Show simple item record

dc.contributor.authorPakpadee Yukongdi
dc.contributor.authorภัคพดี อยู่คงดี
dc.date.accessioned2019-06-29T07:22:10Z
dc.date.available2019-06-29T07:22:10Z
dc.date.issued2009
dc.identifier.urihttp://www.sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/12754
dc.description.abstractการศึกษาทางโบราณคดีแสดงว่า พื้นที่บริเวณคลองสระบัวด้านทิศเหนือของเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยาเป็นแหล่งผลิตเครื่องปั้นดินเผา ด้านทิศตะวันออก เป็นแหล่งผลิตภาชนะที่เรียกกันว่าโอ่งอีเลิ้ง งานปั้นรูปคน สัตว์ และด้านทิศตะวันตก เป็นแหล่งผลิตกระเบื้องมุงหลังคาอาคาร หลักฐานสำคัญที่ยืนยันคือ การค้นพบเตาเผาเครื่องปั้นดินเผา ที่มีรูปทรงและเทคนิคการเผาหลากหลาย โดยมีรูปแบบเตาหลายรูปแบบ ได้แก่ การเผาแบบเปิด คือเผากลางแจ้งไม่มีการสร้างเตา เตารูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดความกว้าง-ยาว ประมาณ 3.5 X 4 เมตร ก่ออิฐ เว้นช่องใส่ไฟตามด้านยาวของเตาด้านละ 4 ช่อง เป็นแนวตรงกัน พบร่องรอยของเถ้าตามแนวของช่องใส่ไฟ ลักษณะการเผาเป็นการระบายความร้อนในแนวดิ่ง (Updraft) อาจกล่าวได้ว่า เตาเผากระเบื้องนี้เป็นรูปแบบที่เก่าแก่ และเป็นที่รู้จักมาก่อนหน้าที่จะมีการสร้างเตาเผากระเบื้องขึ้นใช้ในบริเวณนี้ สัมพันธ์กับสภาพพื้นที่คลองสระบัว ซึ่งเป็นคลองที่ขุดขึ้นในช่วงสมัยอยุธยาตอนต้น ประมาณต้นพุทธศตวรรษที่ 21 ในระยะเวลาต่อมา รูปแบบเตาและวิธีการเผาเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม เป็นรูปคล้ายเรือท้ายตัด ตัวเตาก่อด้วยอิฐ ด้านท้ายก่ออิฐขึ้นไปเป็นผนังสี่เหลี่ยมไม่มีหลังคา ส่วนด้านหน้าตั้งแต่แนวโค้งของผนังเตา จนถึงปากเตาก่ออิฐเป็นประทุนสำหรับใส่ไฟลักษณะเป็นการเผาโดยใช้ความร้อนผ่านตามแนวนอน (cross draft) สรุปผลวิเคราะห์ได้ว่าผู้ผลิตกระเบื้องในสมัยอยุธยา ได้รับรู้เทคโนโลยี่การเผาเครื่องปั้นด้วยการใช้เตารูปแบบใหม่ วัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มปริมาณการผลิตให้มากเพียงพอกับความต้องการ หรือการขยายตัวทางเศรษฐกิจของอยุธยาที่เพิ่มขึ้น ความต้องการใช้วัสดุก่อสร้างของผู้ปกครองเพื่อสร้างอาคารถาวรวัตถุ ไม่ว่าจะเป็นการขยายตัวของวังของพระมหากษัตริย์ในระยะเวลาต่าง ๆ หรือการสร้าง ขยายวัดวาอารามทั้งในและนอกเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยาด้วย ทั้งนี้น่าจะพัฒนาปรับเปลี่ยนรูปแบบเตาเผาในประมาณปลายพุทธศตวรรษที่ 22.th
dc.description.abstractA comparative study and typological classification in the archaeological excavation record and ethnological data is applied to interpret archaeological data in explanation the development and change in Ayutthaya ceramic manufacture. Ceramic production of Ayutthaya was located on both banks of the Klong Sra Bua, north of the island city at about the second half of 15th century A.D. Firstly, they produced mainly architectural materials especially tiles probably on royal demand. The ceramic makers as experts in oblong updraft kiln firing technique firstly settled on the western bank of the canal and played their acquainted role of ceramic makers for more than a hundred years. Then a further need for architectural materials brought them to change to a new kiln technology. This would be a semi dome cross draft kiln. This technique was applied throughout the later period of Ayutthaya, dating from the first half of 17th century until the 18th century or the declining of the Ayutthaya kingdom. Apart from architectural materials, various earthen potteries were also produced. Also on the eastern bank of Klong Sra Bua, another ethnic group, whose open bonfire techniques were typically practiced settled and made mainly storage vessels and pots to serve as kitchen ware.en
dc.language.isoth
dc.publisherมหาวิทยาลัยศิลปากร
dc.subjectCeramics -- Thailand -- Ayutthaya
dc.subjectExcavations (Archaeology) -- Thailand -- Phra Nakorn Si Ayutthaya
dc.subjectKilns -- Thailand -- Phra Nakorn Si Ayutthaya
dc.titleDevelopment of ceramics production in Ayutthaya / by Pakpadee Yukongdi
dc.typeThesis
dc.degree.disciplineสาขาวิชาโบราณคดีสมัยประวัติศาสตร์
dc.degree.grantorมหาวิทยาลัยศิลปากร
dc.degree.levelDoctoral Degree
.custom.total_download53


Files in this item

Thumbnail
Thumbnail

This item appears in the following Collection(s)

Show simple item record


Copyright  ©  2021 Silpakorn University Central Library All Rights Reserved.
Theme by 
Atmire NV