https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/14287 2026-08-15T00:28:26Z 2026-08-15T00:28:26Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/26461 2023-12-05T20:12:06Z 0012-01-01T00:00:00Z

Application of polymer blend between shellac and pectin as film coating material; การประยุกต์ใช้พอลิเมอร์ผสมระหว่างเชลแล็กและเพกตินเพื่อเป็นสารเคลือบฟิล์ม The purpose of this research was to study the feasibility to apply polymer blends between shellac (SHL) and various grades of pectin (PEC) including CU201, CU401 and CU701 as film coating materials for tablets by evaluation of their solution, film and tableting properties.  The solutions containing SHL, PEC and polymer blends (SHL:PEC) at different ratios were prepared  and evaluated for their rheological properties. The solutions were then casted into films and comparatively evaluated for their film properties. The results indicated that rheological behavior was depended on pH, grade of PEC and SHL:PEC ratios. The viscosity was decreased as increasing pH while the increased viscosity and the pseudoplastic flow were observed as increasing proportion of PEC. At the same pH, the viscosity of high methoxy PEC (CU201 and  CU401) was higher than that of low methoxy PEC (CU701). Films prepared from PEC, especially CU701 and SHL:CU701, indicated the increased crystallinity which might be resulted from shortage of polymeric chain and salt formation.  The interaction between SHL and PEC was not clearly for observed as shown by the results from DSC and FTIR spectroscopy. With an increasing of PEC content all grades in the blend flims (SHL:PEC), the tensile strength, water vapor permeability coefficient and swelling were increased while percent elongation and surface free energy were decreased.  Additionally, the solubility of all polymer blend films in simulated gastric fluid without enzyme pH 1.2 (SGF),  water and phosphate buffer pH 6.8 was increased as increasing PEC ratio although SHL:PEC701 showed less solubility improvement as compared to that of SHL:CU201 and SHL:CU401. The increment of PEC ratio also revealed the enhancement of film stability in which the CU201 maximized film stability. Based on the mentioned results, the SHL:CU201 50:50 was selected for coating of aspirin tablets and compared the tableting properties with those coated with SHL, CU201 and hydroxypropyl methylcellulose. The results indicated that SHL:CU201 50:50 coated tablets demonstrated improved disintegration in SGF, water and phosphate buffer pH 6.8 as compared with those of SHL and CU201 coated tablets. Additionally, the SHL:CU201 coated tablets showed completely drug release within 15 min which was not significantly different from HPMC coated tablets. In summary, the polymer blend between SHL and PEC demonstrated good feasibility as alternative coating material for tablets.; งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ในการใช้พอลิเมอร์ผสมระหว่างเชลแล็ก (SHL) และเพกติน (PEC) เกรดต่างกันได้แก่ CU201, CU401 และ CU701 เพื่อเป็นสารเคลือบฟิล์มสำหรับยาเม็ด โดยทำการประเมินจากสมบัติของสารละลาย สมบัติของฟิล์มและสมบัติของยาเม็ดเคลือบ การศึกษาสมบัติสารละลายได้ทำการประเมินสมบัติวิทยากระแสของสารละลายที่เตรียมจาก