https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/16138 2026-08-15T21:59:56Z 2026-08-15T21:59:56Z เดชดนัย ศุภศิลปเลิศ https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/29536 2024-11-11T20:16:16Z 0028-01-01T00:00:00Z

CULTURAL LANDSCAPE OF KHMER CITIES DURING BAYON PERIOD IN LOWER CENTRAL AND WESTERN THAILAND; ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเมืองโบราณที่ได้รับอิทธิพลเขมรสมัยบายน ในพื้นที่ภาคกลางตอนล่างและภาคตะวันตกของประเทศไทย เดชดนัย ศุภศิลปเลิศ This thesis focuses on six ancient cities in the 13th Century AD in the lower central and the western regions of Thailand which are mentioned in Preah Khan inscription – Lavodayapura, Suvarnapura, Śambhukapaṭṭna, Jayarajapuri, Śrijayasimhapura and Śrijayavajrapura, along with the adjoining area, through the study of cultural landscape based on archaeological and historical evidence; all have been analysed and synthesized through the political, economic and cultural aspects as well as using relevant progressive knowledge of Angkor in the after all times.   It is revealed from the study that the urban communities in the lower central and the western regions during Bayon Period, the reign of King Jayavarman VII founded and flourished due to appropriate natural factors together with being situated on an interregional trade route where mineral resource was available. The response of Angkor to the international maritime trade is another prominent cultural factor that activatively increased the expansion of political, economic and cultural from Angkor influences into lower central and western regions, the areas that lacked political power. Anyway, among these cities, a regional main town in Lopburi area existed. Also, there were large riverine communities at the banks of Tha Khoi-Tha Wa, the upper Tha Chin, Mae Klong and Phetchaburi Rivers, which was a sudden change, for example, built a city in a rectangular plan with Khmer style temple in the center of the city. It reflects that Angkorian goverment during the reign of King Jayavarman VII gave great importance to the policy of expanding influence to the west. The political influence of Angkor might be active to a certain extent. As a result despite the Khmer-core model, the culture of these pertinent places contained local characteristics in the cities where several people united after Dvaravati Period.; วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการศึกษาเมืองโบราณในภาคกลางตอนล่าง และภาคตะวันตกในช่วงสมัยพุทธศตวรรษที่ 18 หรือสมัยบายนที่ปรากฏชื่อในจารึกปราสาทพระขรรค์จำนวน 6 เมือง ได้แก่  ลโวทยปุระ สุวรรณปุระ ศัมพูกปัฏฏนะ ชยราชปุรี ศรีชยสิงหปุระ หรือศรีชยวชรปุระ และพื้นที่เกี่ยวเนื่อง ผ่านการศึกษาภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเมือง หลักฐานทางโบราณคดี และหลักฐานทางประวัติศาสตร์ นำมาวิเคราะห์ และสังเคราะห์ข้อมูลในมิติอำนาจการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรม โดยเชื่อมโยงองค์ความรู้จากการศึกษาอันก้าวหน้าเกี่ยวกับเมืองพระนครตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ผลการศึกษาพบว่า