https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/589 Wed, 12 Aug 2026 18:30:51 GMT 2026-08-12T18:30:51Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/29165 THE STUDY OF SONGKHLA OLD TOWN CULTURAL HERITAGE FOR THE DEVELOPMENT OF CULTURAL CREATIVE CITY; การศึกษามรดกทางวัฒนธรรมเมืองเก่าสงขลา เพื่อการพัฒนาเป็นเมืองสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม ณัฏฐ์ชนิกา เกษสุวรรณ The purpose of the Study of Songkhla Old Town Cultural Heritage for the Development of Cultural Creative City was to study cultural heritages, way of lives, local wisdoms and the ability of Songkhla Old Town as a cultural creative city. The documents, maps and several secondary data were examined for Songkhla’s cultural heritages and creative industries. The study area consisted of 4 areas (1) Hua Khao Daeng (2) Laem Son (3) Boryang and (4) Kohyor. These areas contained a diversity of cultures and ways of lives. In line with the literature from UNESCO, the Fine Arts Department and the Department of Cultural Promotion, this study suggested criteria to classify the types of cultural heritages into 3 groups: (1) Tangible Cultural Heritage (2) Intangible Cultural Heritage and (3) Natural Heritage, consisting of 16 categories. Included were Tangible Cultural Heritage with 8 categories, Intangible Cultural Heritage with 7 categories, and Natural Heritage with 1 category. It was founded that Songkhla Old Town obtained 3 cultural heritage groups with a total of 118 cultural heritage items. From the developed criteria of 16 categories, Songkhla Old Town Cultural Heritages were classified into 9 categories, namely Painting (P); Handicraft (HC); Historic Monument consisting of 3 groups: Historic Monument (H), Wat (W) and Shrines (S); Monuments (M); Architecture (A); Tradition (T); Knowledge and Practices (K); Traditional Craftsmanship (C); and Natural Heritage. Songkhla Old Town Cultural Heritages were diverse in terms of historical and cultural values, as well as ways of life. Songkhla Lake Basin is the center that connects the cultures, traditions, beliefs, and way of life of the 4 areas together. The results show that Songkhla Old Town has a potential and ability to be a cultural creative city. The 4 areas of Songkhla Old Town have a spatial interaction, acculturation, and a combination of urban with nature. The study of creative industries within Songkhla Old Town reveals that there are many general industries, mostly related to automotive repairs, transportation and logistics, dormitories and hotels. Songkhla Old Town is the location of Songkhla Port, which is very important for the South’s economy and industry, and the important governmental and educational institutions of the province. Furthermore, the UNESCO’s criteria of 7 creative fields were applied to analyze Songkhla Old Town. It shows that the town has an ability to be a gastronomy city because it has a diversity of food cultures and important sources of raw materials from the Gulf of Thailand. In addition, Songkhla Old Town has an ability to be a city of Craft and Folk Art. Kohyor woven fabric is a local handicraft that represents an important identity of Songkhla Old Town. Moreover, the study of the components which encourage and discourage a creative district and creative city of Songkhla Old Town shows that there are 6 elements: (1) policy (2) infrastructure (3) creative business (4) creative people (5) supportive culture and activity and (6) creative space. These