Silpakorn University Repository: SURE

ปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อความยั่งยืนและการรักษาลูกค้าของธุรกิจโรงแรมในพื้นที่เขต พัฒนาการท่องเที่ยวฝั่งทะเลตะวันตก ประเทศไทย

2026-08-10T20:02:06Z

ปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อความยั่งยืนและการรักษาลูกค้าของธุรกิจโรงแรมในพื้นที่เขต พัฒนาการท่องเที่ยวฝั่งทะเลตะวันตก ประเทศไทย ภิญญาพัชญ์ มุณีแก้ว การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อความยั่งยืนในธุรกิจโรงแรม และอิทธิพลของความยั่งยืนต่อการรักษาลูกค้าและความภักดีของลูกค้าในพื้นที่เขตพัฒนาการท่องเที่ยวฝั่ง ทะเลตะวันตกประเทศไทย การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ เก็บรวบรวมข้อมูลจากพนักงานและผู้บริหาร โรงแรมในพื้นที่ศึกษา โดยกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามเกณฑ์การวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง (Structural Equation Modeling: SEM) จำนวน 240 ตัวอย่าง จากโรงแรมทั้งสิ้น 702 แห่ง เครื่องมือที่ ใช้คือแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน และการ วิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง ผลการตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือพบว่า ตัวแปรมีการแจกแจงแบบปกติ ไม่เกิดปัญหาภาวะพหุ สหสัมพันธ์ ค่า KMO เท่ากับ 0.947 และแบบจำลองการวัดมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ใน เกณฑ์ดี ค่าดัชนีความกลมกลืนผ่านเกณฑ์ทุกตัว โมเดลสมการโครงสร้างหลังการปรับโมเดลมีความ สอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (χ² = 167.38, p = 0.07, CFI = 1.00, GFI = 0.94, AGFI = 0.91, RMSEA = 0.027) ผลการทดสอบสมมติฐานพบว่า นโยบายของรัฐบาลมีอิทธิพลทางตรงเชิงบวกต่อความยั่งยืนใน ธุรกิจโรงแรมมากที่สุด (β = 0.50, p < 0.01) รองลงมาคือ ความต้องการของนักท่องเที่ยว (β = 0.37, p < 0.01) ความรับผิดชอบต่อสังคม (β = 0.20, p < 0.05) และแนวปฏิบัติด้านสิ่งแวดล้อม (β = 0.15, p < 0.05) ขณะที่ผลการดำเนินงานของโรงแรมมีอิทธิพลเชิงลบต่อความยั่งยืน (β = -0.18, p < 0.05) แสดงให้เห็นว่าความสำเร็จทางการเงินเพียงอย่างเดียวไม่สามารถผลักดันความยั่งยืนได้อย่างมี ประสิทธิภาพ หากไม่ได้บูรณาการแนวคิดความยั่งยืนเข้าสู่กลยุทธ์หลักขององค์กร นอกจากนี้ ความยั่งยืน ในธุรกิจโรงแรมมีอิทธิพลทางตรงเชิงบวกต่อการรักษาลูกค้าและความภักดีในระดับสูง (β = 0.89, p < 0.01) ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า ความยั่งยืนเป็นกลไกสำคัญในการสร้างความได้เปรียบทางการแข่งขัน และการรักษาลูกค้าในระยะยาว โดยเฉพาะบทบาทของนโยบายภาครัฐและแรงขับเคลื่อนจากความ ต้องการของนักท่องเที่ยว ซึ่งสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการกำหนดกลยุทธ์เชิงนโยบายและการ บริหารจัดการธุรกิจโรงแรมอย่างยั่งยืนต่อไป

ตำบลไร้ไฟฟ้า : ภาคปฏิบัติการของการปกครองโดยข้อยกเว้นทางกฎหมาย กรณีเขตปลอดภัยในราชการทหาร อำเภอหัวหินและอำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

