https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/589 2026-09-09T06:55:46Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31189 The Potential Analysis for Supporting Creative Industry Development with Cultural Heritage Assets in the Kadi Chin - Khlong San Area; การวิเคราะห์ศักยภาพของพื้นที่ สําหรับรองรับการพัฒนาอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ ด้วยทุนทางมรดกทางวัฒนธรรม ในย่านกะดีจีน-คลองสาน อริสรา แข่งขัน This study aims to examine the potential of the Kadi Chin-Khlong San area for development as a creative economy district based on cultural heritage. The research focuses on the framework of the creative industries as defined by the Thailand Creative Economy Agency, within the context of a historic city rich in cultural assets and characterized by religious and ethnic diversity. A mixed-methods approach was employed, including literature review, field surveys, critical analysis, and spatial mapping (GIS–Mapping) to assess the spatial analysis and analyze the creative industry ecosystem present in the district. The findings indicate that the Kadi Chin-Khlong San area possesses high potential for development as a cultural creative district due to its historic heritage, vibrant urban fabric, and diverse grassroots economic activities across cultural, social, physical, and economic dimensions. However, the area faces limitations in connectivity, policy support, and infrastructure for creative activities. The results of critical and spatial analyses identify the district’s potential to a creative industry, providing insights for spatial planning, creative district design, and policy development. The study offers valuable guidance for government agencies, urban planners, communities, and entrepreneurs in developing the Kadi Chin-Khlong San area into a model creative district along the Chao Phraya River in the future.; การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศักยภาพของย่านกะดีจีน–คลองสานในการพัฒนาเป็นย่านเศรษฐกิจสร้างสรรค์บนฐานมรดกวัฒนธรรม โดยพิจารณาตามกรอบอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ของสำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ภายใต้บริบทของเมืองประวัติศาสตร์ที่มีทุนวัฒนธรรมเข้มแข็งและมีความหลากหลายทางศาสนา–ชาติพันธุ์ การศึกษาใช้ระเบียบวิธีแบบผสมผสาน (Mixed-Method) ประกอบด้วยการทบทวนวรรณกรรม การสำรวจภาคสนาม การทำวิพากย์ และการทำแผนที่เชิงพื้นที่ (GIS–Mapping) เพื่อประเมินลักษณะพื้นที่ (Spatial Analysis) และวิเคราะห์ระบบนิเวศของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ที่ปรากฏในย่าน ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า ย่านกะดีจีน-คลองสานมีศักยภาพสูงในการพัฒนาเป็นย่านสร้างสรรค์เชิงวัฒนธรรมจากทุนมรดกทางประวัติศาสตร์ โครงสร้างพื้นที่เมืองเก่าที่มีชีวิตชีวา และกิจกรรมเศรษฐกิจฐานรากที่หลากหลาย ทั้งในมิติวัฒนธรรม สังคม กายภาพ และเศรษฐกิจ อย่างไรก็ตาม ย่านยังเผชิญข้อจำกัดด้านการเชื่อมต่อพื้นที่ ระบบสนับสนุนเชิงนโยบาย และโครงสร้างพื้นฐานสำหรับกิจกรรมสร้างสรรค์ ข้อมูลที่ได้จากการวิเคราะห์เชิงวิพากษ์และแผนที่เชิงพื้นที่สามารถระบุศักยภาพที่ดีต่ออุตสาหกรรมสร้างสรรค์ของย่านได้อย่างชัดเจน ซึ่งนำไปสู่ข้อเสนอแนวทางที่สนับสนุนการวางแผนเชิงพื้นที่ การออกแบบย่านสร้างสรรค์ และการกำหนดนโยบายพัฒนาย่านอย่างยั่งยืน ผลการวิจัยจึงมีคุณค่าต่อทั้งหน่วยงานรัฐ นักผังเมือง ชุมชน และผู้ประกอบการในการพัฒนาย่านกะดีจีน–คลองสานให้เป็นต้นแบบของย่านสร้างสรรค์ริมแม่น้ำเจ้าพระยาในอนาคต 0028-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31048 An Assessment of Government Measures for Historic Town Conservation: A Case Study of The Comprehensive City Plan and Municipal Regulations of Takua Pa Old Town, Phang Nga Province; การประเมินมาตรการภาครัฐในการอนุรักษ์เมืองเก่า: กรณีศึกษาผังเมืองรวมเมืองและเทศบัญญัติของเมืองเก่าตะกั่วป่า จังหวัดพังงา อิสยาภรณ์ ชาญพาณิชย์ Takua Pa Old Town in Phang Nga Province holds significant