ชุมชนเมืองในภาคกลางตอนล่าง และภาคตะวันตกสมัยบายน หรือในรัชกาลพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 (พุทธศตวรรษที่ 18) คงเกิดขึ้นจากปัจจัยทางธรรมชาติที่เหมาะสม อยู่บนเส้นทางการค้าระหว่างภูมิภาค เป็นแหล่งทรัพยากรแร่ธาตุ และมีปัจจัยทางวัฒนธรรมกระตุ้น คือ การตอบสนองของเมืองพระนครต่อสถานการณ์การค้าทางทะเลระหว่างประเทศ เป็นเหตุจูงใจให้เกิดนโยบายขยายอิทธิพลทางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของเมืองพระนครเข้ามายังพื้นที่ภาคกลางตอนล่างและภาคตะวันตกในพุทธศตวรรษที่ 18 ซึ่งขณะนั้นปราศจากอำนาจทางการเมืองที่เข้มแข็งในพื้นที่ และเป็นการรวมคนเข้าเป็นเมืองอีกครั้งหลังการสิ้นสุดสมัยทวารวดี  โดยปรากฏเมืองศูนย์กลางภูมิภาคที่ลพบุรี กลุ่มชุมชนในลุ่มแม่น้ำท่าคอย-ท่าว้า ในลุ่มแม่น้ำท่าจีนตอนบน และกลุ่มชุมชนในลุ่มแม่น้ำแม่กลอง และเพชรบุรี ซึ่งถือเป็นความเปลี่ยนแปลงโดยฉับพลัน โดยมีการสร้างเมืองในผังสี่เหลี่ยมมุมฉาก มีศาสนสถานประธานกลางเมืองตามคติความเชื่อแบบเมืองพระนครในเวลานั้น เป็นการสะท้อนให้เห็นว่าราชสำนักเมืองพระนครสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ให้ความสำคัญกับนโยบายขยายอิทธิพลสู่ทิศตะวันตกอย่างมาก โดยอิทธิพลทางการเมืองจากเมืองพระนครอาจจะมีอยู่ในระดับหนึ่ง จนก่อให้เกิดรูปแบบวัฒนธรรมที่มีลักษณะแบบเขมรโบราณเป็นแกนกลาง แต่ก็มีความเป็นท้องถิ่นอย่างชัดเจน สะท้อนให้เห็นความสืบเนื่องทางวัฒนธรรมของพื้นที่ศึกษาจากสมัยทวารวดีสู่สมัยบายน

0028-01-01T00:00:00Z ณัฐมน คิดสำราญ https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/28758 2024-05-16T20:07:48Z 0004-01-01T00:00:00Z

HUMAN SKELETAL REMAINS AND MORTUARY PRACTICE ANALYSIS  AT WIANG THA KAN ARCHAEOLOGICAL SITE, SAN PA TONG DISTRICT, CHIANG MAI PROVINCE; การวิเคราะห์โครงกระดูกมนุษย์และรูปแบบการฝังศพ ที่แหล่งโบราณคดีเวียงท่ากาน  อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ ณัฐมน คิดสำราญ The objective of this study is to analyze human remains and determine the physical characteristics of the Wiang Tha Kan population. The study will focus on estimating the sex, age at death, and stature of eleven individuals. Additionally, the mortuary pattern of 37 individuals will be studied, along with the dental measurement of sixteen individuals who were estimated to be fifteen years or older at the time of their death. The study found that there were a total of eleven individuals analyzed, including nine adults, one young adult, and one child. Based on the analysis, it was determined that one skeleton was male and four were female. Additionally, the estimated height of four individuals was calculated using various formulas, resulting in measurements ranging from 159.33 cm to 164.82 cm for the male skeleton, and from 152.88 cm to 154.51 cm for the female skeletons. The burials type at Wiang Tha Kan were divided into three different types; semi-flexed about 16%, flexed burial about 38%, and the remaining 46% cannot be divided due to the poor condition of bone. This study suggested that the most popular pattern was the flexed burial which was found in all sexes and ages. A comparison study with