elements were retrieved from the factors driving creative districts of the Creative Economy Agency (Public Organization). The study suggests that the development of a creative district and creative city of Songkhla Old Town should be consistent with the context of the area and maintain the local identity of Songkhla Old Town.; การศึกษาวิจัยเรื่องการศึกษามรดกทางวัฒนธรรมเมืองเก่าสงขลา เพื่อการพัฒนาเป็นเมืองสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษามรดกทางวัฒนธรรม วิถีชีวิต ภูมิปัญญาท้องถิ่นและความสามารถในการเป็นเมืองสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรมเมืองเก่าสงขลา โดยการศึกษาเอกสาร แผนที่ ข้อมูลทุติยภูมิ และสำรวจมรดกทางวัฒนธรรมและอุตสาหกรรมสร้างสรรค์เมืองเก่าสงขลา พื้นที่ศึกษาประกอบด้วย 4 พื้นที่ ได้แก่ (1) เมืองเก่าสงขลาฝั่งหัวเขาแดง (2) เมืองเก่าสงขลาฝั่งแหลมสน (3) เมืองเก่าสงขลาฝั่งบ่อยาง และ (4) เกาะยอ ซึ่งในแต่ละพื้นที่มีความหลากหลายของวัฒนธรรมและวิถีชีวิต จากการศึกษาทบทวนวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องกับมรดกทางวัฒนธรรม สามารถแบ่งประเภทของมรดกทางวัฒนธรรมที่นำมาใช้เป็นเกณฑ์ในการจำแนกทั้งหมด 3 ประเภท ได้แก่ (1) มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ (2) มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้หรือภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม และ (3) มรดกทางธรรมชาติ ประกอบด้วยตัวชี้วัดอย่างละเอียด 16 ประเภท ซึ่งมาจากการศึกษาเอกสารที่เกี่ยวข้องกับมรดกทางวัฒนธรรมขององค์การเพื่อการศึกษาวิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ กรมศิลปากร และกรมส่งเสริมวัฒนธรรม ประกอบด้วย มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ (Tangible Cultural Heritage) 8 ตัวชี้วัด มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ หรือภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม (Intangible Cultural Heritage) 7 ตัวชี้วัด และมรดกทางธรรมชาติ (Natural Heritage) 1 ตัวชี้วัด ผลการศึกษามรดกทางวัฒนธรรมเมืองเก่าสงขลา พบว่า เมืองเก่าสงขลามีมรดกทางวัฒนธรรมทั้งหมด 3 ประเภท รวม 118 รายการ และจากการใช้เกณฑ์ในการจำแนกและจัดหมวดหมู่ประเภทมรดกทางวัฒนธรรม 16 ประเภท พบว่า เมืองเก่าสงขลามีมรดกทางวัฒนธรรมทั้งหมด 9 ประเภทย่อย ได้แก่ จิตรกรรม (P)  หัตถกรรม (HC) โบราณสถาน ประกอบด้วย โบราณสถาน (H) วัด (W) และศาลเจ้า (S) แหล่งอนุสรณ์และแหล่งประวัติศาสตร์ (M) สถาปัตยกรรม (A) แนวปฏิบัติสังคม พิธีกรรม ประเพณีและเทศกาล (T) ความรู้และการปฏิบัติเกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล (K) งานฝีมือดั้งเดิม (C) และมรดกทางธรรมชาติ (N) มรดกทางวัฒนธรรมเมืองเก่าสงขลามีความหลากหลายทั้งในแแง่คุณค่าทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และวิถีชีวิต ลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา คือ สิ่งที่เป็นศูนย์กลางที่เชื่อมโยงทั้งวัฒนธรรม ประเพณี ความเชื่อ และวิถีชีวิตของพื้นที่ทั้ง 4 ย่านเข้าด้วยกัน ด้านผลการศึกษาความสามารถในการเป็นย่านสร้างสรรค์และเมืองสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรมเมืองเก่าสงขลา พบว่า เมืองเก่าสงขลามีศักยภาพและความสามารถในการเป็นเมืองสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม ซึ่งย่านทั้ง 4 ย่านของเมืองเก่าสงขลามีความสัมพันธ์เชิงพื้นที่ร่วมกัน มีการผสมผสานของวัฒนธรรมและการผสมผสานพื้นที่เมืองเข้ากับธรรมชาติ ซึ่งเมื่อศึกษาอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ภายในเมืองเก่าสงขลา พบว่า เมืองเก่าสงขลามีอุตสาหกรรมทั่วไปมากเป็นอันดับ 1 ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับอู่ซ่อมยานยนต์ การขนส่งสินค้าและโลจิสติกส์ หอพักและโรงแรม ซึ่งเป็นผลมาจากบริเวณเมืองเก่าสงขลาเป็นที่ตั้งของท่าเรือน้ำลึกสงขลา มีความสำคัญอย่างมากทางด้านเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมทางภาคใต้ นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการและสถาบันการศึกษาที่สำคัญของจังหวัด และเมื่อนำเกณฑ์การเป็นเมืองสร้างสรรค์ 7 สาขาของยูเนสโกมาใช้ในการวิเคราะห์ว่าเมืองเก่าสงขลามีศักยภาพในการเป็นเมืองสร้างสรรค์ด้านใด พบว่า เมืองเก่าสงขลามีศักยภาพในการเป็นเมืองสร้างสรรค์ด้านวิทยาการด้านอาหาร เนื่องจากมีความหลากหลายของวัฒนธรรมอาหาร และเป็นแหล่งวัตถุดิบที่สำคัญของภาคใต้ฝั่งทะเลอ่าวไทย นอกจากนี้ยังมีศักยภาพในการเป็นเมืองสร้างสรรค์ด้านหัตถกรรมพื้นบ้าน โดยผ้าทอเกาะยอเป็นหัตถกรรมพื้นบ้านที่เป็นอัตลักษณ์ที่สำคัญของเมืองเก่าสงขลา ทั้งนี้การศึกษาองค์ประกอบที่ส่งเสริมและไม่ส่งเสริมการเป็นย่านสร้างสรรค์และเมืองสร้างสรรค์ของเมืองเก่าสงขลา 6 องค์ประกอบ ประกอบด้วย (1) นโยบาย (2) โครงสร้างพื้นฐาน (3) ธุรกิจสร้างสรรค์ (4) บุคลากรสร้างสรรค์ (5) วัฒนธรรมและการสนับสนุนกิจกรรมสร้างสรรค์ และ (6) พื้นที่สร้างสรรค์ ซึ่งประยุกต์มาจากปัจจัยในการขับเคลื่อนย่านสร้างสรรค์ของสำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน) นำไปสู่การเสนอแนะแนวทางในการพัฒนาและส่งเสริมการเป็นย่านสร้างสรรค์และเมืองสร้างสรรค์ของเมืองเก่าสงขลาให้มีความสอดคล้องกับบริบทของพื้นที่ และยังคงอัตลักษณ์เฉพาะถิ่นของเมืองเก่าสงขลา Sun, 01 Jan 2023 00:00:00 GMT https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/29165 2023-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/29163 The Study of City Transformation from New Road Construction to Connect from Urban Areas to Suburban Areas; การศึกษาการเปลี่ยนแปลงของเมืองจากการก่อสร้างถนนตัดใหม่เพื่อเชื่อมโยงจากพื้นที่เมืองสู่พื้นที่ชานเมือง อุไรพร แสงทอง The objectives of this study are (1) To study the theories and concepts of the growth of urban structures and the relationships between transportation and the use of land. (2) To study the impact of the new road constructions connecting the urban areas and suburban areas. (3) To analyze and compare the urban changes in terms of the land use, and to summarize the data using maps and satellite images from the year 2010 and 2022 in Phran Nok-Phutthamonthon Sai 4 Road (Phra Thep Tad Mai), Theparak Road and Prasert Manukit Road (National Highway No. 351, Kaset-Nawamin Road) within 500 meters from the left and right edges of the road (Buffer Zone) to analyze the physical characteristics of the land by using the land use, buildings use and transportation routes as database. Study finds the changes in the land utilization from the construction of the 3 roads as follows: The change in transportation routes; creating the main road connecting densely populated city center to the outer areas resulting in the increase of residential, commercial, and industrial properties and warehouses. The new road is being used as the main route to alleviate the traffic blockages. The change in land utilization and building utilization, including residential and commercial properties, and the increase in the mixed use of lands. Due to the densely populated city center, as the new roads are constructed, the surrounding areas are expanding rapidly. This results in a reduction of available space and agricultural areas, ensuing less ability to shore up flooding, effecting food security, less food supply within the city vicinity, and less green area in the urbanscape. In conclusion, this study suggests that the future road constructions that connect suburban and urban areas should regulate the use of lands to preserve the crucial land utilizations in terms of policy and urban planning.; การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เพื่อศึกษาทฤษฎี แนวคิดเกี่ยวกับโครงสร้างการเจริญเติบโตของเมืองและความสัมพันธ์ระหว่างการคมนาคมขนส่งกับการใช้ที่ดิน (2) เพื่อศึกษาผลกระทบจากการก่อสร้างถนนตัดใหม่เพื่อเชื่อมโยงพื้นที่เมืองสู่พื้นที่ชานเมือง (3) เพื่อวิเคราะห์เปรียบเทียบแบบแผนการเปลี่ยนแปลงเมืองในด้านการใช้ประโยชน์ที่ดินและการสรุปผล โดยข้อมูลหลักที่นำมาใช้ในการวิเคราะห์ได้แก่แผนที่ฐาน ภาพถ่ายดาวเทียมเพื่อใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานปี พ.