https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/1031 Thu, 21 May 2026 14:58:24 GMT 2026-05-21T14:58:24Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/30087 Rhetoric in Her Majesty Queen Sirikit’s (Rama IX)Royal Guidance and Speeches; วาทศิลป์ในพระราโชวาทและพระราชดำรัสสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 วริยา สรรคชา This independent study aims to study the royal guidance and speeches of Her Majesty Queen Sirikit (RAMA IX) from 1956 to 2004 through 190 texts which have been published on queen.ohm.go.th. The content and rhetoric of the guidance and speeches are analyzed in the context of communication. The study finds that Queen Sirikit delivered the royal guidance and speeches to people from all walks of life in the context of public communication on 10 occasions, namely: on her royal birthday celebrations; when representing His Majesty King Bhumibol Adulyadej; when visiting people all over the country; when presiding over inauguration ceremonies; when attending educational ceremonies; when attending ceremonies of the Thai Red Cross; when attending ceremonies promoting women’s roles; when attending religious ceremonies; when attending military ceremonies; and when granting audiences to delegations. The content of her royal guidance and speeches represented her thoughts in 6 categories: morality and ethics; how to live a life; education; economics; conservation; and citizens’ rights and duties. With regard to rhetoric, the study finds that Queen Sirikit was skillful in delivering her royal guidance and speeches by means of organizing introductions, bodies and conclusions. Her royal guidance and speeches are the role models for senior-to-junior communication and development-oriented communication. All speeches, as public communication, also illustrate Queen Sirikit’s exceptional talent and aptitude for language.; การค้นคว้าอิสระนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาพระราโชวาทและพระราชดำรัส ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 ระหว่างปี พ.ศ. 2499-2547 จำนวน 190 องค์ ที่เผยแพร่บนเว็บไซต์ queen9.ohm.go.th โดยวิเคราะห์ด้านเนื้อหาและวาทศิลป์ของพระราโชวาทและพระราชดำรัสดังกล่าวในบริบทของการสื่อสาร ผลการศึกษาพบว่า สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 พระราชทานพระราโชวาทและพระราชดำรัสแก่พสกนิกรทุกหมู่เหล่าในบริบทการสื่อสารสาธารณะ ในโอกาสต่าง ๆ 10 โอกาส ได้แก่ โอกาสเสด็จฯ วันเฉลิมพระชนมพรรษา,  โอกาสเสด็จฯ แทนพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร, โอกาสเสด็จฯ เยี่ยมพสกนิกรในท้องถิ่นต่าง ๆ, โอกาสเสด็จฯ เปิดงานพิธีต่าง, โอกาสเสด็จฯ งานพิธีทางการศึกษา, โอกาสเสด็จฯ งานพิธีสภากาชาดไทย,โอกาสเสด็จฯ งานพิธีด้านการสนับสนุนบทบาทสตรี, โอกาสเสด็จฯ งานพิธีทางศาสนา,โอกาสเสด็จฯ งานพิธีทางการทหาร, โอกาสเสด็จฯ ให้คณะบุคคลต่าง ๆ เข้าเฝ้าฯ เฉพาะวาระ ในด้านเนื้อหานั้น พระองค์ทรงเสนอแนวพระราชดำริ 6 ด้าน ได้แก่ ด้านคุณธรรมและจริยธรรม, ด้านการดำเนินชีวิต, ด้านการศึกษา, ด้านเศรษฐกิจ, ด้านการอนุรักษ์ และ ด้านสิทธิและหน้าที่ของพสกนิกร ส่วนในด้านวาทศิลป์พบว่า พระองค์ทรงมีศิลปะในการนำเสนอพระราโชวาทและพระราชดำรัส ทั้งในตอนเริ่มเรื่อง ตอนนำเสนอเรื่อง และตอนจบเรื่อง พระราโชวาทและพระราชดำรัสของพระองค์ถือเป็นแบบอย่างของการสื่อสารระหว่างผู้ใหญ่กับผู้น้อย การสื่อสารเพื่อการพัฒนา