the other archaeological sites in lower Northern Thailand also revealed similar patterns, suggesting a possible cultural inheritance. It’s worth mentioning that good offering was less frequently found in the protohistoric period, which could indicate a custom of not consecrating things. Additionally, most burials were laid in the northwest-southeast direction, a common practice observed across all ages and sexes. Our study on tooth size differences between male and female adults in the Wiang Tha Kan population revealed a significant difference in tooth size, with males exhibiting larger teeth in terms of both width and length. Specifically, the maxillary and mandibular canine, as well as the right maxillary and left mandibular second molar, showed a noticeable difference. Out of the sixteen adults we studied, five were males and eleven were females. It was observed that the size of molar teeth in both male and female populations from Wiang Tha Kan and Ban Chiang differed, upon comparison with the prehistoric Ban Chiang population. It is noteworthy that all teeth of Wiang Tha Kan males were larger than those of Ban Chiang males, except the left maxillary lateral incisor. This difference may be attributed to genetic, dietary, subsistence, and environmental factors specific to each region.; เอกสารการค้นคว้าอิสระนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทราบถึงลักษณะทางกายภาพของประชากรเวียงท่ากาน จากการวิเคราะห์โครงกระดูกมนุษย์เพื่อประเมินในการระบุเพศ อายุเมื่อเสียชีวิต และความสูง ผ่านหลักฐานประเภทโครงกระดูกมนุษย์จำนวน 11 ตัวอย่าง ด้วยวิธีการศึกษาด้วยตาเปล่า เพื่อทราบถึงรูปแบบการฝังศพของประชากรเวียงท่ากานที่พบทั้งหมดจำนวน 37 ตัวอย่าง และเพื่อทราบถึงลักษณะที่วัดได้ของฟันจากตัวอย่างที่มีผลการประเมินอายุเมื่อเสียชีวิต 15 ปีขึ้นไป จำนวน 16 ตัวอย่าง ผลการวิเคราะห์ลักษณะทางกายภาพของโครงกระดูกจากวิธีการศึกษาด้วยตาเปล่า พบเป็นวัยผู้ใหญ่จำนวน 9 โครง วัยหนุ่มสาว 1 โครง และวัยเด็ก 1 โครง ระบุเพศได้จำนวน 5 โครง แบ่งเป็นเพศชาย 1 โครง เพศหญิง 4 โครง ประเมินความสูงได้ 4 โครง มีค่าความสูงเพศชาย 1 โครงในกลุ่มคนไทย-จีน 159.33 เซนติเมตร กลุ่มคนไทยปัจจุบัน 161.85 เซนติเมตร กลุ่มคนอเมริกันผิวขาว 164.82 เซนติเมตร ค่าความสูงเพศหญิงจำนวน 3 โครงในกลุ่มคนไทย-จีน 153.02 เซนติเมตร กลุ่มคนไทยปัจจุบัน 152.28 เซนติเมตร กลุ่มคนอเมริกันผิวขาว 154.51 เซนติเมตร รูปแบบการฝังศพของแหล่งโบราณคดีเวียงท่ากาน ฝังในท่านอนตะแคง แบ่งย่อยออกเป็น 3 รูปแบบ คือการฝังรูปแบบกึ่งงอเข่า ร้อยละ 16, รูปแบบนอนงอเข่า ร้อยละ 38 และไม่สามารถระบุรูปแบบได้เนื่องจากสภาพความสมบูรณ์ของกระดูกหรือการฝังที่ผิดหลักกายวิภาค ร้อยละ 46 ผลการศึกษาพบว่ารูปแบบการฝังศพที่นิยมคือการฝังนอนตะแคงงอเข่า ซึ่งสามารถพบได้ทุกเพศและช่วงวัย ไม่มีแบบแผนกำหนดรูปแบบการฝังที่แน่นอน และจากการเปรียบเทียบกับแหล่งโบราณคดีในเขตพื้นที่ภาคเหนือตอนล่างพบรูปแบบการฝังในลักษณะเดียวกัน อาจเป็นการสืบทอดวัฒนธรรมการฝังศพ แต่สิ่งที่สังเกตได้ชัดเจนคือของอุทิศที่พบน้อยลงหรือแทบไม่พบเลยจากช่วงยุคหัวเลี้ยวประวัติศาสตร์ อาจเป็นธรรมเนียมปฏิบัติในเรื่องของการไม่มีของอุทิศร่วมกับศพ โดยทิศทางการวางตัวของศพที่นิยมคือทิศตะวันตกเฉียงเหนือ-ตะวันออกเฉียงใต้ สามารถพบได้มากที่สุดในแต่ละทิศทางการฝังศพ และพบได้ทุกเพศและช่วงวัย การศึกษาความแตกต่างระหว่างเพศจากการวัดขนาดฟันของกลุ่มตัวอย่างประชากรเวียงท่ากานในวัยผู้ใหญ่จำนวน 16 ตัวอย่าง แบ่งเป็นเพศชาย 5 โครง เพศหญิง 11 โครง นำผลหรือค่าที่ได้จากการวัดขนาดฟันจำนวน 32 ซี่ วิเคราะห์เปรียบเทียบทางสถิติปริมาณ (t-test) พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในอัตราเฉลี่ยมากกว่าร้อยละ 50 ของจำนวนฟัน พบว่าประชากรภายในกลุ่มตัวอย่างเดียวกันมีลักษณะฟันที่แตกต่างกัน ขนาดของฟันในเพศชายมีขนาดที่ใหญ่กว่าขนาดของฟันในเพศหญิงในด้านความกว้างและความยาว พบชัดเจนในฟันเขี้ยวพบทั้งขากรรไกรบนและขากรรไกรล่าง ถัดมาคือฟันกรามน้อยซี่ที่ 2 พบในขากรรไกรบนข้างขวา และฟันกรามซี่ที่ 2 พบในขากรรไกรล่างข้างซ้าย ผลการศึกษาเปรียบเทียบระหว่างสองแหล่งโบราณคดีคือเวียงท่ากานและบ้านเชียง พบความแตกต่างขนาดของฟันระหว่างเพศชายและเพศชาย เพศหญิงและเพศหญิงในชุดฟันกรามเช่นเดียวกัน มีความแตกต่างกันไปในแต่ละซี่ และที่น่าสนใจคือขนาดฟันในเพศชายที่เวียงท่ากานมีขนาดใหญ่กว่าฟันในเพศชายที่บ้านเชียงยกเว้นฟันตัด (#22) อาจด้วยปัจจัยที่เป็นผลมาจากการพันธุกรรม การบริโภค การดำรงชีพรวมถึงสภาพแวดล้อมในขณะนั้นของแต่ละภูมิภาค เนื่องจากกลุ่มตัวอย่างประชากรอยู่คนละยุค สมัย และพื้นที่ภูมิภาคที่แตกต่างกัน

0004-01-01T00:00:00Z พลพยุหะ ไชยรส https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/28634 2024-05-16T20:07:26Z 0004-01-01T00:00:00Z

Archaeometallurgy of Muang Long: the Significance of Iron in the History and People of Lanna; โบราณโลหะวิทยาของเมืองลอง: ความสำคัญของเหล็กต่อประวัติศาสตร์และผู้คนในดินแดนล้านนา พลพยุหะ ไชยรส This research aims to reconstruct the chaîne opératoire of iron production and its social organization of technology in ancient Maeung Long, a tributary town under the administration of Nakhon Lampang. Field archaeology, archaeometrical analysis, including macro and microstructural examination and elemental analysis, and experimental archaeology were employed to study.  Surveyed and excavated collections from  the Ban Na Tum archaeological site. Field archaeology identified archaeometallurgical components, including multiple furnaces, technical ceramics (furnace fragments and tuyères), slag, and iron ores, possibly imported nearby iron ore deposits at Doi Lek. Ceramic fragments were also retrieved. The AMS dating of in-slag charcoal collected from slag cakes suggested that the smelting activity was practisced around the 18th to 19thcenturies. The archaeometallurgical analysis and archaeological experiment data demonstrates that the iron smelting technology at Ban Na Tum was based on the direct method at the estimated temperature of  1,175 – 1,200 celsius degrees. The ratio of ore and fuel is around 1:2 with no use flux.           