ศ. 2553 และปี พ.ศ. 2565 ในพื้นที่ ถนนพรานนก-พุทธมณฑล สาย 4 (พระเทพตัดใหม่) ถนนเทพรักษ์และถนนประเสริฐมนูกิจ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 351, ถนนเกษตร-นวมินทร์) โดยมีระยะห่างจากขอบถนนฝั่งซ้ายและขวา (Buffer Zone) ฝั่งละ 500 เมตร เพื่อใช้วิเคราะห์ลักษณะทางกายภาพโดยมีชั้นข้อมูลของแผนที่พื้นฐาน คือ การใช้ประโยชน์ที่ดิน การใช้ประโยชน์อาคารและเส้นทางคมนาคม จากการศึกษาพบว่าการเปลี่ยนแปลงของการใช้ประโยชน์ที่ดินจากการตัดถนน 3 สาย ดังนี้ การเปลี่ยนแปลงของเส้นทางคมนาคม ทำให้เกิดถนนสายหลักที่เชื่อมต่อจากศูนย์กลางเมืองที่หนาแน่นออกมาทำให้มีการเพิ่มขึ้นของที่อยู่อาศัย พาณิชยกรรม และอุตสาหกรรมและคลังสินค้า เป็นถนนสายใหม่ที่ถูกใช้เป็นเส้นทางหลักเพื่อแก้ไขปัญหาการจราจร เปลี่ยนแปลงของการใช้ประโยชน์ที่ดินและการใช้ประโยชน์อาคารประเภทที่อยู่อาศัย พาณิชยกรรม และการใช้ประโยชน์ที่ดินแบบผสมเพิ่มขึ้น เพราะพื้นที่เมืองมีความหนาแน่นมากทำให้เมื่อมีการตัดถนนเส้นใหม่จึงมีการขยายตัวออกมาอย่างรวดเร็วส่งผลให้มีการลดลงของพื้นที่ว่างและพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดินประเภทเกษตรกรรม พื้นที่จึงมีมีศักยภาพในการรองรับน้ำท่วมน้อยลง ความมั่นคงทางอาหาร แหล่งอาหารใกล้เมืองและความเป็นพื้นที่สีเขียวให้กับเมืองลดลง ผลการศึกษานี้จึงมีข้อเสนอแนะว่าในครั้งต่อไปถ้าหากมีการตัดถนนจากเมืองสู่ชานเมืองควรมีการควบคุมการใช้ประโยชน์ที่ดินเพื่อรักษาการใช้ประโยชน์ที่ดินที่สำคัญไว้ในเชิงนโยบายและในเชิงมาตรการทางผังเมือง Thu, 01 Jan 0028 00:00:00 GMT https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/29163 0028-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/29161 The Process of Land Management and Community Design and Planning in the Agricultural Land Reform Area: A Case Study of Rabum Cooperative Land Reform Limited, Lan Sak District, Uthai Thani Province; กระบวนการจัดที่ดินและออกแบบวางผังชุมชนในเขตปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม กรณีศึกษา สหกรณ์ปฏิรูปที่ดินระบำ จำกัด อำเภอลานสัก จังหวัดอุทัยธานี หทัยวรรณ เรืองยศ         The purpose of this research is to study a land allocation process, an issue based on the problem of land distribution for landless poor farmers in Thailand. The government has put forward a land management policy to achieve land use sustainability by having relevant agencies implement a pilot project in Rabum Agricultural Land Reform Area, Lan Sak District, Uthai Thani Province. The project covers the area of 3,239 rais, divided into 486 plots, covering 8 communities. Farmers are given equal amounts of land to build houses and manage farmlands. Since it is the first project, the management system is not comprehensive and brings to the research question to find out the process of appropriate and efficient community design and planning for the farmers in Rabum Project. The study is based on theoretical concepts related to government's allocation of land for community use and participatory process in housing development. The research employed both quantitative research and quantitative methods. The questionnaires were given to 220 farmers and the in-depth interviews were conducted to 14 stakeholders. The data were analyzed by descriptive analysis and content analysis. The results show that the role of farmers in every steps of participation occurred during