และการสื่อสารสาธารณะที่แสดงพระปรีชาสามารถที่สร้างสรรค์และมีพระอัจฉริยภาพด้านภาษาอย่างยิ่ง Fri, 01 Jan 0012 00:00:00 GMT https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/30087 0012-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/30051 บทเพลงประกอบละครพื้นบ้านไทย วรวัลย์ ลิขิต การค้นคว้าอิสระนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากรใช้ภาษาและกลวิธีการเล่าเรื่องของบทเพลงประกอบละครพื้นบ้านไทย ของบริษัท สามเศียร จำกัด ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบก ช่อง 7 ในช่วง 30 ปี ระหว่างปีพ.ศ. 2529-2559 ทั้งเพลงนำละคร และเพลงท้ายละครโดยไม่รวมละครเรื่องที่นำมาผลิตซ้ำแต่ใช้เนื้อร้องเดิม จำนวนทั้งหมด 56 เพลง ผลการศึกษาด้านการใช้ภาษา พบว่า บทเพลงประกอบละครพื้นบ้านไทยมีการใช้ศัพท์สูง ได้แก่ คำราชาศัพท์ และคำศัพท์ยากที่มาจากภาษาบาลี สันสกฤต เขมร เนื่องจากละครพื้นบ้านไทยมักมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับกษัตริย์ และเชื้อพระวงศ์ และมีการใช้ภาษากึ่งทางการและภาษาปากกับตัวละครที่เป็นสามัญชนด้วย นอกจากนี้ยังพบการใช้คำที่มีเสียงสัมผัส ทั้งสัมผัสสระ และสัมผัสอักษรและการใช้คำไวพจน์ ทั้งที่เป็นการใช้คำต่างกันเพื่อสื่อความหมายถึงบุคคลเดียวกัน และการใช้คำต่างกันเพื่อซ้ำความหมายเดิม ส่วนการใช้ภาพพจน์พบทั้งอุปมา บุคลาธิษฐาน อุปลักษณ์ อติพจน์ปฏิปุจฉา คำเลียนเสียงธรรมชาติ และสัญลักษณ์ ผลการศึกษาด้านกลวิธีการเล่าเรื่อง ด้านผู้เล่าเรื่อง พบว่า เพลงประกอบละครพื้นบ้านไทยมีผู้เล่าเรื่องตั้งแต่ 1 - 4 คน ทั้งผู้เล่าที่เป็นตัวละครในเรื่องและผู้เล่าที่ไม่ใช่ตัวละครในเรื่อง เล่าแบบผู้หยั่งรู้ ทั้งนี้เพื่อให้ผู้ฟังเข้าใจเนื้อเรื่องของละคร รวมทั้งความเป็นมา อารมณ์ความรู้สึก และลักษณะนิสัยของตัวละครได้จากการฟังเพลงประกอบละคร ด้านการลำดับเวลา พบว่า การเล่าเรื่องมักจะเล่าเรื่องแบบย่อ เป็นไปตามลำดับเวลา เพื่อให้ผู้ฟังเข้าใจเนื้อเรื่องของละครได้ง่ายขึ้น และพบการเล่าเรื่องแบบสลับเหตุการณ์ด้วย ด้านการเลือกเรื่องที่เล่า พบว่า เน้นการนำเสนออิทธิฤทธิ์ของวิเศษ อิทธิฤทธิ์ของตัวละคร และอารมณ์ของตัวละคร ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของการเล่าเรื่องในเพลงประกอบละครพื้นบ้านไทย; The objective of this independent study was to investigate the use of language and storytelling strategies of 65 Thai folktale drama songs of Samsearn Co., Ltd. aired on Royal Thai Army Radio and Television Channel 7 for a 30-year period of 1986-2016. The scope of this study covered opening and ending songs while excluding songs of reproduced dramas. The results of this study indicated as follows: In terms of the use of language, the sample Thai folktale drama songs used advanced lexicon, including royal words and difficult vocabularies derived from Pali, Sanskrit, and Khmer. This is because Thai folktale dramas typically present the story of a king and royal family and use semi-formal language along with spoken language among ordinary people. Besides, they used rhymes including vowel rhymes, initial rhymes, and synonyms, as well as antonyms to convey the meaning of a same person and different words to repeat the original meaning. In terms of figures of speech, the sample songs used simile, personification, metaphor, hyperbole, rhetorical question, onomatopoeic words, and symbols. The results of studying storytelling strategies showed that in terms of the narrator, Thai folktale drama songs contained 1 to 4 narrators, including characters and non-characters