historical and cultural value, particularly through its tangible cultural heritage—such as Sino-Portuguese architecture, shrines, and historical buildings—that reflect the town’s rich multicultural past and its economic prosperity during the 19th–20th centuries. However, despite being officially designated as a “historic town zone” in 2015, recent physical changes—especially the deterioration and abandonment of valuable architectural assets—pose threats to the area’s identity and long-term cultural sustainability. This research aims to (1) analyze the role of the 2024 Takua Pa Comprehensive Plan and the 2013 Municipal Ordinance in preserving the town’s tangible cultural heritage, and (2) propose sustainable conservation guidelines through urban planning and municipal regulatory tools. The methodology includes literature review, case studies of historic towns in Thailand, field surveys, and comparative policy analysis. The findings reveal that while the city plan and municipal ordinance provide basic land use and building control measures, they lack an integrated conservation approach tailored to the unique heritage character of Takua Pa. Key issues include insufficient architectural preservation mechanisms, lack of detailed zoning for heritage assets, and limited community participation. The study recommends improving regulatory measures to specifically address the needs of heritage zones, establishing clear conservation boundaries, enhancing public engagement, and integrating conservation objectives into broader urban development strategies to ensure long-term resilience and identity preservation of the historic town.; เมืองเก่าตะกั่วป่า จังหวัดพังงา เป็นพื้นที่ที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมสูง โดยเฉพาะในด้านมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ เช่น อาคารสถาปัตยกรรมชิโน–โปรตุกีส ศาลเจ้า และโบราณสถาน ซึ่งสะท้อนอัตลักษณ์และความรุ่งเรืองในอดีต อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันพบว่าองค์ประกอบทางกายภาพหลายจุดมีแนวโน้มเสื่อมโทรมและถูกละเลย แม้พื้นที่ดังกล่าวจะได้รับการประกาศเป็นเขตเมืองเก่าแล้วก็ตาม งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์บทบาทของผังเมืองรวมเมืองตะกั่วป่า พ.ศ. 2567 และเทศบัญญัติท้องถิ่น พ.ศ. 2556 ในการส่งเสริมการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ และเพื่อเสนอแนวทางการอนุรักษ์ที่ยั่งยืน ผ่านเครื่องมือและมาตรการทางผังเมืองและเทศบัญญัติ วิธีดำเนินการวิจัยประกอบด้วยการศึกษาทฤษฎีและกรณีตัวอย่างเมืองเก่าในประเทศ การสำรวจภาคสนามและประเมินอาคารในพื้นที่เมืองเก่าตะกั่วป่า การวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบกับกรอบแนวคิดด้านการวางผังเมืองและการอนุรักษ์ทางวัฒนธรรม ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า แม้ผังเมืองรวมและเทศบัญญัติจะมีบทบาทในการควบคุมการใช้ประโยชน์ที่ดินและรูปแบบอาคาร แต่กลับยังขาดการบูรณาการกับแนวทางการอนุรักษ์อย่างเป็นระบบ รวมถึงยังไม่มีมาตรการเฉพาะเจาะจงที่ครอบคลุมคุณค่าทางสถาปัตยกรรมของเมืองเก่าอย่างเพียงพอ ข้อเสนอแนะสำคัญ ได้แก่ การปรับปรุงมาตรการทางผังเมืองและเทศบัญญัติให้มีความเฉพาะต่อพื้นที่เมืองเก่า การกำหนดขอบเขตชัดเจนของพื้นที่อนุรักษ์ การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชน และการบูรณาการการอนุรักษ์เข้ากับการพัฒนาเมืองอย่างสมดุลและยั่งยืน 0004-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31047 A Study of Intangible Cultural Heritage in the Old Town of Surin to Assess its Potential for Conservation and Development; การศึกษามรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้เมืองเก่าสุรินทร์ เพื่อประเมินศักยภาพในการอนุรักษ์และพัฒนา พีรกัลยา กลมสอาด This study aims to investigate and assess the intangible cultural heritage of the old town area of Surin, focusing on its types, cultural values, and current conditions. The objective is to formulate systematic and sustainable strategies for the conservation, revitalization, and