the process supported by Community Organizations Development Institute (Public Organization) under the Ban Man Kong Rural project. This study suggests that the government should support and empower the farmers and residents in the project to become active citizens and are capable to take part in management. This is to strengthen the community self-sufficiency, unity, strength, and sustainability.; การจัดที่ดินให้แก่เกษตรกรผู้ยากไร้ที่ไม่มีที่ดินทำกิน เกี่ยวข้องกับปัญหาการกระจายการถือครองที่ดินในประเทศ เพื่อให้เกิดความยั่งยืนรัฐมีนโยบายจัดที่ดิน โดยให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องได้นำร่องนำนโยบายสู่การปฏิบัติในพื้นที่เขตปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรมตำบลระบำ อำเภอลานสัก จังหวัดอุทัยธานี เนื้อที่รวมทั้งหมด 3,239 ไร่ จัดผัง 486 แปลง แบ่งเป็น 8 ชุมชน เกษตรกรจะได้รับการจัดสรรที่ดินเพื่อสร้างบ้านและทำกินเฉลี่ยเท่ากัน อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเป็นพื้นที่แรกของการจัดที่ดินทำกินให้ชุมชนตามนโยบายรัฐบาล พบว่าระบบการบริหารจัดการยังไม่ครอบคลุม นำไปสู่การวิจัยโดยมีคำถามการวิจัย คือ การจัดที่ดินและออกแบบวางผังชุมชนที่เหมาะสมมีประสิทธิภาพ สำหรับเกษตรกรในตำบลระบำ มีกระบวนการอย่างไร ซึ่งตั้งอยู่บนแนวคิดทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับการจัดที่ดินทำกินให้ชุมชนโดยรัฐบาล การมีส่วนร่วมของประชาชน  การพัฒนาที่อยู่อาศัย  ใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณควบคู่กับการวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยแบบสอบถามเกษตกร 220 คน และสัมภาษณ์เจาะลึกผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย 14 คน วิเคราะห์ผลด้วยค่าเฉลี่ยร้อยละจากโปรแกรม SPSS และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษา พบว่า บทบาทของเกษตรกรต่อการมีส่วนร่วมทุกขั้นตอนเกิดขึ้นในช่วงกระบวนการสนับสนุนของ สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน) ภายใต้โครงการบ้านมั่นคงชนบท มุ่งเน้นให้ชุมชนมีส่วนร่วมทุกขั้นตอน ผลการศึกษานำไปสู่ข้อเสนอแนะให้หน่วยงานภาครัฐเป็นผู้สนับสนุนและพัฒนาศักยภาพ ให้ผู้ที่อยู่อาศัยในพื้นที่เกิดการพัฒนาตนเอง มีความรู้ ความสามารถ แสดงความคิดเห็น มีส่วนร่วมในการบริหารจัดการ นำไปสู่การพึ่งพาตนเองสร้างความสามัคคีความเข้มแข็งและยั่งยืนต่อไป Thu, 01 Jan 0028 00:00:00 GMT https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/29161 0028-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/29160 Evaluation of Yothi Medical Innovation District.; การประเมินย่านนวัตกรรมการแพทย์โยธี ปราจิรา กัณเรศ The 20-year National Strategic Development Plan and the 12th National Economic and Social Development Plan push and drive development to achieve the goals set in creating and developing the medical industry in pilot areas and producing concrete results. Strengthen the health, well-being, and quality of life of the people and the national economy through medical innovation. In line with the country's reform to accommodate changes according to the Thailand 4.0 policy, a project to develop the Yothi Medical Innovation District has been implemented. For use as an important working mechanism, a committee has been appointed to develop and drive the Yothi Health Innovation District. It consists of agencies under the Ministry of Science and Technology (Ministry of Science and Technology), Ministry of Public Health (Ministry of Public Health), and Ministry of Education (Ministry of Education) to jointly develop guidelines and activities for neighborhood development in terms of product innovation, services, environment, and infrastructure by creating a development plan for the Yothi Medical Innovation District. To