https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/1031 2026-10-05T18:17:10Z 2026-10-05T18:17:10Z Jiangxing ZHUANG https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31339 2026-09-09T20:10:56Z 0028-01-01T00:00:00Z

Thai Gestures and Chinese Gestures : A Contrastive Study; ภาษาท่าทางของชาวไทยและชาวจีน : การศึกษาเชิงเปรียบต่าง Jiangxing ZHUANG Gestures play a significant role in communication, with their types and meanings varying across sociocultural contexts. This study aims to compare the types and meanings of gestures used by Thai and Chinese informants. The data were collected through questionnaires completed by 50 Thai and 50 Chinese participants. The results reveal that Thai gestures were categorized into 12 types, with the most common types being gestures related to mental activities and judgments, actions, and people and objects. Chinese gestures were classified into 11 types, with the most frequently used involving gestures related to mental activities and judgements, people and objects, actions, and money-related concepts. Most gesture types appeared in both cultures, except for those expressing physical conditions, which were found only in Thai culture. In terms of meaning, certain gestures shared the same interpretations in both Thai and Chinese sociocultural contexts, while others were unique to each culture. The findings suggest that the prioritization and frequency of gesture use may reflect distinctive cultural identities in Thai and Chinese societies. Furthermore, the interpretation of gestures is not universal. Understanding cultural context and the fundamental values of the message recipient is therefore essential for the effective use of gestures, helping facilitate smooth and efficient communication.; ภาษาท่าทางมีบทบาทสำคัญในการสื่อสาร อีกทั้งยังมีประเภทและความหมายที่หลากหลาย แตกต่างกันไปตามแต่ละสังคมวัฒนธรรม งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบประเภทของภาษาท่าทางระหว่างชาวไทยกับชาวจีน และเพื่อเปรียบเทียบความหมายของภาษาท่าทางระหว่างชาวไทยกับชาวจีน ข้อมูลที่ใช้ในงานวิจัยมาจากการตอบแบบสอบถามของชาวไทยจำนวน 50 คน และชาวจีนจำนวน 50 คน ผลการวิจัยพบว่า ภาษาท่าทางของชาวไทยมีจำนวน 12 ประเภท ที่พบมาก ได้แก่ ท่าทางที่ใช้แสดงออกถึงสิ่งที่คิดภายในจิตใจและการตัดสินใจ ท่าทางที่ใช้แสดงถึงการกระทำต่าง ๆ และท่าทางที่เชื่อมโยงไปถึงผู้คนและสิ่งของต่าง ๆ ส่วนภาษาท่าทางของชาวจีนมีจำนวน 11 ประเภท ที่พบมาก ได้แก่ ท่าทางที่ใช้แสดงออกถึงสิ่งที่คิดภายในจิตใจและการตัดสินใจ ท่าทางที่เชื่อมโยงไปถึงผู้คนและสิ่งของต่าง ๆ ท่าทางที่ใช้แสดงถึงการกระทำต่าง ๆ และท่าทางที่เกี่ยวข้องกับเรื่องการเงิน ภาษาท่าทางส่วนใหญ่ปรากฏใช้ในทั้ง 2 วัฒนธรรม ยกเว้นท่าทางที่เกี่ยวกับสภาพร่างกาย ซึ่งปรากฏเฉพาะในวัฒนธรรมไทยเท่านั้น ไม่ปรากฏในวัฒนธรรมจีน ในด้านความหมายพบว่า ภาษาท่าทางบางท่าทางมีความหมายเหมือนกันทั้งในสังคมวัฒนธรรมไทยและสังคมวัฒนธรรมจีน ในขณะที่บางความหมายปรากฏใช้เฉพาะในสังคมวัฒนธรรมใดวัฒนธรรมหนึ่งเท่านั้น ผลการวิจัยสะท้อนให้เห็นว่า การจัดลำดับความสำคัญและความถี่ในการปรากฏของภาษาท่าทางนั้นอาจแสดงถึงอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่แตกต่างกันระหว่างสังคมไทยและสังคมจีนได้ และการตีความภาษาท่าทางนั้นมิได้เป็นเรื่องสากล การทำความเข้าใจบริบททางวัฒนธรรมและค่านิยมพื้นฐานของผู้รับสารจึงเป็นสิ่งจำเป็นในการใช้ภาษาท่าทาง อันจะช่วยให้การสื่อสารดำเนินไปอย่างราบรื่นและมีประสิทธิภาพ

