https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/904 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ 2026-09-13T20:27:30Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31189 The Potential Analysis for Supporting Creative Industry Development with Cultural Heritage Assets in the Kadi Chin - Khlong San Area; การวิเคราะห์ศักยภาพของพื้นที่ สําหรับรองรับการพัฒนาอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ ด้วยทุนทางมรดกทางวัฒนธรรม ในย่านกะดีจีน-คลองสาน อริสรา แข่งขัน This study aims to examine the potential of the Kadi Chin-Khlong San area for development as a creative economy district based on cultural heritage. The research focuses on the framework of the creative industries as defined by the Thailand Creative Economy Agency, within the context of a historic city rich in cultural assets and characterized by religious and ethnic diversity. A mixed-methods approach was employed, including literature review, field surveys, critical analysis, and spatial mapping (GIS–Mapping) to assess the spatial analysis and analyze the creative industry ecosystem present in the district. The findings indicate that the Kadi Chin-Khlong San area possesses high potential for development as a cultural creative district due to its historic heritage, vibrant urban fabric, and diverse grassroots economic activities across cultural, social, physical, and economic dimensions. However, the area faces limitations in connectivity, policy support, and infrastructure for creative activities. The results of critical and spatial analyses identify the district’s potential to a creative industry, providing insights for spatial planning, creative district design, and policy development. The study offers valuable guidance for government agencies, urban planners, communities, and entrepreneurs in developing the Kadi Chin-Khlong San area into a model creative district along the Chao Phraya River in the future.; การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศักยภาพของย่านกะดีจีน–คลองสานในการพัฒนาเป็นย่านเศรษฐกิจสร้างสรรค์บนฐานมรดกวัฒนธรรม โดยพิจารณาตามกรอบอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ของสำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ภายใต้บริบทของเมืองประวัติศาสตร์ที่มีทุนวัฒนธรรมเข้มแข็งและมีความหลากหลายทางศาสนา–ชาติพันธุ์ การศึกษาใช้ระเบียบวิธีแบบผสมผสาน (Mixed-Method) ประกอบด้วยการทบทวนวรรณกรรม การสำรวจภาคสนาม การทำวิพากย์ และการทำแผนที่เชิงพื้นที่ (GIS–Mapping) เพื่อประเมินลักษณะพื้นที่ (Spatial Analysis) และวิเคราะห์ระบบนิเวศของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ที่ปรากฏในย่าน ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า ย่านกะดีจีน-คลองสานมีศักยภาพสูงในการพัฒนาเป็นย่านสร้างสรรค์เชิงวัฒนธรรมจากทุนมรดกทางประวัติศาสตร์ โครงสร้างพื้นที่เมืองเก่าที่มีชีวิตชีวา และกิจกรรมเศรษฐกิจฐานรากที่หลากหลาย ทั้งในมิติวัฒนธรรม สังคม กายภาพ และเศรษฐกิจ อย่างไรก็ตาม ย่านยังเผชิญข้อจำกัดด้านการเชื่อมต่อพื้นที่ ระบบสนับสนุนเชิงนโยบาย และโครงสร้างพื้นฐานสำหรับกิจกรรมสร้างสรรค์ ข้อมูลที่ได้จากการวิเคราะห์เชิงวิพากษ์และแผนที่เชิงพื้นที่สามารถระบุศักยภาพที่ดีต่ออุตสาหกรรมสร้างสรรค์ของย่านได้อย่างชัดเจน ซึ่งนำไปสู่ข้อเสนอแนวทางที่สนับสนุนการวางแผนเชิงพื้นที่ การออกแบบย่านสร้างสรรค์ และการกำหนดนโยบายพัฒนาย่านอย่างยั่งยืน ผลการวิจัยจึงมีคุณค่าต่อทั้งหน่วยงานรัฐ นักผังเมือง ชุมชน และผู้ประกอบการในการพัฒนาย่านกะดีจีน–คลองสานให้เป็นต้นแบบของย่านสร้างสรรค์ริมแม่น้ำเจ้าพระยาในอนาคต 0028-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31188 A STUDY OF PROBLEMS AND OBSTACLES IN THE IMPLEMENTATION OF STANDARD CODES TO MANAGEMENT OF BUILDING