SHL, PEC และพอลิเมอร์ผสม (SHL:PEC) ในอัตราส่วนต่างกันก่อนนำสารละลายไปขึ้นรูปฟิล์มและประเมินเปรียบเทียบสมบัติของฟิล์ม ผลการศึกษาพบว่าสมบัติวิทยากระแสของสารละลายผสมขึ้นอยู่กับพีเอช เกรดของ PEC และสัดส่วน SHL:PEC กล่าวคือ ความหนืดลดลงเมื่อเพิ่มพีเอช ในขณะที่สัดส่วนของ PEC เพิ่มขึ้นจะทำให้ความหนืดเพิ่มมากขึ้นและทำให้มีพฤติกรรมการไหลเป็นแบบซูโดพลาสติก โดย PEC ที่มีหมู่เมทอกซิลมาก (CU201 และ CU401) จะให้ความหนืดมากกว่า PEC ที่มีหมู่เมทอกซิลน้อย (CU701) ที่พีเอชเดียวกัน  ผลการทดสอบสมบัติของฟิล์มพบว่า ฟิล์ม PEC มีความเป็นผลึกเพิ่มมากขึ้น โดยเฉพาะ CU701 และ SHL:CU701 ซึ่งน่าจะเป็นผลเนื่องมาจากการเปลี่ยนแปลงโครงสร้าง PEC ที่มีสายสั้นลงและเปลี่ยนเป็นรูปเกลือ การตรวจสอบด้วยฟูเรียร์ทรานฟอร์มอินฟาเรดสเปกโทรสโกปีและดิฟเฟอเรนเชียนสแกนนิงแคลอรีเมทรีไม่พบอันตรกิริยาระหว่าง SHL และ PEC อย่างชัดเจน การเพิ่มสัดส่วนของ PEC ทุกเกรดในพอลิเมอร์ผสม (SHL:PEC) ส่งผลทำให้ฟิล์มมีค่าความต้านทานแรงดึงค่า สัมประสิทธิ์การซึมผ่านไอน้ำ และความสามารถในการพองตัวเพิ่มขึ้น ในขณะที่ความยืดหยุ่นและพลังงานอิสระพื้นผิวลดลง นอกจากนี้ยังพบว่าการเพิ่มสัดส่วนของ PEC ทุกเกรดทำให้ฟิล์มพอลิเมอร์ผสมมีการละลายในของเหลวจำลองสภาวะในกระเพาะอาหารโดยปราศจากเอนไซม์พีเอช 1.2 (SGF) น้ำ และสารละลายบัฟเฟอร์พีเอช 6.8 เพิ่มขึ้นชัดเจนเมื่อเทียบกับการใช้ฟิล์ม SHL ถึงแม้ว่าฟิล์ม SHL:CU701 จะเพิ่มการละลายในสภาวะกรดได้น้อยกว่าเมื่อเทียบกับ SHL:CU201 และ SHL:CU401 การเพิ่มสัดส่วนของ PEC ส่งผลเพิ่มความคงตัวของฟิล์มร่วมด้วย โดย CU201 ช่วยเพิ่มความคงตัวของฟิล์มได้มากที่สุด จากผลการประเมินสมบัติดังกล่าวจึงได้เลือกพอลิเมอร์ผสม SHL:CU201 ในสัดส่วน 50:50 มาทดสอบเคลือบยาเม็ดแอสไพริน  โดยเปรียบเทียบกับการเคลือบด้วย SHL, CU201 และ ไฮดรอกซีโพรพิลเมทิลเซลลูโลส (HPMC) ผลการประเมินยาเม็ดเคลือบพบว่ายาเม็ดเคลือบด้วย SHL:CU201 แตกตัวที่ดีขึ้นใน SGF น้ำ และ สารละลายบัฟเฟอร์พีเอชเท่ากับ 6.8 เมื่อเทียบกับยาเม็ดเคลือบด้วย SHL หรือ CU201 นอกจากนี้ยังพบว่ายาเม็ดเคลือบ SHL:CU201 มีการปลดปล่อยยาได้สมบูรณ์ภายในเวลา 15 นาทีไม่แตกต่างกับยาเม็ดเคลือบด้วย HPMC สรุปได้ว่าพอลิเมอร์ผสมระหว่าง SHL และ PEC แสดงให้เห็นความเป็นไปได้ที่ดีสำหรับการใช้เป็นสารเคลือบยาเม็ดทางเลือก

0012-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/26365 2023-12-05T20:08:29Z 0012-01-01T00:00:00Z

  ANTI-INFLAMMATORY EFFECTS OF RHEIN ANTHRAQUINONE AND CRUDE EXTRACTS FROM CASSIA ALATA LINN. IN HaCaT CELLS; ฤทธิ์ต้านการอักเสบของ rhein anthraquinone และสารสกัดจากชุมเห็ดเทศใน HaCaT cells Introduction: Cassia alata Linn. (synonym: Senna alata Linn.) is a medicinal plant for which leaves have long been used as a laxative. It is included in the Thai traditional household herbal drug list for laxative and also the herbal medicine in National List of Essential Drugs (THAILAND). Furthermore, C. alata leaves extract has been reported to have various pharmacological activities including anti-inflammatory activities. It has been reported that rhein, an active component in C. alata, can inhibit inflammation via suppressing reactive oxygen species (ROS) production. ROS has been known to act as novel mediator for inflammation, leading to enhanced elaboration of cytokines such as TNF-α and IL-8. However, only a few research works have been done to investigate the anti-inflammatory activities on skin, especially in keratinocyte cells. Methods: A high-performance liquid chromatographic method was described for the determination of rhein anthraquinone in C. alata leaves extract. The anti-inflammatory effects of rhein and C. alata leaves extract on tert-Butyl hydroperoxide (t-BHP) induced oxidative stress in HaCaT cells were evaluated. Anti-inflammatory activities of C. alata leaves extract was compared with rhein standard via inhibition of ROS generation and production of TNF-α and IL-8. Results: Rhein anthraquinone content in C. alata leaves extract was 0.1225% w/w. Rhein (1-50 µM) significantly reduced ROS generation in a concentration-dependent manner. The inhibition of ROS generation paralleled the decrease in TNF-α and IL-8 production. C. alata leaves extract exhibited stronger anti-inflammatory effects than rhein at same concentrations. Conclusion: These findings indicate that rhein and C. alata leaves extract may reduce inflammation of skin by decreasing TNF-α and IL-8 production as a result of ROS reduction. Taken together, these results indicate that C. alata leaves have the potential for use as an anti-inflammatory agent.; บทนำ ชุมเห็ดเทศ (Cassia alata Linn., Senna alata Linn.) เป็นพืชสมุนไพรชนิดหนึ่ง ใบชุมเห็ดเทศนำมาใช้เป็นยาระบายและถูกบรรจุเป็นยาสมุนไพรในบัญชียาหลักแห่งชาติของประเทศไทย นอกจากนั้นมีรายงานว่าสารสกัดจากใบชุมเห็ดเทศมีฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาที่หลากหลายรวมถึงฤทธิ์ต้านการอักเสบ พบว่า rhein ซึ่งเป็นสารประกอบสำคัญชนิดหนึ่งในใบชุมเห็ดเทศสามารถยับยั้งการอักเสบโดยลดการเกิดอนุมูลอิสระ reactive oxygen species (ROS)ได้  อย่างไรก็ตามมีงานวิจัยเพียงจำนวนน้อยที่ศึกษาฤทธิ์ต้านการอักเสบของ rhein ที่ผิวหนังโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเซลล์ keratinocytes วิธีการวิจัย ผู้วิจัยหาปริมาณของ rhein ซึ่งเป็น anthraquinone ในสารสกัดจากใบชุมเห็ดเทศโดยใช้เครื่องโครมาโทกราฟีของเหลวสมรรถนะสูง (High-performance liquid chromatography: HPLC) จากนั้นทำการศึกษาฤทธิ์ต้านการอักเสบของสารมาตราฐาน rhein และสารสกัดจากใบชุมเห็ดเทศที่มีต่อเซลล์ keratinocytes (HaCaT cells) ซึ่งถูกกระตุ้นให้เกิดอนุมูลอิสระโดย tert-Butyl hydroperoxide (t-BHP) และเปรียบเทียบผลการยับยั้งการสร้างอนุมูลอิสระซึ่งเป็นตัวการหลักที่ทำให้เกิดการอักเสบ โดยไปชักนำการสร้างไซโตไคน์ที่ทำให้เกิดการอักเสบเช่น TNF- α และ IL-8  ดังนั้นในการศึกษานี้ทดสอบฤทธิ์ต้านการอักเสบของ rhein และสารสกัดจากใบชุมเห็ดเทศในการยับยั้งการสร้างอนุมูลอิสระและไซโตไคน์ (TNF- α และ IL-8)  ผลการวิจัย พบปริมาณ rhein ในสารสกัดจากใบชุมเห็ดเทศเท่ากับ 0.1225%w/w พบว่า rhein (1-50 µM) ลดการเกิดอนุมูลอิสระแบบ concentration dependent ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ รวมถึงพบว่าการสร้างไซโตไคน์ (TNF- α และ IL-8) ลดลงสอดคล้องกับการลดการเกิดอนุมูลอิสระ  นอกจากนี้สารสกัดจากใบชุมเห็ดเทศสามารถยับยั้งการสร้างอนุมูลอิสระและไซโตไคน์ได้มากกว่า rhein ในความเข้มข้นที่เท่ากัน บทสรุป งานวิจัยนี้พบว่า rhein และสารสกัดจากใบชุมเห็ดเทศอาจลดการอักเสบที่ผิวหนังผ่านการยับยั้งการสร้าง TNF- α และ IL-8 ซึ่งเป็นผลมาจากการลดการเกิดอนุมูลอิสระ   จากการวิจัยจึงสรุปได้ว่าสามารถนำใบชุมเห็ดเทศมาใช้เพื่อลดการอักเสบได้

0012-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/26364 2023-12-05T20:08:27Z 0017-01-01T00:00:00Z

DNA barcoding of plants in the genus Solanum L. in Thailand.; การศึกษาดีเอ็นเอบาร์โค้ดของพืชสกุลมะเขือ (Solanum L.) ในประเทศไทย DNA barcoding is very interesting for various researches. In this study, DNA barcoding was used to identify plants in the genus Solanum L. in Thailand. Sixteen species from Solanum L. found in Thailand were collected. Genomic DNA was successfully extracted from every specimen. Three DNA regions, internal transcribed spacer 2 (ITS2), matK and rbcL were studied for DNA barcode. Upon PCR amplification, fragments encompassing ITS2, matK and rbcL were approximately 500, 850 and 750 base pairs, respectively. Success rate of PCR amplification of ITS2, matK and rbcL were 100%, 87.5% and 100%, respectively. Sequences were validated in Bioedit and deposited in GenBank. Kimura-2 parameter distances between pairs of twelve species, S. americanum Mill., S. anguivi Lam., S. erianthum D. Don., S. lycopersicum L., S. mammosum L., S. melongena L., S. sanitwongsei W. G. Craib., S. seaforthianum Andrews., S. spirale Roxb., S. stramoniifolium Jacq., S. torvum Sw.,and S. aethiopicum L., were calculated by MEGA version 7. The average K2P of ITS2, matK, and rbcL were 0.124, 0.019, and 0.011, respectively. The average K2P of  ITS2 was the most different. The results were corresponded to Phylogenetic tree that ITS2 was able to classified Solanum L. better than matK and rbcL. Results suggested that ITS2 was a good DNA barcode for Solanum L. plants because of its ease of amplification and sequence variation. However, a combination with other DNA fragment will increase identification efficiency.; เทคนิคการใช้ดีเอ็นเอบาร์โค้ดในการระบุชนิดของสิ่งมีชีวิตได้รับความสนใจในการวิจัยเป็นอย่างมาก ในการศึกษานี้จึงได้นำเอาหลักการของดีเอ็นเอบาร์โค้ดมาใช้ในการระบุชนิดพืชสกุลมะเขือที่พบในประเทศไทย โดยในงานวิจัยนี้ได้ทำการศึกษาและรวบรวมพืชสกุลมะเขือในประเทศไทยได้ทั้งหมด 16 ชนิด ทำการสกัดจีโนมิกดีเอ็นเอ โดยสามารถสกัดจีโนมิกดีเอ็นเอได้จากพืชตัวอย่างทั้งหมด แล้วทำการศึกษาดีเอ็นเอบาร์โค้ด 3 ตำแหน่ง ได้แก่ internal transcribed spacer 2 (ITS2), matK  และ rbcL พบว่า การเพิ่มปริมาณดีเอ็นเอตำแหน่ง ITS2 ได้ขนาดดีเอ็นเอประมาณ 500 คู่เบส มีค่าความสำเร็จร้อยละ 100 ส่วนดีเอ็นเอตำแหน่ง matK ได้ขนาดดีเอ็นเอประมาณ 850 คู่เบส มีค่าความสำเร็จร้อยละ 87.5  และส่วนดีเอ็นเอตำแหน่ง rbcL ได้ขนาดดีเอ็นเอประมาณ 750 คู่เบส มีค่าความสำเร็จร้อยละ 100 นำเอาข้อมูลลำดับนิวคลีโอไทด์ที่อ่านได้มาตรวจสอบความถูกต้องด้วยโปรแกรม Bioedit บันทึกไว้ในฐานข้อมูล GenBank โดยร้อยละความสำเร็จในการอ่านลำดับนิวคลีโอไทด์ของดีเอ็นเอตำแหน่ง ITS2, matK  และ rbcL  มีค่า 93.8, 75.0 และ 100 ตามลำดับ เมื่อทำการเปรียบเทียบค่า K2P distance ด้วยโปรแกรม MEGA รุ่น 7 ระหว่างชนิดของพืชในสกุลมะเขือ 12 ชนิด ได้แก่ S. americanum Mill., S. anguivi Lam., S. erianthum D. Don., S. lycopersicum L., S. mammosum L., S. melongena L., S. sanitwongsei W. G. Craib., S. seaforthianum Andrews., S. spirale Roxb., S. stramoniifolium Jacq., S. torvum Sw. และ S. aethiopicum L. พบว่ามีค่าเฉลี่ยของ K2P distance ในตำแหน่ง ITS2, matK  และ rbcL เท่ากับ 0.124, 0.019 และ 0.011 ตามลำดับ โดยตำแหน่ง ITS2 มีค่าความแตกต่างมากที่สุด ซึ่งมีผลสอดคล้องกับการสร้างแผนภูมิความสัมพันธ์เชิงวิวัฒนาการชาติพันธุ์ พบว่าตำแหน่ง ITS2 สามารถจัดจำแนกพืชสกุลมะเขือได้ดีกว่าตำแหน่ง matK  และ rbcL  แสดงว่าดีเอ็นเอตำแหน่ง ITS2 เป็นบริเวณที่มีความเหมาะสมในการใช้เป็นดีเอ็นเอบาร์โค้ดของพืชสกุลมะเขือ เนื่องจากสามารถเพิ่มจำนวนได้ง่ายและมีความผันแปรระหว่างชนิดสูง สามารถเป็นบาร์โค้ดที่มีประโยชน์ในการจำแนกพืชสกุลมะเขือ แต่ควรใช้ร่วมกับดีเอ็นเอบาร์โค้ดส่วนอื่นเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการจำแนก

0017-01-01T00:00:00Z https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/24198 2023-11-22T20:11:11Z 0018-01-01T00:00:00Z

Optimization of donepezil hydrochloride-loaded microparticles produced by double emulsion technique; การหาสภาวะที่เหมาะสมในการผลิตไมโครพาร์ทิเคิลบรรจุยาโดนีพีซิลไฮโดรคลอไรด์ด้วยเทคนิคอิมัลชันสองชั้น Donepezil hydrochloride (DPH) is a bitter indanone and piperidine derivative that acts as a reversible cholinesterase inhibitor and has been approved for use in all stages of Alzheimer’s disease. Patients with Alzheimer’s disease may experience swallowing difficulties as the disease progresses. Orally disintegrating tablets (ODTs) with DPH have been created to make drug administration easier. As ODTs are designed to disintegrate quickly in the mouth, they may come into contact with taste receptors, resulting in a bitter taste. As a result, the objectives of this study were to mask the bitter taste of DPH and create ODTs with taste-masked microparticles. Microencapsulation by double emulsion solvent evaporation technique using aminoalkyl methacrylate copolymer (AMC) as an encapsulation polymer was used to prepare taste-masked DPH-loaded microparticles. A Box-Behnken design was employed to investigate the effect of AMC amount, stirring time, and volume of outer water phase on particle size, in vitro drug dissolution at 5 min (Q5) in simulated saliva fluid, and mean dissolution time (MDT) in simulated gastric fluid. The results demonstrated that AMC amount and stirring time had a significant influence on particle size. While Q5 and MDT was influenced by AMC amount and volume of external water phase. After validation of the developed model, the optimization was carried out. AMC amount of 5.7 g, stirring time of 148 s, and volume of external phase of 350 mL were the optimum condition to prepare microparticles with desired properties. The optimized product was further characterized and incorporated in ODTs, which prepared by the direct compression method. The effect of super-disintegrants, i.e., sodium starch glycolate, croscarmellose sodium, and crospovidone, on wetting time and in vitro disintegration time were studied. The ODT containing 4% crospovidone was chosen for in vivo evaluation as it provided short wetting time and rapid in vitro disintegration. The in vivo results showed that the taste-masked microparticles-loaded ODTs with acceptable palatability were successfully prepared. From the results, it can be concluded that the taste-masked microparticles were successfully prepared by double emulsion solvent evaporation technique. The effect of independent factors and optimization can be determined by implementing Box-Behnken design. Lastly, the ODTs containing taste-masked microparticles with acceptable properties were successfully prepared.; -

0018-01-01T00:00:00Z