สาขาวิชาสัตวศาสตร์และเทคโนโลยีการเกษตร https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/967 2026-09-13T18:12:51Z 2026-09-13T18:12:51Z ปวีณ์นุช ธรรมาจารุศิล https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31260 2026-09-09T20:04:38Z 0004-01-01T00:00:00Z

Effect of fermented total mixed ration (FTMR) from sugarcane leaves on fermentation quality, nutrients digestibility and gas production by in vitro technique; ผลของอาหารผสมเสร็จหมักจากใบอ้อยต่อคุณภาพการหมัก, การย่อยได้โภชนะ และผลผลิตแก๊สโดยวิธีเทคนิคในหลอดทดลอง ปวีณ์นุช ธรรมาจารุศิล This study consists of two experiments. First experiment aimed to study effect of fermented total mixed ration from sugarcane leaves on fermentation quality. The experiment was design in a completely randomized design (CRD). The experiment consists of 3 treatments and 5 replications such as FTMR from sugarcane leaves and concentrate at ratios of 70:30 (T1), 60:40 (T2), and 50:50 (T3). All treatment were fermented under anaerobic conditions for 30 days. The results showed that lactic acid bacteria count, yeast count, and pH value were significantly different among treatments (P; การศึกษาครั้งนี้ประกอบด้วย 2 การทดลอง โดยการทดลองที่ 1 มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของอาหารผสมเสร็จหมักจากใบอ้อยต่อคุณภาพการหมัก โดยวางแผนการทดลองแบบสุ่มสมบูรณ์ (Completely randomized design, CRD) เป็น 3 กลุ่มการทดลอง ๆ ละ 5 ซ้ำ ได้แก่ อาหารผสมเสร็จหมักจากใบอ้อย:อาหารข้นที่อัตราส่วน 70:30 (กลุ่มการทดลองที่ 1), 60:40 (กลุ่มการทดลองที่ 2) และ 50:50 (กลุ่มการทดลองที่ 3) ทำการหมักในสภาวะไร้ออกซิเจนที่อุณหภูมิห้อง เป็นเวลา 30 วัน จากการศึกษาพบว่าจำนวนแบคทีเรียกรดแลคติค, จำนวนยีสต์ และค่าความเป็นกรด-ด่างของแต่ละกลุ่มการทดลองมีความแตกต่างกันทางสถิติ (P0.05)  ดังนั้น อาหารผสมเสร็จหมักจากใบอ้อยที่อัตราส่วน 70:30 มีจำนวนแบคทีเรียกรดแลคติคสูง, ค่าความเป็นกรด-ด่างต่ำ และมีคุณภาพการหมักปานกลาง ซึ่งมีคุณภาพการหมักที่ดีกว่ากลุ่มการทดลองอื่น ๆ การทดลองที่ 2 มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการย่อยได้ของโภชนะ และปริมาณผลผลิตแก๊สในหลอดทดลองของอาหารผสมเสร็จหมักจากใบอ้อย โดยวางแผนการทดลองแบบสุ่มสมบูรณ์ (Completely randomized design, CRD) เป็น 3 กลุ่มการทดลอง ๆ ละ 5 ซ้ำ ได้แก่ อาหารผสมเสร็จหมักจากใบอ้อย:อาหารข้นที่อัตราส่วน 70:30 (กลุ่มการทดลองที่ 1), 60:40 (กลุ่มการทดลองที่ 2) และ 50:50 (กลุ่มการทดลองที่ 3) ทำการหมักในสภาวะไร้ออกซิเจนที่อุณหภูมิห้อง เป็นเวลา 30 วัน จากการศึกษาพบว่า ค่าการย่อยได้ของวัตถุแห้ง, ค่าการย่อยได้ของอินทรียวัตถุ และปริมาณผลผลิตแก๊สสะสมของแต่ละกลุ่มการทดลองมีความแตกต่างกันทางสถิติ ณ ชั่วโมงที่ 72 (P

0004-01-01T00:00:00Z มนัสนันท์ นพรัตน์ไมตรี https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/30867 2026-07-02T20:02:27Z 2026-01-01T00:00:00Z

การเลี้ยงไก่เพื่อการผลิตอาหารเชิงออกแบบ มนัสนันท์ นพรัตน์ไมตรี

2026-01-01T00:00:00Z มนัสนันท์ นพรัตน์ไมตรี https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/30865 2026-06-24T20:02:30Z 2026-01-01T00:00:00Z