0028-01-01T00:00:00Z ก้องภพ เกิดชูชื่น https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31338 2026-09-09T20:10:53Z 0028-01-01T00:00:00Z

Techniques of Creating the Sense of Humor in “Talokhokchak”: A Case Study of School  Setting; กลวิธีการสร้างอารมณ์ขันในรายการตลกหกฉาก : กรณีศึกษาฉากโรงเรียน ก้องภพ เกิดชูชื่น This study aimed (1) to analyze the aspects of Thai education used to create humor in the television program Talok Hok Chak (Six-Scene Comedy), focusing specifically on school-based scenes, and (2) to examine the strategies used to generate humor in these scenes. Data were collected from episodes published on YouTube, selecting the most-viewed episode for each month, for a total of 37 episodes. The findings showed that, among the educational themes used to create humor in school-related scenes, the most common theme was teachers’ personal attributes. This was followed equally by instructional effectiveness and educational outcomes. The least common theme was educational administration. Regarding humor-creating strategies, eight types of situational strategies were identified. The most common was teasing, followed by plot twists, the subversion of expectations, and exaggeration. The least common situational strategy was double entendre, probably because teachers are highly respected in Thai society, and such meanings are considered inappropriate in classroom settings. Ten types of linguistic strategies were identified. The most frequently used was non-standard pronunciation, followed by repetitive expressions and sarcasm. The least common linguistic strategies were wordplay involving reversed syllables (khampuan), dialect mixing, and ambiguous wording. The study further shows that the hierarchical relationship between teachers and students in school scenes is key to shaping humor. Scriptwriters and directors often emphasize teachers’ traits, probably because the program relies heavily on situational comedy, and Thai audiences are well familiar with teachers. Teasing in the program is not meant as hostility but as light-hearted banter that enhances humor, supported by linguistic features and the portrayal of teachers’ personalities. The dominance of teasing as a situational strategy matches the program’s focus on everyday educational experiences involving teachers, students, and school management—experiences most viewers can easily relate to. Conversely, double entendres were rarely used due to social norms about teachers. For linguistic strategies, non-standard pronunciation was commonly used because it is flexible and adaptable to various classroom scenarios, whereas dialect mixing and ambiguity occurred less frequently. Overall, the educational content and humor strategies worked together to create comedy that aligns well with audience expectations. This overall approach has helped maintain the long-standing popularity of Talok Hok Chak.; การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์เนื้อหาด้านการศึกษาไทยที่นำมาสร้างอารมณ์ขันในรายการตลกหกฉาก เฉพาะฉากในโรงเรียน  2) วิเคราะห์กลวิธีการสร้างอารมณ์ขันในรายการตลกหกฉาก