https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/559 2026-07-11T06:34:22Z 2026-07-11T06:34:22Z สุภาพร เจริญเศรษฐศิลป์ https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/28779 2024-05-16T20:08:41Z 0025-01-01T00:00:00Z

How to Die according to the Bhagavad Gita; การเตรียมตัวตายตามแนวทางภควัทคีตา สุภาพร เจริญเศรษฐศิลป์ This study explores the teachings on how to die from the Bhagavad Gita chapter 2, chapter 8 and chapter 12 by means of translating these chapters from Sanskrit verses into Thai. The study aims to study the meaning and the nature of human life as well as how to die according to the Bhagavad Gita. The study result shows that the Gita teaches us the true nature of life: every being has a body and Atman residing in the body as an individual soul. Atman is a spark of the Divine or Paramatman or Brahman which is immortal. The body is perishable and destructible i.e., it can die or be killed, whereas Atman is imperishable, indestructible and does not die. Therefore, every being is immortal and in essence, we all are one. Being ignorant of this truth, one sees diversity in unity and is bound to the cycle of birth and death. The ultimate goal of life is to liberate oneself from this cycle and become one with the Divine. We can achieve this goal while we are alive and at the tine of death.   The human body is mortal but an atman or the soul is immortal. The thought at the time of death determines the fate of the soul: where it would transmigrate into. A good death is a death that does not lead to rebirth just like that of the enlightened one. They can control and regulate their mind journeying through the process of dying while releasing their mortal body and merge with the Divine. How to die according to the Bhagavad Gita is to try to understand the nature of life, to know the ultimate goal of life, and to practice keeping one’s mind firmly on God in every moment. The path of devotion is the easiest way to practise always remembering God.; การค้นคว้าอิสระนี้ศึกษาเรื่องการเตรียมตัวตายจากคัมภีร์ภควัทคีตา บทที่ 2, บทที่ 8 และ บทที่ 12 โดยแปลจากภาษาสันสกฤตเป็นภาษาไทย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิเคราะห์ให้เข้าใจความหมายและธรรมชาติของชีวิตมนุษย์ และการเตรียมตัวตายตามแนวทางภควัทคีตา ผลการศึกษาที่ได้: คีตาได้กล่าวถึงธรรมชาติที่แท้จริงของมนุษย์และสรรพสิ่งว่า ทุกชีวิตมีร่างกายและอาตมันซึ่งอยู่ในร่างกายเป็นตัวรู้ อาตมันเป็นส่วนหนึ่งของปรมาตมันหรือพระเจ้าหรือพรหมซึ่งเป็นอมตะ ร่างกายเสื่อมสลายและตายได้ แต่อาตมันไม่ตาย ทุกชีวิตจึงเป็นนิรันดร์และโดยแก่นแท้เป็นหนึ่งเดียวกัน การไม่รู้ความจริงนี้ทำให้เกิดความหลงผิด เห็นความหลากหลายในความเป็นหนึ่งเดียวกันและมีการเวียนว่ายตายเกิด เป้าหมายสูงสุดของชีวิตคือการหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิดและเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า เราสามารถบรรลุเป้าหมายสูงสุดนี้ได้ทั้งในขณะที่ยังมีชีวิตและในขณะตาย ร่างกายมนุษย์เป็นสิ่งต้องตาย แต่อาตมันหรือตัวรู้ในร่างกาย (วิญญาณ)ไม่มีการตาย ความคิดขณะตายเป็นตัวกำหนดชะตากรรมของวิญญาณ การตายที่ดีคือการตายที่ไม่ทำให้กลับมาเกิดอีก เป็นการตายแบบผู้รู้แจ้ง คือสามารถควบคุมกำกับกระบวนการของจิตขณะตายให้ไปสู่ความเป็นนิรันดร์และรวมเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าได้ แนวทางการเตรียมตัวตายตามภควัทคีตาคือ พยายามเข้าใจธรรมชาติของชีวิตและรู้เป้าหมายที่แท้จริงของชีวิต และฝึกปฏิบัติให้จิตตั้งมั่นในพระเจ้าอยู่ทุกขณะ หนทางแห่งภักดีหรือความรักพระเจ้า เป็นหนทางที่ง่ายที่สุดในการฝึกให้นึกถึงพระเจ้าตลอดเวลา