ตำรา เทคโนโลยีโรงฟักและการจัดการฟักไข่ มนัสนันท์ นพรัตน์ไมตรี

2026-01-01T00:00:00Z สุวนันท์ เสร็จกิจ https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/30434 2025-08-15T20:01:48Z 0001-01-01T00:00:00Z

Study of Prebiotic Properties from Rice Bran on Gut Health and Production Performance of Broiler Chickens; การศึกษาคุณสมบัติความเป็นพรีไบโอติกส์ของรำละเอียดต่อการส่งเสริมสุขภาวะลำไส้ และประสิทธิภาพการผลิตของไก่เนื้อ สุวนันท์ เสร็จกิจ The objective of this research was to study the use of multi enzymes in the broiler feed with rice bran on the basic properties of prebiotics, growth performance, small intestine morphology and microbial populations in cecum of broiler chickens. This study was divided into 2 experiments. In Experiment 1, effect of multi-enzyme supplementation on the digestibility of rice bran in vitro (In vitro digestion) was divided into 6 treatments: treatment 1 was rice bran (RB), treatment 2 was rice bran with enzyme (RB+E), treatment 3 was  supplemented rice bran in starter diet (S), treatment 4 was supplemented rice bran in starter diet with enzyme (S+E), treatment 5 was supplemented rice bran in grower diet (G) and treatment 6 was supplemented rice bran in grower diet with enzyme (G+E). It was found that the RB+E, S+E, and G+E treatments, which were the treatments supplemented with enzymes had reducing sugar and total sugar content higher (P0.05) in oligosaccharides from all 6 treatments. Therefore, the products obtained from enzymatic digestion contain both glucose and oligosaccharides. In Experiment 2, effect of multi enzyme supplementation in broiler diet with rice bran on growth performance, small intestine morphology and microbial populations in cecum of broiler chickens. Ross 308 broiler chicken was used for this study. A total of 525 ross 308 broilers with 1-day-old and mixed genders were randomly assigned to 5 diet treatments, using the completely randomized design (CRD). Each diet treatment was divided into starter period diet (1-17 days) and grower period diet (18-35 days). The treatment diets consisted of treatment 1, the control diet (T1), treatment 2, diet with rice bran at 7.5% and 12.5% ​​in starter and grower period, respectively (T2); treatment 3, diet with rice bran at 7.5% and 12.5% ​​in starter and grower period, respectively + enzymes (T3), treatment 4 diet with rice bran at 10% and 15% ​​in starter and grower period, respectively, (T4), and in treatment 5, diet with rice bran at 10% and 15% ​​in starter and grower period, respectively + enzymes (T5). The results were revealed that at starter period (1.17 days), all groups of broiler chicken were not significantly different (P>0.05) on growth performance. Therefore, rice bran can be used as energy source in starter period of broiler chicken diet up to 12.5% without adverse effect on growth performance. At the age of 18-35 days (grower period), the body weight gain in all groups was not statistically different (P>0.05). Feed