เฉพาะฉากในโรงเรียน ผู้วิจัยศึกษาจากรายการตลกหกฉากที่เผยแพร่ทางช่อง Youtube  ผู้วิจัยคัดเลือกตอนที่มียอดผู้ชมมากที่สุดในแต่ละเดือนที่ลงเผยแพร่ พบว่ามีทั้งสิ้น 37 ตอน  ผลการวิจัยพบว่า เนื้อหาด้านการศึกษาไทยที่นำมาสร้างอารมณ์ขันในรายการตลกหกฉาก เฉพาะฉากในโรงเรียนนั้นที่พบมากที่สุดคือ ด้านคุณสมบัติของครู  รองลงมาคือด้านประสิทธิภาพการจัดการเรียนการสอนและด้านผลลัพธ์จากการจัดการศึกษา พบด้านละเท่าๆ กัน และที่พบน้อยที่สุดคือด้านการบริหารองค์กรการศึกษา กลวิธีการสร้างอารมณ์ขันในรายการตลกหกฉาก เฉพาะฉากในโรงเรียน ด้านกลวิธีทางสถานการณ์ พบ 8 กลวิธี ที่พบมากที่สุด คือ กลวิธีการเย้าแหย่  รองลงมาคือ กลวิธีสร้างสถานการณ์หักมุมและพลิกความคาดหมาย และกลวิธีสร้างเรื่องเกินจริง  กลวิธีทางสถานการณ์ที่พบน้อยที่สุด คือ กลวิธีสร้างสถานการณ์ให้ตีความสองแง่สองง่าม สำหรับกลวิธีทางภาษา พบ 10 กลวิธี ที่พบมากที่สุด คือ กลวิธีการออกเสียงผิดจากปกติมาตรฐาน รองลงมาคือ กลวิธีกล่าวถ้อยคำซ้ำซาก และกลวิธีการใช้ถ้อยคำประชดประชัน สำหรับกลวิธีที่พบน้อยที่สุด คือกลวิธีการใช้คำผวน กลวิธีปะปนภาษาถิ่น และกลวิธีการใช้คำกำกวม ฉากโรงเรียนมีบทบาทของครูและนักเรียนที่แสดงของอำนาจระหว่างผู้ปกครองและผู้ใต้ปกครองจึงส่งผลต่ออารมณ์ขันในเนื้อเรื่อง ด้านเนื้อหาที่นำมาสร้างอารมณ์ขันนั้น ผู้เขียนบทและผู้กำกับเลือกนำเสนอเนื้อหาคุณสมบัติของครูมากที่สุดอาจเพราะลักษณะของรายการที่เป็นตลกสถานการณ์ อีกทั้งคนไทยมีความผูกพันใกล้ชิดกับครู ข้อสังเกตคือ การเย้าแหย่นี้ไม่ใช่เพื่อสร้างความเกลียดชังแต่เป็นในลักษณะหยิกแกมหยอก โดยกลวิธีการสร้างความตลกขบขันทั้งจากถ้อยคำภาษาและบุคลิกลักษณะของครู  การที่พบกลวิธีการสร้างอารมณ์ขันทางสถานการณ์เป็นกลวิธีการเย้าแหย่มากที่สุด เนื่องจากรายการนี้มุ่งนำเสนอเนื้อหาการศึกษาไทย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของครู  ผู้เรียนและการบริหารองค์กรการศึกษา ซึ่งเป็นสิ่งที่ทุกคนมีประสบการณ์ร่วม จึงพบกลวิธีนี้มากที่สุด  ขณะเดียวกันแทบจะไม่พบกลวิธีการตีความสองแง่สองง่าม เป็นเพราะครูเป็นบุคคลที่สังคมไทยให้ความเคารพนับถือ และเนื้อหารายการที่เป็นฉากห้องเรียนหรือชั้นเรียน ขณะที่กลวิธีทางภาษาในการสร้างอารมณ์ขันนั้น ผู้เขียนบทและผู้กำกับเลือกใช้กลวิธีการออกเสียงผิดจากปกติมาตรฐานค่อนข้างมาก เนื่องจากกลวิธีเหล่านี้สามารถนำมาสร้างความขบขันได้ง่ายและหลากหลายในการจัดการเรียนการสอนในฉากห้องเรียน มากกว่ากลวิธีการปะปนภาษาถิ่น หรือกลวิธีการใช้คำกำกวมซึ่งพบได้น้อย  เนื้อหาด้านการศึกษาและกลวิธีการสร้างอารมณ์ขันมีความสอดคล้องกันก่อให้เกิดความตลกขำขันตอบสนองต่อความต้องการของผู้ชมรายการได้อย่างมีประสิทธิภาพ จึงทำให้รายการตลกหกฉากได้รับความนิยมมาอย่างยาวนาน

0028-01-01T00:00:00Z เอกชัย แสงโสดา https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31054 2026-09-08T20:09:00Z 0004-01-01T00:00:00Z

Language and Ideology in Drama Script "180 Degree Longitude Passes Through Us": A Critical Discourse Analysis Study; ภาษากับอุดมการณ์ในบทละครเรื่อง “เส้นลองจิจูดที่ 180 องศาลากผ่านเรา”: การศึกษาตามแนววาทกรรมวิเคราะห์เชิงวิพากษ์ เอกชัย แสงโสดา This thesis aimed to study the sets of ideas through linguistic techniques that appeared in the TV drama script titled “180 Degrees Longitude Passes Through Us” and to examine the discourse practices, socio-cultural practices, as well as the social and cultural contexts that reflected those sets of ideas, by using the analysis of the play text along the lines of critical discourse analysis. The results of the study found 2 sets of