be a center for the treatment and development of prototype health innovations. The designated Yothi Medical Innovation District covers an area of approximately 2.2 square kilometers. Development to upgrade the Yothi area, Ratchathewi District, Bangkok This area has a concentration of medical facilities, medical educational institutions, several human resources expert personnel, nursing homes, medical schools, and infrastructure to become a comprehensive medical and public health innovation district. This article aims to monitor and evaluate the implementation of the Yothi Medical Innovation District Development Plan. This is an important tool that can help improve operations to achieve goals efficiently. And to know if the operation is efficient and achieves the stated objectives, or not, by a comparative analysis of the implementation of the Yothi Medical Innovation District Development Plan. According to the innovation district development concept framework of the National Innovation Agency. (a public organization), for creating an ecosystem from 3 types of assets: Economic assets, physical assets, and network assets to suggest guidelines for development that can be used as a framework for concretely developing the country's medical innovation district.; จากแผนพัฒนายุทธศาสตร์ชาติ 20 ปีและแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 12 ที่ผลักดันและขับเคลื่อนการพัฒนาเพื่อให้บรรลุตามเป้าหมายที่วางไว้ว่าด้วยการสร้างและพัฒนาอุตสาหกรรมทางการแพทย์ในพื้นที่นำร่องและเกิดผลเป็นรูปธรรมเสริมสร้างสุขภาพความเป็นอยู่และคุณภาพชีวิตประชาชนและเศรษฐกิจประเทศให้ดีขึ้นด้วยนวัตกรรมทางการแพทย์ สอดคล้องกับการปฏิรูปประเทศเพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงตามนโยบาย Thailand 4.0 จึงได้มีการดำเนินโครงการพัฒนาย่านนวัตกรรมการแพทย์โยธี สำหรับใช้เป็นกลไกการทำงานที่สำคัญใน โดยมีการแต่งตั้งคณะกรรมการพัฒนาและขับเคลื่อนย่านนวัตกรรมสุขภาพโยธี ประกอบไปด้วยหน่วยงานภายใต้กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (วท.) กระทรวงสาธารณสุข (สธ.) และกระทรวงศึกษาธิการ (ศธ.) เพื่อร่วมพัฒนาแนวทางและกิจกรรมในการพัฒนาย่านฯ ทั้งในด้าน นวัตกรรมผลิตภัณฑ์ บริการ สภาพแวดล้อม และโครงสร้างพื้นฐานโดยได้ดำเนินการจัดทำแผนการพัฒนาย่านนวัตกรรมการแพทย์โยธี ให้เป็นศูนย์กลางและการรักษาและการพัฒนานวัตกรรมสุขภาพต้นแบบขึ้น กำหนดย่านนวัตกรรมการแพทย์โยธีครอบคลุมพื้นที่ราว 2.2 ตารางกิโลเมตร การพัฒนาเพื่อยกระดับย่านโยธี เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นเขตย่านที่มีการกระจุกตัวของสถานพยาบาล สถาบันการศึกษาทางการแพทย์ จำนวนทรัพยากรบุคคล บุคลากรผู้เชี่ยวชาญสถานพยาบาลโรงเรียนแพทย์ และโครงสร้างพื้นฐาน ให้กลายเป็นย่านนวัตกรรมด้านการแพทย์และสาธารณสุขครบวงจร บทความนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อติดตามและประเมินผลการดำเนินงานตามแผนพัฒนาย่านนวัตกรรมการแพทย์โยธี ซึ่งเป็นเครื่องมือที่สำคัญที่สามารถช่วยในการปรับปรุงการดำเนินงานให้บรรลุตามเป้าหมายอย่างมีประสิทธิภาพ และเพื่อทราบว่าการดำเนินงานมีประสิทธิภาพหรือบรรลุวัตถุประสงค์ที่กำหนดไว้หรือไม่ อย่างไร ด้วยการวิเคราะห์เปรียบเทียบการดำเนินการแผนพัฒนาย่านนวัตกรรมการแพทย์โยธี ตามกรอบแนวคิดการพัฒนาย่านนวัตกรรมของสำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ (องค์การมหาชน) สำหรับสร้างระบบนิเวศ (Ecosystem) จากสินทรัพย์จำนวน 3 ประเภทด้วยกัน คือ สินทรัพย์ทางเศรษฐกิจ สินทรัพย์ทางกายภาพ และสินทรัพย์ทางเครือข่าย เพื่อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาและสามารถใช้เป็นกรอบแนวทางในการพัฒนาย่านนวัตกรรมการแพทย์ของประเทศได้อย่างเป็นรูปธรรม Thu, 01 Jan 0028 00:00:00 GMT https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/29160 0028-01-01T00:00:00Z