2026-08-10T20:02:03Z

ตำบลไร้ไฟฟ้า : ภาคปฏิบัติการของการปกครองโดยข้อยกเว้นทางกฎหมาย กรณีเขตปลอดภัยในราชการทหาร อำเภอหัวหินและอำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ กิตติ วิสารกาญจน งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบริบทและผลกระทบจากการประกาศเขตปลอดภัยใน ราชการทหาร กรณีตำบลบึงนคร อำเภอหัวหิน และตำบลเขาจ้าว อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ด้วยการวิเคราะห์ภาคปฏิบัติการของวาทกรรมความมั่นคงที่ถูกสร้าง ผลิตซํ้า และมีอำนาจเหนือพื้นที่ดังกล่าว และกระบวนการต่อสู้ต่อรองของเรื่องเล่ารองเกี่ยวกับความเดือดร้อนของการไม่สามารถเข้าถึงไฟฟ้าจากการ ประกาศเขตปลอดภัยในราชการทหาร รวมทั้งสร้างข้อเสนอแนะหรือทางเลือกเชิงนโยบาย สำหรับการแก้ไข ปัญหาการขัดกันของนโยบายสาธารณะระหว่างนโยบายความมั่นคงและสิทธิในการได้รับบริการสาธารณะ ขั้นพื้นฐานของประชาชน โดยใช้กรอบแนวคิดการปกครองโดยข้อยกเว้นทางกฎหมาย การวิจัยเป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสนทนา กลุ่มกับประชาชนผู้ได้รับผลกระทบ ผู้นำชุมชน และตัวแทนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในตำบลบึงนคร อำเภอ หัวหิน และตำบลเขาจ้าว อำเภอปราณบุรี จำนวน 35 คน ประกอบกับการศึกษาเอกสารชั้นต้นและชั้นรอง รวมถึงกฎหมาย ระเบียบ คำพิพากษาศาล และรายงานของหน่วยงานรัฐ นำมาวิเคราะห์และตีความตาม แนวทางการวิเคราะห์วาทกรรมนโยบาย และการวิเคราะห์นโยบายแบบเรื่องเล่า ผลการวิจัยพบว่า พระราชกฤษฎีกากำหนดบริเวณปลอดภัยในราชการทหาร ในท้องที่ทหาร อำเภอหัวหินและอำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พ.ศ. 2512 ครอบคลุมเนื้อที่ประมาณ 600,000 ไร่ เดิมเป็นป่าหินเหล็กไฟและป่าหมายเลข 87 ซึ่งถูกเพิกถอนสภาพป่าไม้ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อ พ.ศ. 2513 เพื่อใช้ประโยชน์ในราชการของกระทรวงกลาโหม ภายใต้บริบทการต่อต้านคอมมิวนิสต์ในช่วงสงครามเย็น แม้ว่าปัจจุบันภัยคุกคามทางความมั่นคงดังกล่าวได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่การประกาศเขตปลอดภัยในราชการทหาร ยังคงมีผลบังคับใช้ต่อเนื่อง ส่งผลให้ประชาชนในพื้นที่ไม่สามารถเข้าถึงไฟฟ้าและสาธารณูปโภคพื้นฐานอื่นๆ ได้อย่างเท่าเทียม โดยรัฐใช้วาทกรรมความมั่นคงเป็นเครื่องมือในการควบคุมพื้นที่และจำกัดสิทธิของประชาชน อย่างต่อเนื่อง ที่ทำให้ความมั่นคงของชาติกลายเป็นคุณค่าสูงสุดที่สามารถยกเว้นสิทธิขั้นพื้นฐานของประชาชน โดยสถาบันต่างๆ ของรัฐ ทั้งสถาบันตุลาการ รัฐสภา และหน่วยงานพลเรือน ต่างทำหน้าที่ผลิตซํ้าและยืนยัน ความชอบธรรมให้แก่วาทกรรมความมั่นคงดังกล่าว [2] นอกจากนี้ สถานะทางกฎหมายในการเป็นที่ดินรัฐของเขตปลอดภัยในราชการทหารยังมีความ พร่ามัวและไม่ชัดเจน ส่งผลให้ประชาชนที่บุกเบิกที่ดินทำกินและอยู่อาศัยในพื้นที่มานานถูกแปลงสภาพ จาก "ราษฎร" ให้กลายเป็น "ผู้บุกรุกที่ดินรัฐ" อย่างผิดกฎหมาย โดยไม่มีกระบวนการพิสูจน์สิทธิ การเป็น ผู้บุกรุกนี้เองกลายเป็นข้ออ้างในการปฏิเสธไม่จัดหาไฟฟ้าให้ โดยอ้างว่าจะเป็นการสนับสนุนให้มีการบุกรุกที่ดิน รัฐมากขึ้น โดยประชาชนในพื้นที่มีการต่อสู้ในในกรณีที่ดินทำกินและการไม่มีไฟฟ้าอย่างต่อเนื่อง ผ่านการสร้าง เรื่องเล่ารองที่ท้าทายเรื่องเล่าหลักซึ่งครอบงำอยู่ด้วยวาทกรรมความมั่นคง โดยตั้งคำถามว่าพื้นที่ดังกล่าว มีภัยคุกคามทางความมั่นคงที่แท้จริงหรือไม่ และมีความจำเป็นจริงหรือไม่ที่ต้องใช้พื้นที่ถึงหกแสนไร่เพื่อ การซ้อมรบ ซึ่งเป็นผลให้ตำบลบึงนครและตำบลเขาจ้าวตกอยู่ภายใต้การปกครองโดยสภาวะยกเว้นทาง กฎหมาย ภายใต้ข้ออ้างของวาทกรรมความมั่นคงซึ่งถูกจัดลำดับความสำคัญให้อยู่ก่อนหรือสามารถ "ยกเว้น" สิทธิในการเข้าถึงไฟฟ้าของชาวบ้านในสองตำบลมาโดยตลอดโดยปราศจากการทบทวนและตั้งคำถามถึง ความจำเป็นและสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายของงานวิจัยได้แก่ (1) เสนอให้แก้ไขพระราชกฤษฎีกาฯ โดยยกเลิก แผนที่แนบท้ายและทบทวนความจำเป็นในการรักษาสถานะเขตปลอดภัยในราชการทหารใหม่ โดยกำหนด แนวเขตพื้นที่ใช้ประโยชน์ที่แท้จริง โดยแยกพื้นที่ที่ใช้ประโยชน์ทางการทหารออกจากเขตชุมชน และอนุญาต ให้มีการจัดหาสาธารณูปโภคพื้นฐานในพื้นที่ชุมชน (2) เสนอให้แก้ไขพระราชบัญญัติว่าด้วยเขตปลอดภัย ในราชการทหาร พ.ศ. 2478 ให้มีการกำหนดระยะเวลาในการประกาศใช้เขตปลอดภัยและการทบทวนความ จำเป็นเป็นระยะ (3) เสนอให้จัดตั้งคณะกรรมการเพื่อวางแผนการใช้ประโยชน์พื้นที่ร่วม