The iron production locale at Maeung Long was operated under the Lanna tributary system which answered the Siamese government in Bangkok. Praised for its high quality, the high-valuable iron from Maeung Long was sent to Nakhon Lam Pang who had stronger administrative control over the production demanding at least 2.4 tonnes of iron per annual. Exported iron to Nakhon Lampang was then consumed with the state, i.e. the manufacturing of iron tools and objects as well as being sold to wider markets. This organisation had been continued until the Siamese government ceased the tribute system in 1889 in which consequentially saw an immediate decline of local iron production to only household-level production.  ; งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์ที่จะสร้างภาพห่วงโซ่กระบวนการผลิตเหล็กและโครงสร้างทางสังคมของเทคโนโลยีของการผลิตเหล็กที่เมืองลองโบราณโดยใช้กระบวนการศึกษาทางโบราณคดี ภาคสนามร่วมกับวิธีวิเคราะห์ทางโบราณโลหะวิทยา (การวิเคราะห์ทางกายภาพ จุลภาคและองค์ประกอบทางเคมี) ของหลักฐานทางโลหกรรม ณ แหล่งโบราณคดีบ้านนาตุ้ม ตำบลบ่อเหล็กลอง อำเภอลอง จังหวัดแพร่ ซึ่งเป็นแหล่งถลุงเหล็กของเมืองลองโบราณ การสำรวจและขุดค้นทางโบราณคดีที่บ้านนาตุ้มพบหลักฐานทางโบราณโลหะวิทยาที่เกี่ยวข้องกับการถลุงเหล็กในทุกขั้นตอน เช่น ซากเตาถลุง เทคนิคคอลเซรามิก (ผนังเตาและท่อลม) ตะกรัน เศษแร่เหล็กชนิดฮีมาไทต์ที่สันนิษฐานว่ามาจากเหมืองแร่เหล็กโบราณดอยเหล็ก พร้อมทั้งเศษภาชนะดินเผา กำหนดอายุแหล่งโบราณคดีราวพุทธศตวรรษที่ 24 ถึง 25 ผลการวิเคราะห์ทางโบราณโลหะวิทยาและข้อสังเกตจากการทดลองทางโบราณคดีชี้ให้เห็นว่าการถลุงเหล็กของเเหล่งโบราณคดีบ้านนาตุ้มเป็นใช้การวิธีการถลุงเหล็กแบบทางตรงที่ใช้อุณภูมิในการถลุงประมาณ  1,175 – 1,200 องศาเซลเซียส มีอัตราส่วนแร่ต่อเชื้อเพลิงประมาณ 1 : 2 ใช้ถ่านไม้เป็นเชื้อเพลิงและไม่มีการใช้เชื้อถลุง   จากการวิเคราะห์และตีความหลักฐานทางประวัติศาสตร์และโบราณคดีพบข้อมูลที่มีนัยยะสำคัญว่าการถลุงเหล็กของเมืองลองเป็นการผลิตเหล็กในระบบบรรณาการของดินแดนล้านนาซึ่งตกอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาลสยาม เหล็กของเมืองลองถือว่าเป็นเหล็กที่มีคุณภาพและราคาสูง มีพันธะผูกพันธ์ในการผลิตเพื่อส่งเป็นบรรณาการไปยังเมืองนครลำปาง เจ้าผู้ครองเมืองนครลำปางควบคุมสั่งการการผลิตอย่างเข้มข้น โดยเมืองลองจะต้องจัดส่งเหล็กปีละ 2.4 ตัน โดยเหล็กที่จัดส่งจะถูกแปรรูปเป็นเครื่องมือเครื่องใช้โดยราชสำนักเมืองนครลำปางเพื่อส่งขายในท้องตลาด หลังจากรัฐบาลสยามยกเลิกระบบบรรณาการทำให้การผลิตเหล็กของเมืองลองโบราณลดระดับความสำคัญลงเป็นการผลิตในครัวเรือนแทน

0004-01-01T00:00:00Z สุกัญญา เลิศวินิจนันท์ https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/28615 2024-05-16T20:06:43Z 0004-01-01T00:00:00Z

Non-metric dental traits in the prehistoric population from Nong Ratchawat archaeological site, Nong Ya Sai district, Suphan Buri province; ลักษณะที่วัดไม่ได้ของฟันประชากรยุคก่อนประวัติศาสตร์จาก แหล่งโบราณคดีหนองราชวัตร อำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี สุกัญญา เลิศวินิจนันท์ This study aims to describe non-metric dental traits of prehistoric population and comparative study between burial groups. The samples are 32 skeletons, 518 permanent teeth from Nong Ratchawat archaeological site, Nong Ya Sai district, Suphan Buri province which is Neolithic period (4,200-3,000 BP). This study is based on observation of 21 non-metric dental traits according to the ASUDAS (Arizona State University Dental Anthropology System). Statistical