INFORMATION MODELING (BIM); การศึกษาปัญหาและแนวทางในการนำรหัสมาตรฐานมาใช้ในการจัดการข้อมูลแบบจำลองสารสนเทศอาคาร (BIM) สุจิตรา พันธุ์วิริยะชัย This study aims to explore the factors and guidelines related to the selection and implementation of standard classification codes (e.g., MasterFormat, UniFormat, OmniClass) in the context of data management for Building Information Modeling (BIM) in architectural practice. The research was conducted based on three main objectives: (1) to investigate the factors influencing the selection of standard codes, (2) to examine the problems and limitations encountered during the implementation process, and (3) to propose appropriate guidelines for integrating standard classification systems into BIM-based workflows. The findings indicate that key factors affecting code selection include users’ familiarity, compatibility with project types, the nature of the information to be managed, and interoperability with BIM software used in actual work processes. Among the codes considered, MasterFormat emerged as the most widely adopted due to its clear hierarchical structure and flexibility across various project stages—from design and quantity take-off to data coordination and project management. The study recommends that organizations should assign classification codes according to each stage of the project workflow and consider using internal codes in parallel with international standards to balance flexibility with shared understanding across teams. Furthermore, establishing a well-structured code management system from the beginning of the project is essential to enhance workflow consistency, reduce redundancy, and facilitate effective data exchange among stakeholders.; การศึกษาครั้งนี้ ซึ่งมุ่งศึกษาปัจจัยและแนวทางในการเลือกใช้รหัสมาตรฐาน (Classification Codes) เพื่อจัดการข้อมูล BIM ในงานสถาปัตยกรรม ผู้วิจัยได้ดำเนินการศึกษาโดยอิงจากวัตถุประสงค์หลัก 3 ประการ ได้แก่ (1) การสำรวจปัจจัยที่มีผลต่อการเลือกใช้รหัสมาตรฐาน (2) การศึกษาปัญหาและข้อจำกัดที่เกิดขึ้นในกระบวนการใช้รหัสมาตรฐาน และ (3) การเสนอแนวทางที่เหมาะสมในการบูรณาการระบบรหัสมาตรฐานเข้ากับกระบวนการทำงานในระบบ BIM สำหรับงานสถาปัตยกรรม ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยสำคัญที่มีอิทธิพลต่อการเลือกใช้รหัส ได้แก่ ความคุ้นเคยของผู้ใช้งาน ความเหมาะสมกับประเภทของโครงการ ลักษณะข้อมูลที่ต้องจัดการ และความสามารถในการเชื่อมโยงกับซอฟต์แวร์ที่ใช้ในกระบวนการทำงานจริง ซึ่งรหัส MasterFormat เป็นรหัสที่ได้รับการเลือกใช้มากที่สุด เนื่องจากมีโครงสร้างที่ชัดเจนและสามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้กับหลายขั้นตอนของโครงการ ตั้งแต่การออกแบบ การถอดปริมาณ ไปจนถึงการบริหารจัดการข้อมูล แนวทางที่เหมาะสมควรเริ่มจากการกำหนดรหัสที่เหมาะกับแต่ละช่วงของกระบวนการทำงาน และควรใช้รหัสภายในองค์กรร่วมกับรหัสมาตรฐานสากล เพื่อความยืดหยุ่นและความเข้าใจร่วมกันระหว่างหน่วยงาน นอกจากนี้ ควรมีการวางแผนระบบการจัดการรหัสตั้งแต่ต้นโครงการ เพื่อสร้างความสอดคล้องในการทำงาน ลดความซ้ำซ้อน และส่งเสริมการแลกเปลี่ยนข้อมูลได้อย่างมีประสิทธิภาพ 0028-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31184 Impact of Green Infrastructure on Urban Heat Island Phenomenon: A Case Study of Bangkok Thailand; อิทธิพลของโครงสร้างพื้นฐานสีเขียวต่อปรากฏการณ์เกาะความร้อนเมือง : กรณีศึกษากรุงเทพมหานคร มัลลิกา วิโสจสงคราม This research aims to explore the relationship between green infrastructure and surface urban heat island phenomenon. This is a spatial study to spatial analysis utilizing Landsat 8 satellite imagery in conjunction with Geographic Information System (GIS) tools. The research examines land cover