การตัดสินใจคัดเลือกซัพพลายเออร์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมด้วยกระบวนการลำดับชั้นเชิงวิเคราะห์ (AHP): อุตสาหกรรมการผลิตบรรจุภัณฑ์อาหารประเภทกระดาษในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล

2026-08-10T20:02:00Z

การตัดสินใจคัดเลือกซัพพลายเออร์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมด้วยกระบวนการลำดับชั้นเชิงวิเคราะห์ (AHP): อุตสาหกรรมการผลิตบรรจุภัณฑ์อาหารประเภทกระดาษในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล กฤษฎา ดลปัญญา ในปัจจุบันการพัฒนาที่ยั่งยืนและความรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมได้กลายเป็นประเด็นสำคัญของภาคอุตสาหกรรม โดยเฉพาะอุตสาหกรรมบรรจุภัณฑ์อาหารที่มีผลกระทบโดยตรงต่อสุขภาพผู้บริโภคและสิ่งแวดล้อม การเลือกซัพพลายเออร์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมจึงเป็นองค์ประกอบสำคัญในการพัฒนาโซ่อุปทานที่ยั่งยืน อย่างไรก็ตาม วิธีการคัดเลือกซัพพลายเออร์ส่วนมากยังขาดกรอบการทำงานที่เป็นระบบและครอบคลุมเกณฑ์ด้านสิ่งแวดล้อมอย่างเพียงพอ การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ระบุเกณฑ์ในการคัดเลือกซัพพลายเออร์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมสำหรับโรงงานผลิตบรรจุภัณฑ์อาหารประเภทกระดาษ 2) จัดลำดับความสำคัญของเกณฑ์การคัดเลือก และ 3) ทำการตัดสินใจเลือกซัพพลายเออร์ที่เหมาะสมด้วยกระบวนการลำดับชั้นเชิงวิเคราะห์ (Analytical Hierarchy Process: AHP) การศึกษาใช้แนวทางการวิจัยแบบผสมผสานระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ โดยประยุกต์ใช้วิธีเดลฟาย (Delphi Method) ร่วมกับ AHP ในการคัดเลือกและวิเคราะห์เกณฑ์การตัดสินใจ กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยผู้บริหารจำนวน 8 คนจาก 3 สถานประกอบการผลิตบรรจุภัณฑ์อาหารในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ที่มีอำนาจหน้าที่ในการอนุมัติการจัดซื้อจัดหาวัตถุดิบ การเก็บรวบรวมข้อมูลดำเนินการผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกด้วยวิธีการเดลฟายและแบบสอบถามที่ออกแบบตามหลักการของ AHP ผลการวิจัยพบว่า จากการประยุกต์ใช้วิธีเดลฟาย 2 รอบ ได้เกณฑ์การคัดเลือกซัพพลายเออร์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมจำนวน 6 เกณฑ์ ได้แก่ (C1) การใช้วัตถุดิบด้านสีเขียว (C2) สินค้าด้านสีเขียว (C3) คุณภาพการบริการด้านสีเขียว (C4) ภาพลักษณ์ด้านสีเขียว (C5) การมีเอกสารรับรองมาตรฐานด้านสีเขียว และ (C6) การปฏิบัติตามกฎระเบียบด้านสีเขียว จากการวิเคราะห์ด้วย AHP พบว่าเกณฑ์ C5 (การมีเอกสารรับรองมาตรฐานด้านสีเขียว) ได้รับน้ำหนักความสำคัญสูงสุดในทุกสถานประกอบการ โดยมีค่าน้ำหนัก 40.7%, 45.9% และ 46.0% ตามลำดับ รองลงมาคือเกณฑ์ C6 (การปฏิบัติตามกฎระเบียบด้านสีเขียว) ที่ได้รับน้ำหนักความสำคัญ 25.7%, 27.7% และ 29.5% ตามลำดับ สำหรับผลการคัดเลือกซัพพลายเออร์ บริษัท AAA เลือก SA3 (คะแนน 0.378) บริษัท BBB เลือก SB2 (คะแนน 0.396) และบริษัท CCC เลือก SC2 (คะแนน 0.399) เป็นซัพพลายเออร์ที่เหมาะสมที่สุด โดยทุกผลการวิเคราะห์มีค่าอัตราส่วนความสอดคล้อง (CR) น้อยกว่า 0.10 แสดงถึงความน่าเชื่อถือของการตัดสินใจ ในส่วนของการวิเคราะห์ความไวของผลลัพธ์แสดงให้เห็นว่าผลการจัดอันดับซัพพลายเออร์มีความมั่นคงสูง โดยการปรับเปลี่ยนน้ำหนักความสำคัญของเกณฑ์ในระดับ ±25% ไม่ส่งผลให้การจัดอันดับเปลี่ยนแปลง การวิจัยนี้มีส่วนสนับสนุนองค์ความรู้ทางวิชาการในด้านการจัดการโซ่อุปทานที่ยั่งยืน โดยเฉพาะในบริบทของอุตสาหกรรมบรรจุภัณฑ์อาหาร ซึ่งยังไม่มีการศึกษาอย่างเป็นระบบมาก่อน กรอบการตัดสินใจที่พัฒนาขึ้นสามารถนำไปประยุกต์ใช้จริงในการประเมินและคัดเลือกซัพพลายเออร์ ช่วยให้องค์กรสามารถบรรลุเป้าหมายด้านความยั่งยืนในขณะที่รักษาความสามารถในการแข่งขันทางธุรกิจ นอกจากนี้ผลการวิจัยยังให้ข้อมูลสำคัญแก่หน่วยงานภาครัฐในการกำหนดนโยบายและมาตรการส่งเสริมการจัดซื้อจัดหาสีเขียว (Green Procurement) ในอุตสาหกรรมบรรจุภัณฑ์อาหาร ซึ่งจะช่วยผลักดันการพัฒนาอุตสาหกรรมให้มีความยั่งยืนและสามารถแข่งขันได้ในตลาดโลกที่ให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อมมากขึ้น