analysis are Smith's distance and Chi-square test. The results revealed that Nong Ratchawat population appear variety of dental traits and suggests that 7 dental characteristics for study between population groups, there are shoveling (upper central incisor), double shoveling (upper central incisor), interruption groove (upper lateral incisor), Carabelli's cusp (upper first molar), protostylid (lower first molar), cusp 7 (lower first molar) and groove pattern Y (lower second molar). Dental characteristics of Nong Ratchawat population consistent with Mongoloid group. The common traits are shoveling, double shoveling and protostylid, rare traits are Carabelli's cusp and groove pattern Y, but cusp 7 does not appear. The uncommon is interruption groove appear less than Mongoloid group, it may be related to tooth ablation. The results of intra-cemetery analysis are noted that there are 2 population groups: 1) native population of Nong Ratchawat from early Neolithic to late Neolithic 2) not native population who probably brought some external artifacts during late Neolithic, especially cylindrical stone bead that is obvious different from other burial groups.; การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและอธิบายลักษณะที่วัดไม่ได้ของฟันประชากรยุคก่อนประวัติศาสตร์ และศึกษาเปรียบเทียบลักษณะของฟันภายในแหล่งโบราณคดี โดยใช้กลุ่มตัวอย่างโครงกระดูกมนุษย์จำนวน 32 โครง รวมฟันแท้จำนวน 518 ซี่ จากแหล่งโบราณคดีหนองราชวัตร อำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี ยุคก่อนประวัติศาสตร์ สมัยหินใหม่ กำหนดอายุประมาณ 4,200-3,000 ปีมาแล้ว ศึกษาด้วยวิธีการสังเกตลักษณะของฟัน จำนวน 21 ลักษณะ ตามระบบ ASUDAS (Arizona State University Dental Anthropology System) การวิเคราะห์เชิงสถิติด้วย Smith’s distance และการทดสอบไคสแควร์ ผลการศึกษา พบว่ามนุษย์ที่แหล่งโบราณคดีหนองราชวัตรพบฟันหลากหลายลักษณะ และฟันลักษณะเด่นสำหรับการศึกษาเชื้อชาติของกลุ่มประชากร มีจำนวน 7 ลักษณะ คือ ฟันรูปพลั่ว (ฟันตัดบนซี่ที่ 1), สันนูนด้านริมฝีปาก (ฟันตัดบนซี่ที่ 1), ร่องบนสันฟันด้านลิ้น (ฟันตัดบนซี่ที่ 2), ปุ่มฟันคาราเบลลิ (ฟันกรามบนซี่ที่ 1), โพรโตสไตลิด (ฟันกรามล่างซี่ที่ 1), ปุ่มฟันที่ 7 (ฟันกรามล่างซี่ที่ 1) และร่องฟันรูปตัว Y (ฟันกรามล่างซี่ที่ 2) ภาพรวมของประชากรที่แหล่งโบราณคดีหนองราชวัตรมีลักษณะฟันสอดคล้องกับกลุ่มมองโกลอยด์ ลักษณะที่พบมากคือ ฟันรูปพลั่ว สันนูนด้านริมฝีปาก และโพรโตสไตลิด ส่วนลักษณะที่พบน้อยคือ ปุ่มฟันคาราเบลลิ และร่องฟันรูปตัว Y และไม่พบปุ่มฟันที่ 7 โดยพบร่องบนสันฟันด้านลิ้นน้อยกว่ากลุ่มมองโกลอยด์ อาจสัมพันธ์กับวัฒนธรรมการตกแต่งฟันด้วยวิธีการถอนฟันตัดบนซี่ที่ 2 และการศึกษาเปรียบเทียบลักษณะของฟันภายในแหล่งโบราณคดีหนองราชวัตร มีข้อสังเกตว่าประชากรแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ คือ 1) กลุ่มประชากรดั้งเดิมของแหล่งโบราณคดีหนองราชวัตร ที่มีการผสมผสานและถ่ายทอดทางพันธุกรรมมาตั้งแต่สมัยหินใหม่ตอนต้นจนถึงสมัยหินใหม่ตอนปลาย และ 2) กลุ่มประชากรต่างถิ่น อาจเข้ามาพร้อมวัตถุจากภายนอกช่วงสมัยหินใหม่ตอนปลาย สอดคล้องกับหลักฐานที่พบร่วมกับหลุมฝังศพ โดยเฉพาะลูกปัดหินทรงกระบอกที่พบแตกต่างจากกหลุมฝังศพกลุ่มอื่น

0004-01-01T00:00:00Z