ideas: 1) a conservative set of ideas to show that living a life according to the patterns that Thai society has inherited is the right way; 2) a liberal set of ideas to show that individuals have the right to choose to do whatever they want to express their own will without having to adhere to patterns that have been inherited. All of this is achieved through 31 linguistic strategies, divided into 4 groups: the rhetorical group, the word and sentence group, the figure of speech group, and the syntax group. In terms of rhetorical practices, it was found that the set of ideas appearing in the plays did not arise independently, but rather had preconceived practices. That is, the plays were well thought out and planned by professional scriptwriters. The audience was a new generation that watched plays through new media forever. The goal was for consumers of discourse to see the diversity of people, conveyed through a sequence of fictional discourses that gradually permeated the discourse through linguistic techniques and performance. In terms of receiving and interpreting the text, consumers of the discourse accepted the producer's authority to determine their behaviour as members of a modern family by simplifying the text through the experiences of managing diverse and complex relationships of people in today's society. In terms of socio-cultural practices and contexts, it revealed that playwrights may have been influenced by ideas from Thai society to create discourse, such as the concept of gratitude, loving-kindness, compassion, the seniority system, and gender roles. At the same time, plays may influence society, promoting liberalism, rights, and equality, while also commenting on the state's performance and questioning traditional conservative ideas within the Thai community, including the systems of seniority and morality.; วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาชุดความคิดผ่านกลวิธีทางภาษาที่ปรากฏในบทละครเรื่อง “เส้นลองจิจูดที่ 180 องศาลากผ่านเรา”  และศึกษาวิถีปฏิบัติทางวาทกรรม วิถีปฏิบัติทางสังคมวัฒนธรรม รวมถึงปริบททางสังคมและวัฒนธรรมที่สะท้อนชุดความคิดเหล่านั้น  โดยใช้การวิเคราะห์ตัวบทละครตามแนววาทกรรมวิเคราะห์เชิงวิพากษ์ ผลการศึกษาพบชุดความคิดใน 2 กลุ่มความคิด ประกอบด้วย  1) ชุดความคิดแบบอนุรักษนิยม เพื่อชี้ให้เห็นว่าการใช้ชีวิตที่มีแบบแผนตามที่สังคมไทยทำสืบกันมานั้นเป็นแนวทางที่ถูกต้อง  2) ชุดความคิดแบบเสรีนิยม เพื่อชี้ให้เห็นว่าปัจเจกบุคคลมีสิทธิเลือกกระทำการใดก็ได้เพื่อแสดงเจตจำนงของตนเองโดยไม่ต้องยึดโยงกับแบบแผนที่ทำสืบกันมา  ทั้งหมดปรากฏผ่านกลวิธีทางภาษา จำนวน 31 กลวิธีจาก 3 กลุ่ม ประกอบด้วย กลุ่ม วัจนกรรม กลุ่มคำและประโยค กลุ่มภาพพจน์ และกลุ่มสหบท ด้านวิถีปฏิบัติทางวาทกรรม พบว่า  ชุดความคิดที่ปรากฏในบทละครไม่ได้เกิดขึ้นอย่างอิสระหากมีวิถีปฏิบัติที่คิดมาแล้วล่วงหน้า กล่าวคือ ตัวบทละครผ่านการคิดและวางแผนมาอย่างดีโดยนักเขียนบทมืออาชีพ กลุ่มคนดูเป็นคนรุ่นใหม่ที่ชมละครผ่านสื่อใหม่ได้ตลอดเวลา เป้าหมายเพื่อให้ผู้บริโภควาทกรรมมองเห็นความแตกต่างหลากหลายของผู้คน  โดยถ่ายทอดผ่านการลำดับวัจนกรรมแบบบันเทิงคดีค่อย ๆ แทรกซึมวาทกรรมผ่านกลวิธีทางภาษาและการแสดง  ส่วนด้านการรับและตีความตัวบทนั้นผู้บริโภควาทกรรมยอมรับอำนาจของผู้ผลิตให้เป็นผู้กำหนดพฤติกรรมของตนในฐานะสมาชิกครอบครัวสมัยใหม่ โดยตีความตัวบทละครผ่านประสบการณ์จัดการความสัมพันธ์ที่หลากหลายและซับซ้อนของคนในสังคมปัจจุบัน ด้านวิถีปฏิบัติทางสังคมวัฒนธรรม และปริบททางสังคมและวัฒนธรรม พบว่า  ผู้เขียนบทละครอาจได้รับอิทธิพลทางความคิดจากสังคมไทยมาสร้างวาทกรรม เช่น แนวคิดความกตัญญู  บุญคุณ  ความเมตตากรุณา  ระบบอาวุโสและบทบาทหน้าที่ทางเพศ  ขณะเดียวกันบทละครก็อาจส่งอิทธิพลต่อสังคม เช่น แนวคิดเสรีนิยม  สิทธิและความเท่าเทียม  การวิพากษ์วิจารณ์การทำงานของรัฐ รวมถึงการตั้งคำถามกับแนวคิดแบบอนุรักษนิยมดั้งเดิมในสังคมไทย เช่น ระบบอาวุโส ระบบศีลธรรม เป็นต้น

0004-01-01T00:00:00Z นวพันธุ์ จุฬจัมบก https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/31053 2026-09-08T20:08:56Z 0004-01-01T00:00:00Z

Maana Maanii’s Additional Reading Books for Primary Level : A Comparative Study of Moral and Ethical of Children's Characters and the eight Desirable Characteristics; หนังสืออ่านเพิ่มเติมเรื่อง มานะ มานี ระดับประถมศึกษา : การศึกษาเปรียบเทียบคุณธรรมจริยธรรมของตัวละครเด็กกับคุณลักษณะอันพึงประสงค์ 8 ประการ นวพันธุ์ จุฬจัมบก This independent study aims to study and analyze the morality of children’s characters in the additional reading book “Maana Maanii” and compare the similarities and differences between the morality of children’s characters and the eight desirable characteristics, which are the morality and ethics characteristics that the Ministry of Education has set to measure and evaluate learners in terms of desirable behavior according to the Basic Education Core Curriculum B.E. 2551. The study studied nine children’s characters, namely Maana, Maanii, Wira, Piti, Chu chai, Phet, Somkid, Duangkaew and Chan torn, from six additional reading books “Maana Maanii” for primary school students from grades 1-6 under the Basic Education Core Curriculum B.E. 2551. The results of the study found that the texts in additional reading books at every levels contained 12 morality and ethics, namely, being a well-behaved child, being a child who loves the institution, being an honest child, being a child who speaks straightforwardly, being a child who is kind, being a child who is a leader, being a child who is disciplined, being a child who is grateful, being a child who loves nature, being a child who cares about studying, being a child who knows how to save and earn extra income, and being a child who has self-confidence. The presentation of moral child characters is consistent with good Thai values ​​and promotes the state’s educational management approach that provides learners with knowledge and morality. It was found that the distribution of the 12 sets of morals and ethics in the texts at all levels varied according to factors such as language use, events, feelings, and the increasing age of the child characters, resulting in a significant difference in the emphasis on morals and ethics at each level, reflecting the concept and strategy for creating characters which is similar to real learners whose behaviors changed according to their age. The results of the study comparing the sets of morals and ethics with the eight desirable characteristics found that the sets of morals and ethics with characteristics consistent with the eight desirable characteristics included being a well-behaved