with a style of telling story as foreseeable teller. This is for enhancing the audience's understandings about drama content, background, emotion and traits of the characters by listening to songs. In terms of time sequence, the story was narrated briefly with chronological order to enhance the audience's understanding: about the story. Alternate event storytelling was also found. In terms of selection of story, the presentation of the magic of objects, characters, and the emotions of characters was emphasized, which was an outstanding feature of storytelling in Thai folktale drama songs. Mon, 01 Jan 2018 00:00:00 GMT https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/30051 2018-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/29583 A study of the common semantic characteristics of Thai and Chinese idioms appearing in Thai-Chinese dictionaries and Chinese-Thai dictionary; การศึกษาลักษณะร่วมทางอรรถศาสตร์ของสำนวนไทยและสำนวนจีนที่ปรากฏในพจนานุกรมไทย-จีนกับพจนานุกรมจีน-ไทย Ying CHENG The objective of this research is a study of the common semantic characteristics of Thai and Chinese idioms appearing in Thai-Chinese dictionaries and Chinese-Thai dictionary. The purposes of this studying are to: Study the similarities and differences in vocabulary usage between Thai and Chinese idioms, to investigate their reflection on society, and understanding Thai and Chinese idioms with the same meaning for Chinese and Thai people. The researchers collected Thai and Chinese idioms with the same meanings about 106 pairs of idioms to analyze the use of words and prepare the understanding of Thai and Chinese idioms by Chinese and Thai people. Research on the use of Thai and Chinese idioms with the same meaning has found that most Thai and Chinese idioms use different words, which can be divided into 12 different types of idioms, including idioms that: use different animals, Thai idioms use animals but Chinese use other words, Thai idioms use plants but Chinese use other words, idioms that use different organs, Thai idioms use organs but Chinese idioms use other words, idioms use synonyms, idioms use different objects, idioms use different natural words, Thai idioms use words about nature but Chinese idioms use other words, Thai idioms use words about ghosts but Chinese idioms use other words, Thai idioms use words about food but Chinese idioms use another word, idioms that ues other types of words that cannot be grouped. Social reflection research has found that Thai and Chinese expressions reflect six social characteristics: terrain, climate, animal species, plant species, historical, and lifestyle. A study on the understanding of Thai and Chinese idioms by Chinese and Thai people found that Thai people understand idioms from 20 idiom samples 9 idioms, accounting for 45%, do not understand 11 idioms, accounting for 55%, Chinese people understand 9 idioms, accounting for 45%, do not understand idioms 11 idioms, accounting for 55%.; การศึกษาเรื่อง การศึกษาลักษณะร่วมทางอรรถศาสตร์ของสำนวนไทยและสำนวนจีนที่ปรากฏในพจนานุกรมไทย-จีนกับพจนานุกรมจีน-ไทย มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความเหมือนและความแตกต่างของสำนวนไทยและสำนวนจีนที่มีความหมายเหมือนกันในด้านการใช้คำ เพื่อศึกษาภาพสะท้อนธรรมชาติและสังคมจากสำนวนนี้ รวมทั้งเพื่อศึกษาความเข้าใจสำนวนไทยและสำนวนจีนที่มีความหมายเหมือนกันของคนจีนและคนไทย ผู้วิจัยรวบรวมสำนวนไทยและสำนวนจีนที่มีความหมายเหมือนกัน 106 คู่สำนวน เพื่อวิเคราะห์การใช้คำ และจัดทำแบบสอบถามความเข้าใจสำนวนไทยและสำนวนจีนที่มีความหมายเหมือนกันของคนจีนและคนไทย ผลการศึกษาการใช้คำของสำนวนไทยและสำนวนจีนที่มีความหมายเหมือนกันพบว่า สำนวนไทยและสำนวนจีนส่วนใหญ่จะใช้คำแตกต่างกัน แบ่งเป็น 12 ประเภท ได้แก่ สำนวนที่ใช้สัตว์ต่างชนิด สำนวนไทยใช้สัตว์แต่สำนวนจีนใช้คำอื่น สำนวนไทยใช้พืชแต่สำนวนจีนใช้คำอื่น สำนวนที่ใช้อวัยวะต่างกัน สำนวนไทยใช้อวัยวะ แต่สำนวนจีนใช้คำอื่น สำนวนที่ใช้คู่คำที่มีความหมายตรงข้ามกัน สำนวนที่ใช้สิ่งของแตกต่างกัน สำนวนที่ใช้คำเกี่ยวกับธรรมชาติต่างกัน สำนวนไทยใช้คำเกี่ยวกับธรรมชาติแต่สำนวนจีนใช้คำอื่น สำนวนไทยใช้คำเกี่ยวกับผี แต่สำนวนจีนใช้คำอื่น สำนวนไทยใช้คำเกี่ยวกับอาหาร แต่สำนวนจีนใช้คำอื่น และสำนวนที่ใช้คำประเภทอื่นซึ่งไม่สามารถจัดกลุ่มได้ ผลการศึกษาภาพสะท้อนสังคมพบว่า สำนวนไทยและสำนวนจีนสะท้อนให้เห็นถึงลักษณะทางสังคม 6 ประการ ได้แก่ ภาพสะท้อนภูมิประเทศ ภาพสะท้อนภูมิอากาศ ภาพสะท้อนที่เกี่ยวกับสัตว์ ภาพสะท้อนที่เกี่ยวกับพืช ภาพสะท้อนประวัติศาสตร์ และภาพสะท้อนวิถีชีวิต ผลการศึกษาความเข้าใจสำนวนไทยและสำนวนจีนที่มีความหมายเหมือนกันของคนจีนและคนไทยพบว่า จากกลุ่มข้อมูลตัวอย่าง 20 สำนวน คนไทยเข้าใจสำนวน 9 สำนวน คิดเป็นร้อยละ 45 ไม่เข้าใจสำนวน 11 สำนวน คิดเป็นร้อยละ55 คนจีนเข้าใจสำนวน 9 สำนวน คิดเป็นร้อยละ 45 ไม่เข้าใจสำนวน 11 สำนวน คิดเป็นร้อยละ 55 Thu, 01 Jan 0028 00:00:00 GMT https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/29583 0028-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/29582 THE REPRESENTING OF LOCALISM IDEOLOGY IN PRIMARY THAI TEXTBOOKS ‘LANGUAGE FOR LIFE PHASA PHATHI’ IN BASIC EDUCATION CORE CURRICULUM 2008; การนำเสนออุดมการณ์ท้องถิ่นนิยมในแบบเรียนรายวิชาพื้นฐาน วิชาภาษาไทย ชุด ภาษาเพื่อชีวิต ภาษาพาที ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาปี 2551 ทรงเกียรติ สารสุวรรณ This independent study examines the context of Thai society during the late 1990s (1997-2006) and its significant influence on the representation of localism ideology in the Thai language basic education curriculum, particularly within the "Language for Life" and "Phasa Phatee" textbook series, as mandated by the 2008 Basic Education Core Curriculum. Additionally, it analyzes the representation of localism ideology in the readings from these textbooks. The theoretical framework employed includes the state ideological apparatuses and the concept of localism. The findings reveal that the 2008 National Basic Education Core Curriculum was notably influenced by the economic crisis of 1997, which had profound impacts on Thailand, especially in the business sector, leading to massive layoffs and business closures. This economic turmoil prompted a significant number of urban workers to return to their rural hometowns to rebuild their lives. Concurrently, the government increased its focus on rural areas, advocating for the sufficiency economy principle, which resonated with the growing trend of returning to local roots. The textbooks in question, namely the "Language for Life" and "Phasa Phathee" series, play a crucial role in inculcating the ideology of localism among