types, proportions, surface temperature and surface urban heat island intensity across the Bangkok metropolitan area. The aim is to identify green infrastructure types that effectively mitigate the surface urban heat island effects. Results reveal a statistically significant inverse relationship between the Normalized Difference Vegetation Index (NDVI) and surface temperature (r = -0.24, p < 0.001). Specifically, a 10% increase in NDVI corresponds to a 0.428°C decrease in surface temperature within 2x2 sq.km. grid cells in study area, except for the following green infrastructure types, where no significant relationship was found in forest plantations or mangroves and pastures and farm areas. The correlation analysis revealed a statistically significant inverse relationship between the proportion of green infrastructure and surface temperature (r = -0.90, p-value; การศึกษาในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเกี่ยวโยงของโครงสร้างพื้นฐานสีเขียวกับปรากฏการณ์เกาะความร้อนบนพื้นผิวเมือง เป็นการศึกษาเชิงพื้นที่โดยใช้ข้อมูลภาพถ่ายดาวเทียม Landsat 8 ร่วมกับการวิเคราะห์ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ (GIS) เพื่อจำแนกประเภทและสัดส่วนของสิ่งปกคลุมดินตลอดจนการวิเคราะห์ค่าอุณหภูมิพื้นผิวและค่าความเข้มข้นของเกาะความร้อนบนพื้นผิวเมืองในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อเสนอประเภทของโครงสร้างพื้นฐานสีเขียวที่สามารถบรรเทาการเกิดเกาะความร้อนบนพื้นผิวเมืองได้อย่างมีประสิทธิภาพ ผลการศึกษาพบว่า ดัชนีความแตกต่างของพืชพรรณ (NDVI) มีความสัมพันธ์ในเชิงผกผันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ กับอุณหภูมิพื้นผิว (r = - 0.24, p-value < 0.001) กล่าวคือ เมื่อดัชนีความแตกต่างของพืชพรรณเพิ่มขึ้นทุกร้อยละ 10 จะทำให้อุณหภูมิพื้นผิวลดลงเท่ากับ 0.428 องศา ภายในพื้นที่ขนาด 2 x 2 ตารางกิโลเมตร ยกเว้นในพื้นที่สวนป่า/ ป่าชายเลน (MANG) และพื้นที่ปลูกหญ้าสำหรับเลี้ยงสัตว์ (AGRI_PA) ที่ไม่พบความสัมพันธ์ดังกล่าว จากการวิเคราะห์ยังพบว่า สัดส่วนโครงสร้างพื้นฐานสีเขียวมีความสัมพันธ์ในเชิงผกผันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับอุณหภูมิพื้นผิว (r = - 0.90, p-value < 0.001) โดยการเพิ่มสัดส่วนโครงสร้างพื้นฐานสีเขียวในพื้นที่ศึกษาย่อยทุกร้อยละ 10 จะทำให้อุณหภูมิพื้นผิวลดลงเฉลี่ย 0.47 องศาเซลเซียส ทั้งนี้สัดส่วนโครงสร้างพื้นฐานสีเขียวสามารถอธิบายการแปรผันของอุณหภูมิพื้นผิวของพื้นที่ศึกษาย่อยได้ถึงร้อยละ 81.85 ประเภทโครงสร้างพื้นฐานสีเขียวที่ทำให้อุณหภูมิพื้นผิวลดลงได้มากที่สุดคือ พื้นที่สีเขียวธรรมชาติ (ประเภทพื้นที่สวนป่า/ ป่าชายเลน) รองลงมาคือพื้นที่สีเขียวธรรมชาติ (ประเภทพื้นที่แหล่งน้ำธรรมชาติหรือสร้างขึ้น) โดยเมื่อมีสัดส่วนโครงสร้างพื้นฐานสีเขียวประเภทดังกล่าวเพิ่มขึ้นร้อยละ 10 จะสามารถลดอุณหภูมิพื้นผิวได้ 1.54 และ 0.63 องศาเซลเซียส ตามลำดับ ส่วนประเภทโครงสร้างพื้นฐานสีเขียวที่ทำให้อุณหภูมิพื้นผิวลดลงได้น้อยที่สุด คือ พื้นที่สีเขียวที่ยังไม่ใช้ประโยชน์หรือรอการพัฒนา (ประเภทพื้นที่สีเขียวที่เป็นทุ่งหญ้าธรรมชาติ/ ทุ่งหญ้าสลับไม้พุ่มไม้ละเมาะ) ซึ่งสามารถลดอุณหภูมิพื้นผิวได้เพียง 0.20 องศาเซลเซียส ผลการศึกษานี้สะท้อนถึงความสำคัญของการจัดการและพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานสีเขียวให้เหมาะสมกับบริบทพื้นที่ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการลดผลกระทบจากเกาะความร้อนในเขตเมือง 0004-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31049 Flexible Architecture For Contemporary Market; สถาปัตยกรรมยืดหยุ่น พื้นที่ตลาดสมัยใหม่ ภัทรนันท์ ผงสุวรรณกุล From the past to the present, markets have served as spaces for the exchange of goods and services and as centers of social interaction. With rapid changes in economic, social, and technological contexts, traditional markets have evolved beyond