child, a child who loves the institution, being an honest child, being a kind-hearted child, being a disciplined child, being a grateful child, being a child who cares about studying, and being a child who knows how to save and earn extra income. The sets of morals and ethics with characteristics inconsistent with the eight desirable characteristics included being a child who speaks straightforwardly, being a child who is a leader, being a child who loves nature, and being a child who has self-confidence. The inconsistency arose from the changing context of Thai society, causing some characteristics of the twelve sets of morals and ethics to be inconsistent with the eight desirable characteristics.; การค้นคว้าอิสระนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิเคราะห์คุณธรรมจริยธรรมของตัวละครเด็ก   ในหนังสืออ่านเพิ่มเติมเรื่องมานะ มานี และเปรียบเทียบความเหมือนและความแตกต่างระหว่างคุณธรรมจริยธรรมของตัวละครเด็กกับคุณลักษณะอันพึงประสงค์ 8 ประการ ซึ่งเป็นคุณลักษณะด้านคุณธรรมจริยธรรมที่กระทรวงศึกษาธิการกำหนดขึ้นเพื่อวัดประเมินผู้เรียนด้านพฤติกรรมที่พึงประสงค์ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551  โดยศึกษาตัวละครเด็กจำนวน 9 ตัวละคร ได้แก่ มานะ มานี วีระ ปิติ ชูใจ เพชร สมคิด ดวงแก้วและจันทร จากหนังสืออ่านเพิ่มเติมเรื่องมานะ มานี ในระดับประถมศึกษาจำนวน 6 เล่ม ตั้งแต่ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-6 ภายใต้หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 ผลการศึกษาพบว่า ตัวบทในหนังสืออ่านเพิ่มเติมฯ ทุกระดับชั้นปรากฏคุณธรรมจริยธรรมจำนวน 12 ประการ ได้แก่ การเป็นเด็กสุภาพเรียบร้อย การเป็นเด็กที่รักสถาบัน การเป็นเด็กซื่อสัตย์ การเป็นเด็กที่พูดจาตรงไปตรงมา การเป็นเด็กที่มีน้ำใจ การเป็นเด็กที่มีความเป็นผู้นำ การเป็นเด็กมีระเบียบวินัย การเป็นเด็กที่มีความกตัญญู การเป็นเด็กที่รักธรรมชาติ การเป็นเด็กที่ใส่ใจการเรียน การเป็นเด็กที่รู้จักอดออมและหารายได้เพิ่ม และการเป็นเด็กที่มีความเชื่อมั่นในตนเอง การนำเสนอตัวละครเด็กที่มีคุณธรรมจริยธรรมสอดคล้องกับค่านิยมไทยที่ดีงามและส่งเสริมแนวทางการจัดการศึกษาของรัฐที่ให้ผู้เรียนมีความรู้คู่คุณธรรม ทั้งนี้พบว่ามีการกระจายของชุดคุณธรรมจริยธรรมทั้ง 12 ประการในตัวบททุกระดับชั้นโดยผันแปรไปตามปัจจัยได้แก่ การใช้ภาษา เหตุการณ์ ความรู้สึกนึกคิดและอายุของตัวละครเด็กที่มากขึ้น ทำให้เกิดจุดเน้นของคุณธรรมจริยธรรมที่แตกต่างไปในแต่ละระดับชั้นอย่างมีนัยสำคัญ สะท้อนแนวคิดกลวิธีการสร้างตัวละครเหมือนกับผู้เรียนจริงที่มีการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมตามช่วงวัย  โดยผลการศึกษาการเปรียบเทียบชุดคุณธรรมจริยธรรมกับคุณลักษณะอันพึงประสงค์ 8 ประการ พบว่าชุดคุณธรรมจริยธรรมที่มีคุณลักษณะที่สอดคล้องกับคุณลักษณะอันพึงประสงค์ 8 ประการ ได้แก่ การเป็นเด็กสุภาพเรียบร้อย การเป็นเด็กที่รักสถาบัน การเป็นเด็กซื่อสัตย์ การเป็นเด็กที่มีน้ำใจ การเป็นเด็กมีระเบียบวินัย การเป็นเด็กที่มีความกตัญญู การเป็นเด็กที่ใส่ใจการเรียน และการเป็นเด็กที่รู้จักอดออมและหารายได้เพิ่ม  และชุดคุณธรรมจริยธรรมที่มีคุณลักษณะไม่สอดคล้องกับคุณลักษณะอันพึงประสงค์ทั้ง 8 ประการได้แก่ การเป็นเด็กที่พูดจาตรงไปตรงมา การเป็นเด็กที่มีความเป็นผู้นำ การเป็นเด็กที่รักธรรมชาติ และการเป็นเด็กที่มีความเชื่อมั่นในตนเอง ทั้งนี้ความไม่สอดคล้องกันเกิดขึ้นจากบริบทของสังคมไทยที่เปลี่ยนแปลงไป จึงทำให้ชุดคุณธรรมจริยธรรม 12 ประการกับคุณลักษณะอันพึงประสงค์ 8 ประการมีบางคุณลักษณะที่ไม่ตรงกัน

0004-01-01T00:00:00Z