0025-01-01T00:00:00Z ธีระเกียรติ เจริญเศรษฐศิลป์ https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/28778 2024-05-16T20:08:39Z 0025-01-01T00:00:00Z

The Four Noble Truths: Nagarajuna’s Perspective; อริยสัจสี่จากมุมมองของนาคารชุน ธีระเกียรติ เจริญเศรษฐศิลป์ This Independent Study contains a translation and discussion of the four noble truths in Nāgārjuna's Mūlamadhyamakakārikā. Nāgārjuna's philosophy forms a coherent philosophical system rather than a collection of disparate ideas. The emphasis of the study is on an analysis of the philosophical  content of  Nagarjuna’s Mūlamadhyamakakārikā : the refutation of earlier Buddhist ideas of svabhāva and śūnyatā (emptiness), resulting in a new interpretation of pratīyasamutpāda (dependent origination) and the four noble truths. ; -

0025-01-01T00:00:00Z อภิชาติ อภิชาโต https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/28616 2024-05-16T20:06:46Z 0004-01-01T00:00:00Z

An Analytical Study of Taddhita in the Laghusiddhāntakaumudī and the Niruttidīpanī; การศึกษาวิเคราะห์ตัทธิตในคัมภีร์ลฆุสิทธานตเกามุทีและคัมภีร์นิรุตติทีปนี อภิชาติ อภิชาโต This thesis aims to study three objectives. These are : 1) to study the history  and background of the Laghusiddhāntakaumudī and Niruttidīpanī scriptures, 2) to  translate the formula in the scriptures regarding the subject of Taddhita, and 3) to  analyze the presentation of the Taddhita formula in the scriptures. The research found that the Laghusiddhāntakaumudī scripture was composed by Varadaraja in the 11th century as a scripture explaining the Pāṇini  Gramma Sutra. On the other hand, the Niruttidīpanī was composed by  Shin Ñãnadhaja or Ladisayadaw for the purpose of explaining the Moggallana  Gramma Sutra. Both of these scriptures have a similar purpose. The structure of each formula in both the Laghusiddhāntakaumudī and Niruttidīpanī may not be complete as in the generally accepted Sanskrit and Pali phrases. Content is organized in a similar way, with the Laghusiddhāntakaumudī arranged by the names of Taddhita and the Niruttidīpanī arranged by groups of Taddhita. The