young students. This is achieved through the creation of contrasting imagery between urban and rural or local areas. The countryside is portrayed as fertile and abundant, in stark contrast to the congested urban areas, which are depicted as unsuitable for production. Rural areas are shown as conducive to a way of life that aligns with the sufficiency economy, while urban societies are characterized by a focus on money and materialism, reflecting capitalist values. Moreover, rural communities are depicted as traditional societies that preserve good customs and lifestyles, in contrast to the individualistic lifestyle prevalent in urban societies. Despite the favorable portrayal of rural areas as more desirable and livable compared to urban areas, cities are still represented as centers of progress and modernity. The recurring idealized imagery of rural areas across all primary education levels serves as a critical mechanism for conveying the state's localism ideology to young students during a period of economic crisis.; การค้นคว้าอิสระนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบริบทสังคมไทยในทศวรรษ 2540 (พ.ศ.2540-2549) ที่เป็นส่วนสำคัญในการนำเสนออุดมการณ์ท้องถิ่นนิยมในแบบเรียนรายวิชาพื้นฐาน วิชาภาษาไทย ชุด ภาษาเพื่อชีวิต ภาษาพาที ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาปี 2551 และศึกษาการนําเสนออุดมการณ์ท้องถิ่นนิยมที่ปรากฏในบทอ่านจากแบบเรียนรายวิชาพื้นฐาน วิชาภาษาไทย ชุด ภาษาเพื่อชีวิต ภาษาพาที ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาปี 2551 กรอบแนวคิดที่ใช้ในการศึกษา คือ กลไกทางอุดมการณ์ของรัฐและแนวคิดท้องถิ่นนิยม ผลการศึกษาพบว่าการปรับหลักสูตรแกนกลางการศึกษาแห่งชาติปี 2551 ได้รับอิทธิพลจากวิกฤตเศรษฐกิจในปี 2540 ซึ่งส่งผลกระทบต่อประเทศไทยในหลายด้านโดยเฉพาะในภาคธุรกิจ เกิดการปลดพนักงานและปิดกิจการจำนวนมาก ผู้คนที่เคยเข้ามาทำงานในเมืองมุ่งหน้ากลับสู่ท้องถิ่นหรือถิ่นเกิดของตนเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ ภาครัฐเองก็หันมาให้ความสำคัญกับท้องถิ่นมากขึ้น โดยมีแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงเป็นแนวทางสำคัญ ซึ่งสอดคล้องกับกระแสการกลับไปหาท้องถิ่น ในส่วนของแบบเรียนพบว่า แบบเรียนรายวิชาพื้นฐาน วิชาภาษาไทย ชุด ภาษาเพื่อชีวิต ภาษาพาที ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาปี 2551 ได้ปลูกฝังอุดมการณ์ท้องถิ่นนิยมให้แก่เยาวชนผ่านบทอ่านในแบบเรียน โดยใช้การสร้างภาพเปรียบระหว่างเมืองกับชนบทหรือท้องถิ่น ภาพที่ปรากฏแบ่งได้เป็น 3 ด้านได้แก่ 1) ด้านพื้นที่ ที่แสดงถึงความเป็นชนบทอันอุดมสมบูรณ์ตรงกชข้ามกับความเป็นเมืองที่แอดอัดและไม่สามารถเป็นพื้นที่การผลิตได้ 2) ด้านเศรษฐกิจที่ท้องถิ่นเอื้อต่อการดำรงชีวิตตามแนวเศรษฐกิจพอเพียงในขณะที่สังคมเมืองให้ความสำคัญกับเงินและวัตถุตามวิถีของทุนนิยม 3) ด้านวัฒนธรรมที่ท้องถิ่นแสดงถึงการเป็นสังคมประเพณีที่สามารถธำรงรักษาวิถีชีวิตและวัฒนธรรมอันดีงามไว้ได้ แตกต่างกับสังคมเมืองที่วิถีต่างคนต่างอยู่ อย่างไรก็ตามแม้ท้องถิ่นจะได้รับการนำเสนอภาพด้านที่ดีและน่าอยู่อาศัยกว่าสังคมเมือง แต่เมืองก็ยังคงเป็นพื้นที่แห่งความเจริญและความทันสมัย กล่าวได้การนำเสนอภาพท้องถิ่นอันดีงามในแบบเรียนที่เกิดขึ้นซ้ำในทุกระดับของชั้นประถมศึกษาจึงเป็นกลไกสำคัญในการสื่อสารอุดมการณ์ท้องถิ่นนิยมจากภาครัฐสู่เยาวชนในช่วงเวลาที่ประเทศกำลังประสบปัญหาทางเศรษฐกิจ Thu, 01 Jan 0028 00:00:00 GMT https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/29582 0028-01-01T00:00:00Z