of urban development. Methodologically, the study adopts several international policies for guideline. The subject to be concluded at concern of the community participation on how to deal with changes stimulated by development and globalization, Another issue is a challenge to overcome the limitation of the ownership and landscape management which in control of the state policy. However, the study result shows that the unique entity of intangible cultural resource did not depend on the location but on the community participation and revitalization. Therefore, the study recommends that future study aim to focus on the impact of urban development on intangible cultural resource. Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 GMT https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/12871 2013-01-01T00:00:00Z