formula for writing the Taddhita in both manuscripts is similar in that they are written according to the common grammar used by grammarians. The formula in a concise and organized manner, making the meaning clear, as well as, easy to remember. The Taddhita in both manuscripts starts with one word and as it progresses use words. Both manuscripts are primarily based on a principle-based formula, as they discuss the method of creating meaning and factors of Taddhita. This is considered one method. The content of Taddhita of both sutras results in 22 pairs of identical methods and 4 pairs of different formulas with similar meanings.; วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษา 3 ประการ คือ 1.เพื่อศึกษาประวัติความเป็นมาของคัมภีร์ลฆุสิทธานตเกามุทีและคัมภีร์นิรุตติทีปนี  2.เพื่อแปลสูตรตอนว่าด้วยเรื่องตัทธิตในคัมภีร์ลฆุสิทธานตเกามุทีและคัมภีร์นิรุตติทีปนี  และ  3.เพื่อศึกษาวิเคราะห์รูปแบบการนำเสนอสูตรตัทธิตในคัมภีร์ลฆุสิทธานตเกามุทีและคัมภีร์นิรุตติทีปนี ผลการวิจัยพบว่า คัมภีร์ลฆุสิทธานตเกามุทีเป็นคัมภีร์ที่แต่งโดยวรทราช ราวพุทธศตวรรษที่ 11 เพื่ออธิบายคัมภีร์ไวยากรณ์ปาณินิ  ส่วนคัมภีร์นิรุตติทีปนีเป็นคัมภีร์ที่พระญาณธชเถระหรือแลดีสยาดอ แต่งขึ้นเพื่ออธิบายคัมภีร์โมคคัลลานไวยากรณ์  โครงสร้างสูตรหรือโครงสร้างเนื้อหาตัทธิตในคัมภีร์ทั้งสองนี้มีความเหมือนกันคือ โครงสร้างสูตรแต่ละสูตรในคัมภีร์ทั้งสองนั้นจะมีโครงสร้างของประโยคปรากฏไม่ครบเหมือนประโยคสันสกฤตและบาลีทั่วไป ส่วนโครงสร้างเนื้อหาจัดไว้เป็นแบบเดียวกัน กล่าวคือในคัมภีร์ลฆุสิทธานตเกามุทีจัดตามลำดับชื่อตัทธิต ส่วนคัมภีร์นิรุตติทีปนีจัดตามกลุ่มตัทธิต การเขียนสูตรตัทธิตในคัมภีร์ทั้งสองนั้นมีความเหมือนกันคือ จะเขียนสูตรตามลักษณะที่นักไวยากรณ์ทั่วไปใช้กันกล่าวคือ เขียนสูตรให้อยู่ในรูปที่สั้น รวบรัด แต่ได้ใจความ ทำให้สามารถท่องจำเพื่อนำไปใช้ได้ง่าย และสูตรของคัมภีร์ทั้งสองนั้นมีตั้งแต่ 1 คำขึ้นไป สูตรตัทธิตในคัมภีร์ทั้งสองนั้นโดยส่วนมากแล้วจะเป็นวิธิสูตรเป็นหลัก เพราะกล่าวถึงวิธีการในการลงปรัตยยะหรือปัจจัยตัทธิต ซึ่งถือว่าเป็นวิธีทำให้สำเร็จรูปของตัทธิต เนื้อหาสูตรตัทธิตของคัมภีร์ทั้งสองนั้นมีสูตรที่มีวิธีการที่เหมือนกันโดยจัดเป็นคู่ได้ 22 คู่ และสูตรที่มีวิธีการที่ต่างกัน แต่มีความหมายคล้ายกันจัดเป็นคู่ได้ 4 คู่