ผลของเกมดิจิทัลต่อการพัฒนาความรู้คำศัพท์โลจิสติกส์และทัศนคติของนักศึกษาธุรกิจ

2026-08-10T20:01:57Z

ผลของเกมดิจิทัลต่อการพัฒนาความรู้คำศัพท์โลจิสติกส์และทัศนคติของนักศึกษาธุรกิจ รุ่งนภา ชีวรัศมี งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ผลของการจัดการเรียนรู้โดยใช้เกมดิจิทัล (Digital Game-Based Learning: DGBL) ต่อผลสัมฤทธิ์ด้านคำศัพท์โลจิสติกส์ของผู้เรียน และ 2) ทัศนคติของนักศึกษาธุรกิจที่มีต่อการเรียนรู้ด้วย DGBL โดยใช้รูปแบบการวิจัยแบบ one-group pretest–posttest quasi-experimental design กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษาธุรกิจจำนวน 36 คน ซึ่งเข้าร่วมกิจกรรมการเรียนรู้ด้วย DGBL จำนวน 8 ครั้ง ผ่านเกมดิจิทัล 2 แพลตฟอร์ม ได้แก่ Wayground (เดิมคือ Quizizz) และ Blooket เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ด้วย DGBL แบบทดสอบคำศัพท์โลจิสติกส์ก่อนและหลังการทดลองจำนวน 40 ข้อ แบบสอบถามทัศนคติแบบประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 16 ข้อ และแนวคำถามสำหรับการสนทนากลุ่ม ผลการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณพบว่า คะแนนหลังการทดลองสูงกว่าคะแนนก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .01) และมีขนาดอิทธิพลในระดับสูง (d = 1.247) ซึ่งสะท้อนถึงการพัฒนาความรู้ด้านคำศัพท์ โลจิสติกส์อย่างมีนัยสำคัญ นอกจากนี้ ผลการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพยังชี้ให้เห็นว่าผู้เรียนมีทัศนคติเชิงบวกต่อการเรียนรู้ด้วย DGBL ในระดับสูง โดยเฉพาะด้านแรงจูงใจ ความเพลิดเพลินในการเรียนรู้ และการรับรู้ถึงการจดจำคำศัพท์ ผลการวิจัยชี้ว่า เกมดิจิทัลสามารถสนับสนุนการเรียนรู้คำศัพท์โลจิสติกส์ในบริบทภาษาอังกฤษเพื่อวัตถุประสงค์เฉพาะได้อย่างมีประสิทธิภาพ ผ่านการส่งเสริมการทบทวนคำศัพท์ซ้ำ การมีส่วนร่วมอย่างกระตือรือร้น และการสร้างแรงจูงใจในการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง ทั้งนี้ ข้อเสนอแนะเชิงการสอน ได้แก่ การบูรณาการรูปแบบเกมที่หลากหลาย และการจัดกิจกรรมที่เปิดโอกาสให้ผู้เรียนได้พบคำศัพท์ซ้ำอย่างเป็นระบบ เพื่อเสริมสร้างการจดจำคำศัพท์ในบริบท ESP