development of these heritage elements. The primary conceptual framework is based on the Promotion and Preservation of Intangible Cultural Heritage Act, B.E. 2559 (2016), supported by international frameworks from UNESCO, the Burra Charter, and the work of Feilden & Jokilehto in classifying cultural values and heritage significance. The research methodology includes secondary data analysis, field observations, and stakeholder interviews within the community. Additionally, the study applies a cultural value assessment across nine dimensions and a risk level assessment across six dimensions for each of the 26 identified heritage items. The findings reveal that the intangible cultural heritage in the old town of Surin is diverse and encompasses all seven legally defined domains, including language, performing arts, rituals, traditions, traditional craftsmanship, and local cuisine. The management priority levels can be classified into six groups (1) Heritage with low cultural value and high risk – requires proactive revitalization and support (2) Heritage with moderate cultural value and high risk – requires proactive revitalization and support (3) Heritage with moderate cultural value and moderate risk – requires continuous monitoring and promotion (4)Heritage with moderate cultural value and low risk – holds potential for further development (5) Heritage with high cultural value and moderate risk – requires monitoring and support for transmission (6) Heritage with high cultural value and low risk – should be promoted and developed for long-term sustainability.** This study is significant for urban planning and the cultural development of the old town of Surin. It can inform the designation of cultural activity zones, the design of community activity spaces, and the integration of land use planning with local cultural heritage. Furthermore, it offers policy guidance to encourage community participation in safeguarding local identity and balancing urban development with the sustainable preservation of cultural heritage.; การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและประเมินมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ในเขตเมืองเก่าสุรินทร์ ทั้งในด้านประเภท คุณค่าทางวัฒนธรรม และสภาพการณ์ในปัจจุบัน เพื่อนำไปสู่การกำหนดแนวทางในการอนุรักษ์ ฟื้นฟู และพัฒนามรดกเหล่านี้อย่างเป็นระบบและยั่งยืน โดยใช้กรอบแนวคิดจากพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พ.ศ. 2559 เป็นหลัก และสนับสนุนด้วยแนวคิดสากลจาก UNESCO, Burra Charter และงานของ Feilden & Jokilehto ในการจัดหมวดหมู่คุณค่าและความสำคัญของมรดกทางวัฒนธรรม วิธีดำเนินการวิจัยประกอบด้วยการศึกษาข้อมูลทุติยภูมิ การลงพื้นที่สังเกตการณ์ภาคสนาม และการสอบถามผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในชุมชน รวมถึงการจัดทำแบบประเมินคุณค่าทางวัฒนธรรม 9 ด้าน และแบบประเมินระดับความเสี่ยง 6 ด้าน สำหรับมรดกแต่ละรายการ รวมจำนวน 26 รายการ ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่ามรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ในเมืองเก่าสุรินทร์มีความหลากหลาย ครอบคลุมทั้ง 7 สาขาตามที่กฎหมายกำหนด เช่น ภาษา ศิลปะการแสดง พิธีกรรม ประเพณี งานช่างฝีมือดั้งเดิม และอาหารพื้นบ้าน โดยสามารถจำแนกระดับความเร่งด่วนในการจัดการออกเป็น 6 กลุ่ม ได้แก่  1.มรดกที่มีคุณค่าน้อยและมีความเสี่ยงสูง ควรฟื้นฟูและสนับสนุนเชิงรุก 2.มรดกที่มีคุณค่าปานกลางและมีความเสี่ยงสูง ควรฟื้นฟูและสนับสนุนเชิงรุก 3.มรดกที่มีคุณค่าปานกลางและมีความเสี่ยงปานกลาง ควรเฝ้าระวังและส่งเสริมอย่างต่อเนื่อง 4.มรดกที่มีคุณค่าปานกลางและมีความเสี่ยงต่ำ มีศักยภาพในการต่อยอด 5.