0004-01-01T00:00:00Z ภูริภัทร์ เพ็กทรัพย์ https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/28611 2024-05-16T20:06:26Z 0001-01-01T00:00:00Z

An Analytical Study of Alamkara in Raghuvamsa Canto 1-3; การศึกษาวิเคราะห์อลังการในมหากาพย์รฆุวงศ์ สรรคที่ 1-3 ภูริภัทร์ เพ็กทรัพย์ This thesis attempts to examine the story of Mahakavya Raghuvamsa and examine the Alamkara in Mahakavya Raghuvamsa of Kalidasa. First, Turn the Devanagari alphabet into the Thai alphabet in Chantos 1-3 and compare it with the Thai translation, examine the translation techniques then examine on the primary purpose of the thesis. The results reveal that the Mahakavya Raghuvamsa has 19 Cantos written by The greatest nine jewels Kalidasa who live in the 4-5 century A.D. in the Chandarakupta reign names the king Vikramaditya. Raghuvamsa is the story of the Solar dynasty. In first 3 chantos are the story of king Dilipa or queen Sudaksina, the parent of Raghu, until the last of his reign. Describe in 240 Sloka 7 Chandas, reflect in 3 institution nation, religion & monarchy. Raghuvamsa used in 2 Alamkara, 2 Shabdalamkaras (Yamaka and Anuprasa) Anuprasa is the most one and 17 Arthalamkaras (Upama Utpreksa Arthanatranyasa Kavyalimgha Prikara Paryayokta Virodha Rupaka vayatireka trsatanta prativastupama dipaka yathasamkhya nidarshana Vibhavna Shelsa shokti) Upama is the most one. The Alamkara of sound is found in a few numbers because this is the historical fiction the writer has to focus on the meaning word, The Alamkara of meaning is used for 2 reasons (To make things easier, To focus on the special things) 3 objective (To descript a factual, To descript a manner and to descript an abstraction) in 4 groups (Dynasty, Environment, People and God) from this examine, Kalidasa specialty to used to make an easier way to descript a manner of things about the dynasty.; วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเนื้อหาวรรณคดีสันสกฤตเรื่องมหากาพย์รฆุวงศ์ และเพื่อศึกษาอลังการในวรรณคดีสันสกฤตเรื่องมหากาพย์รฆุวงศ์ เบื้องต้นผู้วิจัยได้ปริวรรตวรรณคดีสันสกฤตเรื่องมหากาพย์รฆุวงศ์ สรรคที่ 1-3 จากอักษรเทวนาครี เป็นอักษรไทย ภาษาสันสกฤต และได้เรียบเรียงไว้กับคำแปลภาษาไทย วิเคราะห์การแปล แล้วจึงศึกษาวิเคราะห์ตามวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้ ผลการศึกษาพบว่า มหากาพย์รฆุวงศ์ มีความยาว 19 สรรค ประพันธ์โดย มหารัตนะกวีกาลิทาส ซึ่งมีชีวิตอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 4-5 ในรัชสมัยของพระเจ้าจันทรคุปต์ที่สอง นามพระเจ้าวิกรมาทิตย์ เนื้อเรื่องเกี่ยวกับวงศ์แห่งกษัตริย์คือ อาทิตยะวงศ์ โดยสรรคที่ 1-3 กล่าวถึง รัชสมัยของพระเจ้าทิลีปะและพระนางสุทักษิณา พระราชบิดาและพระราชมารดาของพระรฆุ กระทั่งทรงสละพระราชสมบัติออกบำเพ็ญตบะ ประกอบด้วยโศลกจำนวน 240 โศลก 7 ฉันทลักษณ์ ปรากฏภาพสะท้อนทั้งในด้านชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ มหากาพย์รฆุวงศ์พบอลังการ 2 ประเภท ได้แก่ ศัพทาลังการ (อลังการด้านเสียง) และอรรถาลังการ (อลังการด้านความหมาย)  โดยศัพทาลังการพบ 2 ประเภท ได้แก่ ยมก อนุปราสะ พบอนุปราสะมากที่สุด พบอรรถาลังการพบ 17 ประเภท ได้แก่ อุปมา อุตเปรกษา อรรถานตรันยาสะ กาวยลิงคะ ปริกระ ปรรยาโยกตะ วิโรธะ รูปกะ วยติเรก ทฤษฏานตะ ประติวัสตูปมา ทีปกะ ยถาสังขยะ นิทรรศนะ วิภาวนา เศลษะ สโหกติ พบอุปมามากที่สุด วิเคราะห์อลังการในด้านเสียงพบในจำนวนน้อย สันนิษฐานเพราะเป็นวรรณคดีอิงประวัติศาสตร์ จึงเน้นความหมายเป็นหลัก และวิเคราะห์อลังการในด้านความหมายพบเหตุแห่งการใช้อลังการ 2 ประการคือ (1) เพื่อทำให้สิ่งที่ยากเป็นสิ่งที่ง่าย (2) เพื่อเน้นความสำคัญ มีวัตถุประสงค์พรรณนาใน 3 ลักษณะคือ (1) พรรณนารูปธรรม (2) พรรณนากริยา (3) พรรณนานามธรรม และปรากฏในเนื้อหาเนื่องด้วย 4 กลุ่ม ได้แก่ (1) วรรณะกษัตริย์ (2) ธรรมชาติ (3) วรรณะอื่น (4) เทพเจ้า ตามลำดับ พิจารณาอัตลักษณ์ของกาลิทาสคือ มุ่งใช้อลังการเพื่อทำสิ่งที่ยากให้ง่าย วัตถุประสงค์เพื่อพรรณนากริยา ในกลุ่มวรรณะกษัตริย์

0001-01-01T00:00:00Z