commercial roles to reflect modern lifestyles and diverse user needs. Today’s markets function not only as economic spaces but also as vibrant social and cultural hubs that connect communities with urban life.In response, architectural design must embrace flexibility, allowing spaces to adapt over time and to different contexts. This thesis explores the concepts and transformations in modern market architecture and proposes adaptable design approaches for various local contexts in Thailand. The aim is to develop market spaces that are dynamic, community-oriented, and sustainable—functioning as both commercial centers and public spaces that respond effectively to the changing demands of contemporary urban society. The study finds that market architecture should be flexible, adapting to time, users, environment, and activities. Modern markets should function not only as commercial hubs but also as public spaces that support diverse community needs and changing urban lifestyles. This thesis proposes combining market spaces with public parks to create open areas that support diverse activities and leisure. Flexible design allows temporary functional changes, such as transforming a park into a market, reinterpreting traditional market typologies. Beyond rearranging space, this approach fosters new connections between people and the city, encourages public participation, and promotes creative, adaptable, and truly responsive urban public spaces.; ตั้งแต่ในอดีตจนถึงปัจจุบันตลาดนั้นเป็นพื้นที่แลกเปลี่ยนสินค้าและบริการโดยศูนย์กลางการค้าขายและปฏิสัมพันธ์ทางสังคมจึงต้องปรับตัวเพื่อรองรับความต้องการที่หลากหลายของผู้ใช้งาน สภาพเศรษฐกิจ สังคม และเทคโนโลยีเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ซึ่งตลาดแบบเดิมเป็นศูนย์กลางการค้าขายสินค้าและปัจจุบันได้พัฒนาไปสู่บทบาทใหม่ในฐานะพื้นที่ที่ตอบสนองต่อไลฟ์สไตล์ ความต้องการ และประสบการณ์ของผู้ใช้งานที่หลากหลาย พื้นที่ตลาดสมัยใหม่จึงไม่เพียงแต่เป็นพื้นที่ทางเศรษฐกิจเท่านั้นแต่ยังเป็นพื้นที่ทางสังคมและวัฒนธรรมที่มีชีวิตชีวา และเป็นพื้นที่เชื่อมโยงระหว่างชุมชนกับเมือง ดังนั้นการออกแบบสถาปัตยกรรมที่ตอบสนองต่อความเปลี่ยนแปลงดังกล่าวจำเป็นต้องมีคุณลักษณะ “ยืดหยุ่น”ที่สามารถปรับเปลี่ยนได้ตามบริบทและช่วงเวลา วิทยานิพนธ์เล่มนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวความคิด รูปแบบและการเปลี่ยนแปลงในการออกแบบสถาปัตยกรรมพื้นที่ตลาดสมัยใหม่ โดยเป็นแนวทางในการพัฒนาการออกแบบพื้นที่ตลาดสมัยใหม่ที่สามารถประยุกต์ใช้กับตลาดในบริบทต่าง ๆ ของประเทศไทยไทย เพื่อให้ตลาดเป็นพื้นที่ที่มีชีวิต ปรับตัวได้ และยั่งยืนในระยะยาวและสอดคล้องกับความต้องการและช่วงเวลาที่เปลี่ยนแปลง จากการศึกษาพบว่า สถาปัตยกรรมที่เหมาะกับตลาดสมัยใหม่ควรมีความยืดหยุ่น เพื่อรองรับฟังก์ชันที่หลากหลายและสามารถปรับเปลี่ยนตามเวลา ผู้ใช้งาน สภาพแวดล้อม หรือกิจกรรมต่าง ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทั้งยังสามารถทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางทางการค้าควบคู่กับการเป็นพื้นที่สาธารณะของชุมชน จึงได้เสนอแนวความคิดในการออกแบบพื้นที่ตลาดให้มีความยืดหยุ่นโดยผสมผสานรวมเข้ากับสวนสาธารณะเพื่อให้เป็นพื้นที่เปิดโล่งที่รองรับทั้งการพักผ่อนและกิจกรรมหลากหลาย รวมถึงสามารถปรับเปลี่ยนฟังก์ชันชั่วคราว เช่น การเปลี่ยนสวนให้กลายเป็นตลาด ตามความต้องการของชุมชนเมือง ซึ่งเป็นตัวอย่างของการออกแบบที่ท้าทายขอบเขตเดิมของสถาปัตยกรรมประเภทตลาด การสร้างพื้นที่ที่มีความยืดหยุ่นดังกล่าว จึงไม่ใช่เพียงแค่การจัดฟังก์ชันใหม่ของพื้นที่ แต่เป็นการออกแบบเพื่อสร้างความสัมพันธ์ใหม่ ระหว่างคนกับเมือง ที่เปิดโอกาสให้คนมีส่วนร่วมกับพื้นที่ได้มากยิ่งขึ้นและผลักดันให้เกิดรูปแบบพื้นที่สาธารณะที่สร้างสรรค์ ยืดหยุ่น และตอบสนองต่อเมืองสมัยใหม่ได้อย่างแท้จริง 0004-01-01T00:00:00Z