มรดกที่มีคุณค่าสูงและมีความเสี่ยงปานกลาง เฝ้าระวังและส่งเสริมการสืบทอด 6. มรดกที่มีคุณค่าสูงและมีความเสี่ยงต่ำ ส่งเสริมและต่อยอดให้ยั่งยืน ผลการศึกษานี้มีความสำคัญต่อการวางแผนผังเมืองและพัฒนาเมืองเก่าสุรินทร์ในมิติวัฒนธรรม โดยสามารถนำไปใช้กำหนดเขตส่งเสริมกิจกรรมวัฒนธรรม การออกแบบพื้นที่กิจกรรมชุมชน และการเชื่อมโยงระบบการใช้ที่ดินกับมรดกทางวัฒนธรรมท้องถิ่นได้อย่างเหมาะสม ทั้งยังเป็นแนวทางเชิงนโยบายที่สนับสนุนการมีส่วนร่วมของชุมชนในการอนุรักษ์อัตลักษณ์ท้องถิ่น และสร้างสมดุลระหว่างการพัฒนาเมืองกับการคงอยู่ของมรดกวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน 0004-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31046 A STUDY ON THE POTENTIAL OF TRANG OLD TOWN FOR CULTURAL TOURISM DEVELOPMENT; การศึกษาศักยภาพของชุมชนย่านเขตเมืองเก่าตรังเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ณัฎฐ์นรี พรหมห้อง This independent study, titled "A Study on the Potential of Trang Old Town for Cultural Tourism Development" aims to: (1) examine the cultural heritage values and tourism potential of Trang Old Town, (2) develop and pilot an assessment tool for evaluating cultural heritage and cultural tourism potential, and (3) propose development strategies for sustainable cultural tourism. The assessment tool was designed based on relevant concepts and frameworks, and reviewed by experts in heritage conservation, architecture, and local history, as well as representatives from the Trang Old Town community and Trang Municipality. The results indicate that most cultural heritage sites in the area were rated as having “high” to “very high” value, particularly the Sino-Portuguese architecture, which provides a strong foundation for creating unique tourism experiences. When integrated with Trang’s long-standing culinary culture, these assets highlight two key cultural identities of the city: historic architecture and traditional eateries located in heritage buildings. However, infrastructural limitations-especially in accessibility and public services-remain a significant concern. The study concludes that the developed assessment tool serves as a practical preliminary framework for evaluating cultural tourism potential in historic urban contexts. It also provides useful insights for future policy design that promotes community participation and the sustainable preservation of local identity.; การศึกษาค้นคว้าอิสระเรื่อง “การศึกษาศักยภาพของชุมชนย่านเขตเมืองเก่าตรังเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม” มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาคุณค่ามรดกทางวัฒนธรรมและศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในเขตเมืองเก่าตรัง 2) พัฒนาและทดลองใช้เครื่องมือการประเมินคุณค่ามรดกทางวัฒนธรรมและการประเมินศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในเขตเมืองเก่าตรัง และ 3) เสนอแนะแนวทางการพัฒนาเมืองท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในเขตเมืองเก่าตรัง โดยเครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาได้แก่ แบบประเมินที่พัฒนาขึ้นจากการสังเคราะห์แนวคิดด้านมรดกวัฒนธรรม และการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ซึ่งผ่านการประเมินและให้ข้อเสนอแนะจากผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านโบราณสถาน ประวัติศาสตร์ และสถาปัตยกรรมเมืองเก่าตรัง พร้อมตัวแทนชุมชนในเขตเมืองเก่าตรังและตัวแทนท้องถิ่นในเทศบาลนครตรัง ผลการทดลองใช้เครื่องมือพบว่า แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมในพื้นที่ส่วนใหญ่ได้รับการประเมินให้อยู่ในระดับ “มาก” ถึง “มากที่สุด” สะท้อนถึงศักยภาพด้านคุณค่าทางประวัติศาสตร์และสถาปัตยกรรม โดยเฉพาะกลุ่มอาคารชิโนโปรตุกีสที่สามารถส่งเสริมร่วมกับมิติด้านอาหารท้องถิ่นได้อย่างโดดเด่น นำไปสู่การพัฒนาอัตลักษณ์สำคัญสองประการของเมือง ได้แก่ อาคารประวัติศาสตร์และร้านอาหารเก่าแก่ในตึกโบราณ ในขณะที่มิติด้านโครงสร้างพื้นฐานยังคงมีข้อจำกัด เช่น การเข้าถึงและบริการสาธารณะ เป็นต้น ซึ่งข้อค้นพบจากการศึกษาชี้ให้เห็นว่า เครื่องมือที่พัฒนาขึ้นสามารถใช้เป็นแนวทางเบื้องต้นในการประเมินศักยภาพพื้นที่เมืองเก่าตรังได้อย่างครอบคลุม และเปิดโอกาสในการต่อยอดสู่การพัฒนานโยบายที่ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนควบคู่กับการอนุรักษ์วัฒนธรรมอย่างยั่งยืน 0004-01-01T00:00:00Z