intake of T1 in the control group, was significantly higher (P0.05) betweenT3 and T5. Feed conversion ratio of T4 and T5 was greater than T1 group (P0.05) in all groups. Feed intake was significantly higher (P0.05) from T2 but it was worse (P; วัตถุประสงค์ของการวิจัยในครั้งนี้เพื่อศึกษาการใช้เอนไซม์ย่อยเยื่อใยรวมในอาหารไก่เนื้อที่มีรำละเอียดต่อคุณสมบัติเบื้องต้นของความเป็นพรีไบโอติก สมรรถภาพการเจริญเติบโต ลักษณะสัณฐานวิทยาลำไส้เล็ก และประชากรจุลินทรีย์ในซีกัมของไก่เนื้อ โดยแบ่งการทดลองออกเป็น 2 การทดลองคือ การทดลองที่ 1 การเสริมเอนไซม์ย่อยเยื่อใยรวม ต่อการย่อยได้ของรำละเอียดและอาหารทดลองในหลอดทดลอง (In vitro digestion) แบ่งกลุ่มทดลองออกเป็น 6 กลุ่มได้แก่ กลุ่มที่ 1 รำละเอียด (RB) กลุ่มที่ 2 รำละเอียด + เอนไซม์ย่อยเยื่อใยรวม (RB+E) กลุ่มที่ 3 อาหารไก่เล็กที่เสริมรำละเอียด (S) กลุ่มที่ 4 อาหารไก่เล็กที่เสริมรำละเอียด + เอนไซม์ย่อยเยื่อใยรวม (S+E) กลุ่มที่ 5 อาหารไก่รุ่นที่เสริมรำละเอียด (G) และกลุ่มที่ 6 อาหารไก่รุ่นที่เสริมรำละเอียด + เอนไซม์ย่อยเยื่อใยรวม (G+E) พบว่ากลุ่ม RB+E, S+E และ G+E ซึ่งเป็นกลุ่มที่เสริมด้วยเอนไซม์ย่อยเยื่อใยรวม มีปริมาณน้ำตาลรีดิวซ์และปริมาณน้ำตาลทั้งหมดที่สูง (P0.05) โดยผลผลิตที่ได้จากการย่อยด้วยเอนไซม์ย่อยเยื่อใยรวมนั้น แสดงให้เห็นว่ามีน้ำตาลกลูโคสและโอลิโกแซคคาไรด์ การทดลองที่ 2 การเสริมเอนไซม์ย่อยเยื่อใยรวมในอาหารไก่เนื้อที่มีรำละเอียดต่อประสิทธิภาพการผลิต สัณฐานวิทยาลำไส้และประชากรจุลินทรีย์ในซีกัมของไก่เนื้อ การทดลองครั้งนี้ใช้ไก่เนื้อ (Ross 308) คละเพศจำนวน 525 ตัว แบ่งกลุ่มทดลองออกเป็น 5 กลุ่มการทดลองตามสูตรอาหาร ใช้แผนการทดลองแบบสุ่มสมบูรณ์ (CRD) โดยแต่ละสูตรอาหารจะแบ่งออกเป็นอาหารช่วงไก่เล็ก (1-17 วัน) และไก่โต (18-35 วัน) ดังนี้ กลุ่มที่ 1 สูตรอาหารควบคุม (T1) กลุ่มที่ 2 สูตรอาหารที่เสริมรำละเอียด 7.5% และ 12.5% ในไก่เล็กและไก่โต ตามลำดับ (T2) กลุ่มที่ 3 สูตรอาหารที่เสริมรำละเอียด 7.5% และ 12.5% ในไก่เล็กและไก่โต ตามลำดับ + เอนไซม์ย่อยเยื่อใยรวม (T3) กลุ่มที่ 4 สูตรอาหารที่เสริมรำละเอียด 10% และ 15% ในไก่เล็กและไก่โต ตามลำดับ (T4) และกลุ่มที่ 5 สูตรอาหารที่เสริมรำละเอียด 10% และ 15% ในไก่เล็กและไก่โต + เอนไซม์ย่อยเยื่อใยรวม (T5) ผลการทดลองต่อสมรรถภาพการเจริญเติบโตของไก่เนื้อที่อายุ 1-17 วัน (ไก่เล็ก) พบว่าไก่เนื้อทุกกลุ่มการทดลองมีน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้น ปริมาณอาหารที่กิน และประสิทธิภาพการเปลี่ยนอาหาร ไม่แตกต่างกันทางสถิติ (P>0.05) รำละเอียดสามารถใช้เป็นแหล่งพลังงานในอาหารไก่เนื้อระยะไก่เล็กได้ถึง 12.5% โดยไม่ส่งผลกระทบต่อสมรรถนะการเจริญเติบโต สำหรับไก่เนื้ออายุ 18-35 วัน (ไก่รุ่น) พบว่าทุกกลุ่มการทดลองมีน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้น ไม่แตกต่างกันทางสถิติ (P>0.05) ปริมาณอาหารที่กินของไก่เนื้อกลุ่ม T1 ซึ่งเป็นกลุ่มควบคุม สูงกว่ากลุ่ม T2 และ T4 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P0.05) ประสิทธิภาพการเปลี่ยนอาหารของไก่เนื้อ กลุ่ม T4 และ T5 ดีกว่ากลุ่ม T1 (P0.05) ปริมาณอาหารที่กินของไก่เนื้อกลุ่ม T1 สูงกว่าทุกกลุ่มการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติ (P0.05) จากกลุ่ม T2 แต่ด้อยกว่ากลุ่ม T3 T4 และ T5 อย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติ (P

0001-01-01T00:00:00Z